तूच आठवावी....

आज अचानक....

१० जून ची गंध-सुगंधित फुले....

१० जून चा दिवस दरवर्षी येतो आणि जातो. गेल्या ५-६ वर्षात वाढदिवस साजरे करणे आमचे कमीच झाले आहे. दोघंच दोघं आणि हल्ली काही साजरं करायचं म्हंटलं की रात्री बाहेर जेवायला जाणे हेच... मधेआधे तसंही बाहेर जेवायला जातच असतो तर त्याचाही कंटाळाच येऊ लागलाय.

कालचा १० जून पण नेहमी सारखाच जाणार हे जवळपास ठरलेलंच होतं. मुलं अमेरिकेला आहेत पण त्यांच्या रात्री १२ वाजता म्हणजे इथल्या १० जून ला सकाळी चहा घेता घेताच स्काइप मधे शुभेच्छा मिळाल्यात. आणि दिवसाची सुरूवात झक्कास झाली... आणि ऑरकुट कडे वळले. ऑरकुट मधे कमीत कमी २० दिवस आधीपासुनच सांगायला सुरूवात होते की वाढदिवस येतोय वाढदिवस येतोय...

ऑरकुट ची इतकी सारी मित्रमंडळी...सगळ्यांच्याच शुभेच्छांचा पाऊसच पडला होता. खूप छान वाटलं. चिंब चिंब भिजलेच जणु. फोनवर पण शुभेच्छा सुरूच होत्या. कुठल्या न कुठल्या मेसेंजर मधे कुणी न कुणी ठक-ठक करतंच होतं. सगळ्यांशी बोलता बोलता व ऑरकुट मधे धन्यवाद देता देता दिवस सरत आला. दोघांनाच कुठे जायचा कंटाळा येतोय असं ऐकल्याबरोबर स्मिता म्हणे की आपण सगळे जाऊ या आणि आजचा दिवस नेहमीपेक्षा जरा वेगळा साजरा करू या......त्यामुळे रात्री बाहेर जेवायला जायचा कंटाळा होणार नव्हता....५ वाजतांच बहुतेक हे घरी येतील असा अंदाज होता पण तो थोडा चुकला. त्याला कारण ही तसंच होतं.

वाट बघतच होते तर फोन वाजला...एका फ्लॉवर शॉप मधुन फोन होता. तुमच्यासाठी फुलांचा गुच्छ आला आहे तर तो घरी आणुन द्यायचा आहे तर पत्ता सांगा. अंदाज आलाच होता की हे अमेरिकेहुनच आले असणार. सगळ्याच गोष्टींमधे लग्नानंतर फरक पडतो तसा मुलांच्या लग्नानंतरचा हा पहिला बदल मला जाणवला. एकदम प्रशंसनीय बदल...आमची एकमेकांची शुभेच्छा देणे-घेणे त्या-त्या महत्वाच्या दिवशी होतेच..ह्यात शंकाच नाही. ह्या चार पाच वर्षात ऑनलाइन फुले काय, वस्तु काय...सगळ्याचीच देवाण-घेवाण जगभरात कुठेही होते हे माहीत होतेच पण कधी त्या दिशेने आम्ही चौघांनी विचार केला नव्हता. मुलांची लग्न ठरल्यानंतर पण लग्नाच्या आधी माझ्या मुलींना इथुन त्यांच्या वाढदिवसाचे वगैरे काही पाठवायचे होते म्हणुन ह्या ऑनलाइन भेटवस्तु देण्याचा प्रथम प्रयोग आम्ही व अमेरिकेहून मुलांनी केला. भारतात तर पूर्णपणे यशस्वी झाला. त्याच प्रकाराने माझ्या वाढदिवसाच्या दिवशी आमची मुलं आणि मुलींनी(सुना) अशी फुले आई ला पाठवायचे ठरवुन ह्या आईला एकदम चकित आणि आनंदित केले. जेंव्हा मला ती फुले मिळालीत...सांगता येणे अशक्य आहे माझ्या मनांतले विचार...नेहमीप्रमाणे आनंदाने, प्रेमाने, कौतुकाने....डोळे पाणावलेच.. माझा जिवलग तर जवळ आहेच...पण काही क्षण त्या विश्वात रमले जिथे माझी ही चारही मुलं ह्या फुलांच्या जागी हसत असलेली वाटली... मनांत नाच धरून नाचत असलेल्या मुलांचा (अमेरिकेत तेंव्हा सकाळ झाली होती नं...) तेंव्हाच फोन पण आला शुभेच्छांसाठी... चौघांनी पण एकाच सुरात आई ला ''आई...वाढदिवसांच्या शुभेच्छा....'' म्हंटले....(जसं तुला आत्ता छान वाटलंय नं..तसंच तुझी फुलं मिळाल्यावर आम्हाला वाटलं होतं गं आई...असं माझ्या मुली म्हणायला विसरल्या नाहीत...धन्य धन्य ही आई....)

संध्याकाळी ह्यांची वाट बघतच होते. बेल वाजली..दार उघडुन बघते तर काय...हातात सुंदर फुले घेऊन अहो उभे होते...आज तर धक्के वर धक्क्यांचा दिवस उजाडलेला दिसतोय. असे तर कधी झाले नव्हते. खुप खास वर्षांचा असावा (जसा ५० वा) असा काही आजचा वाढदिवस पण नाही...मग काय झालं बुवा एकदम... असे पण विचार डोकवुन गेले मनांत की मुलींनी आणि बाबांनी मिळुन ९ तारखेला काहीतरी चर्चा करून ठरवलेलं दिसतंय. अशी संगनमतं आई मुलींची किंवा बाबा मुलींची सुरू असतात.. मज्जा येते. आनंदात अजुनच भर पडली. आता अजुन पुढे काय काय आश्चर्य माझी वाट बघताहेत कुणास ठाऊक...
घरी थोडे फोटो काढलेत...फुलं आमची बैठक सजवत व सुगंधित करत होते. रात्री जेवायला जायचेच होते. स्मिता कडचे सगळे व आम्ही जेवायला गेलो. तिथे मेणबत्तीच्या अंधुक उजेडात....सुंदर सुंदर पेयांचे रंग-बिरंगी ग्लास, मस्तं चविष्ट जेवण.. टेबल सजले होते. जेवणाचा आस्वाद मनसोक्त घेतच होतो तर हॉटेल चे काही थोडे लोक व बाकी सगळ्यांनी गाणं गाऊन वाढदिवसाची सांगता झाली. गाणं वगैरे म्हणजे जरा लाजच वाटली...हे काय ह्या वयांत...

पण इतकं मात्र खरं की न ठरवता व ध्यानी मनी नसतांना कुठेतरी वेगळाच वाढदिवस साजरा झाला. हे माझ्या वाढदिवसाच्या कौतुकाबद्दल लिहीणे नाही तर माझा हा संपुर्ण दिवस ज्यांच्यामुळे इतका मला आनंद देऊन गेला त्या माझ्या पतिराजांचे, माझ्या मुला-मुलींचे आणि अर्थातच मैत्रिण व तिच्या परिवाराचे.....सगळ्यांचे कौतुक करण्यासाठी आहे... भावना पोहोचवायला असे काही करण्याची गरज नसते हे नक्की पण त्यांना करण्यात आणि मला करवुन घेण्याचा पण आनंद अपरिमीत आहे.

यंदाचा योगायोग पण असाच आहे की २८ एप्रिलचा ह्यांचा वाढदिवस २-३ दिवस आधीच (कारण आम्ही सगळेच पुण्याहुन रुचिर शिशिर चे लग्न आटोपुन २५ ला निघणार होतो) मजा म्हणुन चारही मुलांनी अवघ्या तासांभराच्या तयारीने आम्हाला उभयतांना उडवुनच टाकले होते. आम्ही दोघे बाहेर जाऊन तासाभरांत परत आलो तर दार उघडल्याबरोबरचे दृश्य विश्वास बसेना असे होते. एकदम जय्यत तयारीने चौघांनीही बाबांचे स्वागत केले व केक वर मॅजिक कैंडल लावुन आपल्या बाबांची खूप परिक्षा पण घेतली ज्या शेवटपर्यंत ह्यांना विझवताच आल्या नाहीत. मज्जाच मज्जा. एकमेकांना केक खाऊ घालण्यात रमले सगळेच.. त्यावेळी हे पण सगळे जाणुनच होतो की असा योग पुन्हा जेंव्हा येईल तेंव्हा...हा दिवस आमचा सगळ्यांचा..

तसाच माझा हा वाढदिवस पण सगळीकडुन आश्चर्य व आनंदाने न्हालेला अभूतपूर्व होता. काही काही क्षण असे होते कालचे की मी खूप भरभरून जगलेय..अशीच ही प्रेमभरली संजीवनी आम्हा उभयतांना मिळत राहणार हा विश्वास आहे.

तर असे ह्यावर्षी आमचे दोघांचे ही वाढदिवस काही तरी वेगळेपण जगवून गेलेत...आनंदावर बोलून गेलेत...


कुसुमासम फुलणारा दिवस आजचा
गंध सुगंधित होणारा दिवस आजचा

अवचित अगणित सुख हसले अंगणी
चैतन्याने मोहरणारा दिवस आजचा

भावना अंतरातील आप्त स्वजनांच्या
चिंब चिंब भिजवणारा दिवस आजचा

साजर्‍या स्वप्नांतच की सत्यात मी?
कधीच न विसरणारा दिवस आजचा

दीपिका'संध्या'

आजीचा खाऊ

फरीदाबाद ला होतो तेंव्हा दिल्ली ला जाणे येणे आगगाडीने किंवा बसने करत असू. मुलं लहान असतांना बस पेक्षा आगगाडीने प्रवास थोडा सुखाचा वाटत असे. एकदा असंच दिल्ली ला निघालो होतो. बसायला जागा मिळालीच होती. आमच्या समोरच्याच बाकावर एक जख्ख म्हातारी बाई बसली होती. सुरकुत्यांनी भरलेले शरीर, तोंड बिना दातांचे गोल गोल, सुपारी सारखा छोटासा आंबाडा, हातात एक पिशवी होती जी चिप्स, नमकीन, काही मिठाई, बिस्किटांनी भरलेली होती. माझ्या मनांत आले बहुतेक आपल्या नातवंडांसाठी घेऊन जातेय ही आजी इतका मोठा खाऊ...हसायलाच आले मला..

जसे एक दोन स्टेशन्स गेलेत...ती आजी उठून उभी राहीली. हात पाय थरथरतच होते. कधी लोकांच्या खांद्यावर तर कधी बाकाला धरून पुढे पुढे जात होती. जेंव्हा तिने ''चिप्स घ्या, मिठाई घ्या...आपल्या मुलांना खुश करा...'' असे म्हंटले तर माझा विश्वासच बसेना.

पण झाले असे की ती आजी दुसर्‍या दिशेला निघाली होती. ऐकायला पण बहुधा तिला कमी येत असावे त्यामुळे गाडीतल्या बाकीच्या आवाजात माझी हाक तिच्यापर्यंत पोहोचलीच नाही. उठुन जाईन म्हंटले तर मुलं मांडीवर होती व गर्दी पण खुप. व क्षणभर विचार पण मनांत आला की कुठे सामान वाढवा, मुलं बरोबर आहेत, दिल्ली ला उतरल्यावर बस रिक्षा ने पुढचा प्रवास करायचा आहे...म्हणुन पण दुर्लक्ष झाले असेल माझे. त्याचमुळे मी ह्याची काहीच वाच्यता न करता चुपचाप आपल्या दिल्ली स्टेशनची वाट बघत बसले. पण इथुन माझी नजर त्या आजीवरून मात्र ढळत नव्हती. चुकल्यासारखे वाटत होते. पुढच्या भागात बसलेल्या एका महिलेने आजीकडुन खुप सामान विकत घेतलेले मी बघत होते. मनांतुन आनंदले होते मी की त्या म्हातार्‍या आजीला थोडा तर हातभार नक्कीच लागला असेल. व तिच्या पिशवी मधला भार-वजन कमी झाले असेल.... पण माझी खंत इतकी वाढली ते बघुन की मी ती थोडी माझ्या दृष्टिपथात होती किंवा मी उठुन का गेले नाही की जेणे करून मी तिला थोडी खुशी देऊ शकले असते व त्याच खुशीत मी स्वतःला पण खुश ठेऊ शकले असते.

आता उपयोग नाही.. बराच काळ लोटला आहे पण त्या आजी ला मला भेटण्याची मनांपासुन इच्छा आहे. नंतर मुलांना गोष्टी सांगतांना त्या आजीबद्दल मी खुप काही सांगितले आहे. तर त्याच आज्जीकडुन खाऊ आणुन मुलांना खाऊ घालावा असं वाटत राहीले. माझी झालेली चुक कशी होती ते सांगत असते जेणे करून मुलांनी पुढे असा कधी प्रसंग आलाच तर नेहमी मदतीचा हात पुढे करावा. अशा स्वाभिमानी लोकांना मदतीचा हात भीक म्हणुन नव्हे तर त्यांच्या श्रमाचा मोबदला म्हणुन हवा असतो. मी त्यानंतर कधीही अशी चुक केली नाही. ठेच लागली की माणुस बघुनच पावले टाकतो. पण ही चुक पुन्हा होणे नाही आणि करणे पण नाही हं मंडळी.

आजी ती कुठे रे हरवली
खाऊ सगळ्यांनाच देणारी
पेपरमिंट चिप्स बिस्किट
बालगोपालांनाच वाटणारी

नव्हते दांत तिच्या मुखी
आशीर्वादाचे बोल बोलणारी
होई भार हा गरिबीचा अति
पण स्वाभिमानाने पेलणारी

ऐकुच येत नाही हो तिजला
साद कुठली तिला पोचणारी
नयन शोधती त्या आजीला
खंत आहे कधी न संपणारी



दीपिका 'संध्या'