tag:blogger.com,1999:blog-23198160221309070722011-12-27T08:46:50.584+03:00शब्दवेल....मनाच्या प्रेमळ, कोमल रंगातून उतरलेली.. फुललेली.. सुगंधलेली गद्य-पद्यांची ही माझी शब्द फुले!!दीपिका जोशी 'संध्या'http://www.blogger.com/profile/12808052661092589035noreply@blogger.comBlogger621100tag:blogger.com,1999:blog-2319816022130907072.post-15571885805155788372011-02-09T12:28:00.007+03:002011-11-14T17:22:29.221+03:00कविता माझी फक्त तुझ्याचसाठी<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><span class="Apple-style-span" style="color: #20124d;">करतात स्वप्ने लोचनात दाटी </span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #20124d;">कविता माझी फक्त तुझ्याचसाठी</span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #20124d;"><br />कलली सांज,वाट तशी अनोळखी</span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #20124d;">ओढीने तुझ्या ती खुणवी सारखी</span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #20124d;"><br />स्मरते भेट अपुली ती पहिली </span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #20124d;">स्पर्शाने तव मोहीनीच हसली</span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #20124d;"><br />आठवांचा बांध भलताच आगळा </span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #20124d;">वाटले शब्दामधे व्हावा मोकळा </span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #20124d;"><br />पुनवेस रात्र कशी ही बावरी </span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #20124d;">गंधीत सायली फुलली अंतरी</span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #20124d;"><br />हात गुंफता रुजल्या प्रेमगाठी </span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #20124d;">कविता माझी फक्त तुझ्याचसाठी </span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #76a5af;"><br />दीपिका जोशी </span><br /><div><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2319816022130907072-1557188580515578837?l=sandhyavikas.blogspot.com' alt='' /></div>दीपिका जोशी 'संध्या'http://www.blogger.com/profile/12808052661092589035noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2319816022130907072.post-20520644945068370422011-01-26T08:56:00.001+03:002011-01-26T08:58:05.039+03:00अविस्मरणीय दिवस...<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">२०१० सरले, नव्या कार्यकारी मंडळाच्या सान्निध्यात आता काय पर्वणी आहे ह्याची उत्सुकता होतीच. महाराष्ट्र मंडळाची साईट अधिकच सजली. पहिल्या आठवड्यात इमेल द्वारे कळले की २१ जानेवारी ला गजलसम्राट भीमराव पांचाळे येणार. सध्या त्यांच्या स्तुति करण्यात अख्खा महाराष्ट्र तल्लीन आहे. गेल्या वर्षी थेट अमेरिकेत बृहन्महाराष्ट्र मंडळात पण त्यांनी आपल्या गजल गायनाने ज्यांची मने जिंकली आहेत त्यांना प्रत्यक्ष गजल गाताना बघायचा व ऐकायचा योग महाराष्ट्र मंडळाने आणला आहे ह्या कल्पनेतच आधी खुप सुखावलो होतो. मंडळाच्या साईटवर लगेच त्यांचा फोटो, त्यांच्याबद्दलचे निरनिराळ्या वर्तमानपत्रातील कौतुक झळकु लागले. कधी एकदा येणार २१ जानेवारी.... </div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">दुपारी ४ वाजता बरोबर कार्यक्रम सुरू होणार हे ठरले होते. (Early birds) लवकर येणारं पाखरू ही स्पर्धा असल्यामुळे बर्यापैकी सगळे वेळेवर येणार आणि ठरल्याप्रमाणे संपूर्ण कार्यक्रमाचा आराखडा न गडबडण्यास ह्याची नक्कीच मदत होणार होती. आल्या आल्या आधी तासभर संक्रांतीचे हळदीकुंकू होते. पारंपारिक वेशभूषेच्या स्पर्धेमुळे अजुनच सगळीकडे नटणे-थटणे दिसत होते. ही स्पर्धी पुरुषांसाठी पण असल्यामुळे त्यांना पण प्रोत्साहन मिळाले आहे हे सगळ्यांकडे बघुन कळत होते. छान स्वागत, हळदीकुंकू, सौ. प्रज्ञा ने केलेली चविष्ट तीळगुळाची वडी, आकर्षक आणि उपयोगी वाण.. ह्या वेळी अजून एक वेगळी कल्पना होती ती जे एकटे पुरुष इथे आहेत त्यांना पण छोटीशी भेटवस्तु (वाण) दिली. मज्जाच होती. </div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">गरम गरम चहाचा आस्वाद घेऊन सगळे सभागृहाकडे वळत होते. </div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_ULBwEdO4QPA/TT-x15entkI/AAAAAAAAD34/HNZWbQdDazM/s1600/aamhi+vyast+vyast.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="305" src="http://1.bp.blogspot.com/_ULBwEdO4QPA/TT-x15entkI/AAAAAAAAD34/HNZWbQdDazM/s320/aamhi+vyast+vyast.jpg" width="320" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">मी आणि अश्विनी... पारंपारिक वेशभूषेचे परिक्षक म्हणुन..</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">मंच कार्यक्रमासाठी तयार होता. संक्रांतिचे प्रतीक असलेले...काळी साडी, हलव्याचे दागिने, तर्हे-तर्हेचे पतंग.. सगळ्या हॉलभर उडत होते. सजावट एकूणच लोभस आणि प्रसन्न मराठमोळी होती.</div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_ULBwEdO4QPA/TT-w2k_kITI/AAAAAAAAD3k/c0jiL4MkARQ/s1600/sajalela+manch.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://4.bp.blogspot.com/_ULBwEdO4QPA/TT-w2k_kITI/AAAAAAAAD3k/c0jiL4MkARQ/s320/sajalela+manch.jpg" width="320" /></a></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">मंच आणि मंचावर जयश्री च्या सूत्रसंचालनासोबत भीमराव पांचाळे आणि त्यांचे सहकारी गजलगायनास तयार...</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_ULBwEdO4QPA/TT-w3k3NJ9I/AAAAAAAAD3o/FrMKTsiaJxg/s1600/aamhi+sakhya.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="212" src="http://2.bp.blogspot.com/_ULBwEdO4QPA/TT-w3k3NJ9I/AAAAAAAAD3o/FrMKTsiaJxg/s320/aamhi+sakhya.JPG" width="320" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">पारंपारिक वेशभूषेची एक झलक...</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">कार्यक्रमाला सुरुवात झाली ती जयश्री अंबासकर च्या मधूर लयबद्ध संचालनाने. सर्वप्रथम गणेशवंदना झाली.... अगदी ताला-सुरा-नृत्यावर. नव्या कार्यकारी समितीची ओळख, अध्यक्षांचे छोटे से भाषण झाले. त्यानंतर श्री. भीमराव पांचाळे, तबलावादक डॉ. श्री.देवेंद्र यादव व पेटीवर साथ देणारे श्री जगदीश मिस्त्री, ह्यांची ओळख करून दिली गेली. श्री. पांचाळे ह्यांच्या हस्ते दीपप्रज्वलन झाले. तिघेही स्थानापन्न होऊन गजलगायकीला प्रारंभ झाला. गजल गायन हा इथे अगदी नवीनच प्रयोग होता.</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">गजल हा काव्याचा प्रकार वाचण्यात सगळ्यांच्याच आला असणार पण तरी ही भीमरावांनी गजल थोडी अजून आमच्या जवळची करून दिली आणि सगळ्यांनाच त्यात आवड निर्माण केली. वेगवेगळ्या गजलकारांच्या गजला... भीमरावांचा आवाज... तबला व पेटी ची अप्रतिम साथ...मधे मधे जयश्री चे सुरेल गोड सूत्रसंचालन... अगदी मंत्रमुग्ध झालो. ‘’अंदाज आरशाचा...’’ पासून जी मैफिल मस्तं रंगली... ‘’तू चोर पावलांनी...’’, ‘’ख्वाब के जैसे झूठे मेरे यकीं निकले’’.. वा वा... रंगत रगंतच गेली. मराठी व उर्दू(हिंदी) ची सम्मिश्र गजलेने तर कहरच केला. रसिकांचा दिल खुश हो गया. दाद किती मिळावी.....हे सगळे कधी संपूच नये असे वाटत असून ३ तास संपलेतच. अविस्मरणीय अनुभव आहे हा.</div><div><br /></div><div><div>बर्याच लोकांची इच्छा असणार व ते अनायसे एक दिवस अजून इथे राहणार होते तर रविवारी पुन्हा सुरेल मैफिलीचे आयोजन श्री. दिवेकर ह्यांच्या घरी केले. सगळेच गजलचे चाहते अति उत्साहात हजर होते. बहुतेक श्री भीमराव पांचाळे पण आज जरा ज्यास्तंच अफाट व कडक गजलांचा वर्षाव करण्याच्या तयारीने आले असावेत. </div><div><br />तिथली रंगत कशी होती हे शब्दात सांगणे कठिण आहे. अगदी समोरासमोर बसून उर्दू गजलांचा आस्वाद घेणे... नशिबानेच घ्यावे लागते म्हणायला हरकत नाही. त्यांनी गजलगायकी मधे केलेले निरनिराळे यशस्वी प्रयोग अफलातून आहेत. गजल गाताना अर्थ कसे कसे बदलू शकतात हे सांगताना हशा पिकवला. </div><div>मराठी गजलांमधे सुरेश भटांची... ‘’हा असा चंद्र....’’, संगीता जोशींची... ‘’आयुष्य तेच आहे....’’ अशी यादी तर बरीच मोठी आहे. उर्दू गजलांमधे... ‘’ठंडी हवा के झोंके...’’ वा वा... </div><div><br />सहा सात आणि आठ मात्रांची खेळी कशी हे ‘’तू दिल्या जखमात मी हरवून गेलो...’’ ह्या गजलेत प्रयोग करून केली... तारीफ करत व टाळ्या वाsssssssजवतच राहीलो आम्ही.</div></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_ULBwEdO4QPA/TT-w84CpwgI/AAAAAAAAD3w/_ZIQKhTzBCw/s1600/mahafil1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://3.bp.blogspot.com/_ULBwEdO4QPA/TT-w84CpwgI/AAAAAAAAD3w/_ZIQKhTzBCw/s320/mahafil1.jpg" width="320" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">रविवारी अशी रंगली पुन्हा एकदा मैफिल...</div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_ULBwEdO4QPA/TT-w_uY8HzI/AAAAAAAAD30/Mq864q-hIHc/s1600/mahafil2.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://1.bp.blogspot.com/_ULBwEdO4QPA/TT-w_uY8HzI/AAAAAAAAD30/Mq864q-hIHc/s320/mahafil2.jpg" width="320" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">'आयुष्य तेच आहे.... ' वा वा.. काय सुंदर गजल.. </div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div style="text-align: left;"><div style="text-align: left;">कमाल आहे गजलकारांची आणि नंतर भीमराव पांचाळे सारख्या गजलगायकांची...</div><div style="text-align: left;">त्या सुखद क्षणांतुन.. त्या स्वप्नवत वाटणार्या गजल गायकीच्या सुरातुन बाहेर यावेसेच वाटत नाहीये. अजून तरी त्यातच मशगुल असल्यासारखे वाटतेय. पुन्हा कधी योग येईल ह्या सगळ्याचा ... पुन्हा पुन्हा यावा असे मनांत आहेच पण सध्या तरी आत्ता त्या मैफिलीतुन उठायची इच्छा नाहीये. त्यांनी गात रहावे व मैफिलीत गजलांचा सतत वर्षाव होत रहावा..... </div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;">इतक्या सुंदर कार्यक्रमाचे आयोजन केल्याबद्दल मंडळाचे प्रचंड धन्यवाद व आभार.</div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;">सगळ्या सभासदांच्या सहकार्याने पुढचे आपल्या ह्या महाराष्ट्र मंडळ रूपी कुटुंबाचे सम्मेलन उत्कृष्ट होईलच ह्यात शंका नाही. </div><div style="text-align: left;"><br /></div><div style="text-align: left;">धन्यवाद.</div><div style="text-align: left;">अनेक शुभेच्छा !! </div><div><br /></div></div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2319816022130907072-2052064494506837042?l=sandhyavikas.blogspot.com' alt='' /></div>दीपिका जोशी 'संध्या'http://www.blogger.com/profile/12808052661092589035noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2319816022130907072.post-60064749853242892942011-01-21T00:06:00.002+03:002011-01-23T11:50:50.760+03:00तू आणि मी...<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><br /><div class="separator" style="clear: both; margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_ULBwEdO4QPA/TTieUlJP0YI/AAAAAAAAD2o/hblY1-7BjoU/s1600/%25E0%25A4%25A4%25E0%25A5%2582+%25E0%25A4%2586%25E0%25A4%25A3%25E0%25A4%25BF+%25E0%25A4%25AE%25E0%25A5%2580.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://3.bp.blogspot.com/_ULBwEdO4QPA/TTieUlJP0YI/AAAAAAAAD2o/hblY1-7BjoU/s320/%25E0%25A4%25A4%25E0%25A5%2582+%25E0%25A4%2586%25E0%25A4%25A3%25E0%25A4%25BF+%25E0%25A4%25AE%25E0%25A5%2580.jpg" style="cursor: move;" width="320" /></a></div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;"><br /></div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;"><span class="Apple-style-span" style="color: #741b47;">तू आणि मी..</span></div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;"><span class="Apple-style-span" style="color: #741b47;"><br /></span></div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;"><span class="Apple-style-span" style="color: #741b47;">आली पुन्हा २१ जानेवारी....लग्नाला इतकी वर्षे झालीत ह्यावर विश्वासच बसत नाही. बरीच नाती नवीन निर्माण झालीत ह्या इतक्या वर्षात पण आमच्या नात्याची गुंफण अधिकाधिक गुंफत व वीण घट्ट होत गेलीय.... गतवर्षींचा कालपट आज नजरेसमोरून जातोय... जुन्या आठवणींत रमले... ह्या काव्यरूपी थोड्या आठवणी....</span></div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;"><span class="Apple-style-span" style="color: #741b47;"><br /></span></div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;"><span class="Apple-style-span" style="color: #741b47;">मेहेंदी कशी खुळी रंगावी </span></div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;"><span class="Apple-style-span" style="color: #741b47;">रातराणी सम रात्र गंधावी </span><span class="Apple-style-span" style="color: #741b47;"><br /></span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #741b47;">होता साक्षीस रातीचा चांदवा </span></div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;"><span class="Apple-style-span" style="color: #741b47;">प्रीतफुलांचा फुलला नव ताटवा </span><span class="Apple-style-span" style="color: #741b47;"><br /></span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #741b47;">होती ती पहाटच गुलाबी ओली </span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #741b47;"></span><span class="Apple-style-span" style="color: #741b47;">गर्द धुक्यात कुठे अवचितच विरली </span><span class="Apple-style-span" style="color: #741b47;"><br /></span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #741b47;">झाकून पापण्या नयनांत वसलो </span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #741b47;"></span><span class="Apple-style-span" style="color: #741b47;">आसुसलेल्या मुक्त स्पर्शात जगलो</span><span class="Apple-style-span" style="color: #741b47;"><br /></span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #741b47;">थेंब टपोरे बोलले केसावरी</span></div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;"><span class="Apple-style-span" style="color: #741b47;">सूर अमृती सजले ओठावरी</span><span class="Apple-style-span" style="color: #741b47;"><br /></span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #741b47;">कधी राग थोडा लटके रूसवे</span></div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;"><span class="Apple-style-span" style="color: #741b47;">होती पुन्हा नवनवीन आर्जवे</span><span class="Apple-style-span" style="color: #741b47;"><br /></span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #741b47;">आजही तेंव्हासारखेच.....</span></div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;"><span class="Apple-style-span" style="color: #741b47;"><br /></span></div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;"><span class="Apple-style-span" style="color: #741b47;">लपू दर्पणी विसावू जरासे पुन्हा</span></div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;"><span class="Apple-style-span" style="color: #741b47;">नवी साद घालू एकमेका पुन्हा</span></div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;"><span class="Apple-style-span" style="color: #741b47;"><br /></span></div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;"><span class="Apple-style-span" style="color: #741b47;">साकारावे आज नवस्वप्न पुन्हा </span></div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;"><span class="Apple-style-span" style="color: #741b47;">जगावे त्याच वेडात आज पुन्हा</span></div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;"><span class="Apple-style-span" style="color: #741b47;"><br /></span></div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;"><span class="Apple-style-span" style="color: #741b47;">लग्न वर्षगाठीच्या शुभकामना !!</span></div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;"><span class="Apple-style-span" style="color: #741b47;"><br /></span></div><div style="margin-bottom: 0px; margin-left: 0px; margin-right: 0px; margin-top: 0px;"><span class="Apple-style-span" style="color: #999999;">दीपिका</span></div><div><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2319816022130907072-6006474985324289294?l=sandhyavikas.blogspot.com' alt='' /></div>दीपिका जोशी 'संध्या'http://www.blogger.com/profile/12808052661092589035noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-2319816022130907072.post-46091868315026747792011-01-08T22:05:00.002+03:002011-01-08T22:08:23.311+03:00भारतभेट.. पारिवारिक सम्मेलनआत्ताच्या २०१० च्या डिसेंबर मधे भारतात जायचे होते. २५ डिसेंबर ला बहिणीच्या लग्नाचे निमित्य होते. लग्न व ते पण नागपुर ला.... मग काय विचारता... आनंदाला उधाण...नागपुर अगदी रोमा-रोमात आहे.. अपार प्रेम आहे ह्या नागपुरवर माझे.<br />नोव्हेंबर मधे माझ्या चुलत दीरांचा फोन आला की आमच्या काकांचे सहस्रचंद्र दर्शन सोहळा त्यांनी आयोजित केला आहे. आम्हा जोशींकडे असा कुठलाही कार्यक्रम असला की सगळ्यांची भेट हे एक खूप मोठे आकर्षण असते. बाकी वेळी जमले नाही तरी अशा कार्यक्रमांना आवर्जून ज्यांना शक्य आहे ते येतातच येतात. अगदीच अपरिहार्य कारण असेल तरच अनुपस्थिति असते.<br /><br />१८-१९ डिसेंबर, हे दोन दिवस मस्तं मज्जा येणार हे माहीतच होते. १८ ला दुपारी सगळे जमायला सुरूवात झाली. इतक्या पाव्हण्यांची सोय कशी होणार म्हणुन हल्ली सरळ हॉटेलच्याच खोल्या घेतात. १८ ला संध्याकाळी चाट खास काकांच्या आग्रहावरून ठेवली होती. नातवंडांनाच काय.. आमच्या पीढीला पण अजून काय हवे. नंतर ७.३० ला कविता वाचनाचा कार्यक्रम झाला. त्या कविंनी काका काकूंवर अप्रतिम कविता केल्या होत्या. नंतर नातवंडांचा नाच गाण्याचा कार्यक्रम झाला. वेळेचे बंधन ठेवून बरोबर ९ वाजता केळीच्या पानांवर पुरणाच्या पोळीच झक्कास जेवण. रात्री सगळे बसले गप्पा मारत. काकूंनी येऊन सांगितले की ४ वाजलेत पहाटेचे.. आता तासभर तरी झोपा. मगच सगळे आपापल्या खोल्यांमधे जाऊन थोडा वेळ लवंडले.<br />१९ तारखेला सकाळी ८ वाजता पुजा सुरू होणार होती. होम हवन सगळे एका संस्थेच्या बायकांनी केले... एकदम साग्रसंगीत. पुजा संपल्यावर ती. काकांना ८० दिव्यांच्या ताटाने ओवाळले. खुप छान वाटत होते. त्यांच्या तीनही मुलांचा-सुनांचा उत्साह अगदी ओसंडून वाहत होता. काका काकू नक्कीच धन्य झाले असणार. असा छान योग सगळ्याच मुलांच्या वाट्याला येत नाही. सौ. काकूंच्या मैत्रिणी, बाकी परिचित असे बरेच लोक जमले होते. घोळक्या-घोळक्यात हॉल मधे बैठकी जमल्या होत्या. लहान मुलं स्टेजवर काही तरी उद्योग करण्यात गर्क होते. बाकी उत्कृष्ट जेवण, सूप, सलाद बरोबर गाजर हलवा अतिशय स्वादिष्ट होताच.<br />सगळे परतीच्या दिशेने वळू लागलेत. पुन्हा एकदा जोशी परिवाराचे सम्मेलन ह्या निमित्याने घडवून आणले. ती. काकांना दीर्घायुषाच्या खुप खुप शुभेच्छा आणि काका-काकूंच्या लग्नाच्या ५० वाढदिवसाबद्दल मनःपूर्वक अभिनंदन.<br /><br />२५ तारखेला नागपुरला लग्नाला जायचे आता वेध लागले होते. २३ डिसेंबर ला लग्नघरी पोहोचले. आता माहेरचे सम्मेलन सुरू झाले. भरीत भर रुचिर-शिशिर ची आयआयटी चा अभ्यास घेणार्या निशा मॅडम चा फोन आला. तिला कळले होते की मी नागपुरला आले आहे. ह्या १२-१३ वर्षात तिची इतकी उत्तरोत्तर प्रगति झाली आहे की सांगायलाच नको. तिच्या पहिल्या ५ विद्यार्थ्यांपैकी हे दोघे आहेत त्यामुळे कायम स्मरणात आहे ही जोडी. फोनवरच का होईना पण खुप गप्पा मारल्या. छान वाटले. लग्नं पण मस्तं झाले. २६ डिसेंबर ला पुण्याला परतले. व २८ डिसेंबरला कुवैत चा परतीचा प्रवास.<br />ह्यावेळेची भारत यात्रा नेहमीपेक्षा जरा वेगळी व ज्यास्तंच स्मरणांत राहील. नेहमी अशाच काही न काही निमित्यानेच भारतात जाणे होते पण ह्या वेळी विशेष काही खास वाटले...मधल्या वेळात बाकीची महत्वाची कामे पण झालीत त्यामुळे विशेष आनंद. सगळेच आपले भेटले की त्या आनंदात इथे सगळ्यांपासुन दूर राहणे कदाचित थोडे सुसह्य असते म्हणुन मी अशा कार्यक्रमांना जातेच जाते. कुवैत ला वास्तव्य जितके दिवसांचे आहे तितके दिवस भारतात ह्या सगळ्याच कारणाने जाण्याची ओढ राहणारच.<br /><br />दीपिका<br /><div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2319816022130907072-4609186831502674779?l=sandhyavikas.blogspot.com' alt='' /></div>दीपिका जोशी 'संध्या'http://www.blogger.com/profile/12808052661092589035noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2319816022130907072.post-85979122884400742532011-01-08T17:04:00.001+03:002011-01-08T22:09:18.070+03:00वेदना उराची ह्या असह्य जाहली<span class="Apple-style-span" style="color: #741b47;">जरी असेल हा खेळ पाठशिवणीचा</span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #741b47;">अवनीवर लपंडाव उन पावसाचा</span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #741b47;">रुसवा मेघांचा श्रावणसर उदासली</span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #741b47;">वेदना उराची ह्या असह्य जाहली</span><span class="Apple-style-span" style="color: #741b47;"><br /><br />धुंद शब्द कळ्यांना परि रंग चढेना</span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #741b47;">वसंती ह्या अक्षररुपी फुले फुलेना </span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #741b47;">स्वच्छंद लेखणी कशापरी रूसली</span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #741b47;">वेदना उराची ह्या असह्य जाहली</span><span class="Apple-style-span" style="color: #741b47;"><br /><br />होते स्वप्न जीवन सागर तारणे</span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #741b47;">आनंदाचे शंख शिंपले वेचणे</span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #741b47;">नाव मनीची किनार्यास न लागली</span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #741b47;">वेदना उराची ह्या असह्य जाहली</span><span class="Apple-style-span" style="color: #741b47;"><br /><br />मार्ग चालले सौख्याच्या शोधांचा</span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #741b47;">चहूओर कल्लोळ छदमी हास्याचा</span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #741b47;">का कुणा माझी खुशी न भावली</span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #741b47;">वेदना उराची ह्या असह्य जाहली</span><span class="Apple-style-span" style="color: #741b47;"><br /><br />चुका दूर दूर कुठे मजला दिसेना</span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #741b47;">कसे काय झेलावे या लांछनांना </span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #741b47;">न ठेवली प्रेमास परिसीमा कुठली</span><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #741b47;">वेदना उराची ह्या असह्य जाहली<br /><br /></span><span class="Apple-style-span" style="color: #45818e;">दीपिका</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2319816022130907072-8597912288440074253?l=sandhyavikas.blogspot.com' alt='' /></div>दीपिका जोशी 'संध्या'http://www.blogger.com/profile/12808052661092589035noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2319816022130907072.post-33052798202771113232010-12-11T17:13:00.001+03:002010-12-11T17:20:16.840+03:00महाराष्ट्र मंडळाचा वार्षिक कार्यक्रम... अफलातून....बघता बघता २०१० संपत आले. महाराष्ट्र मंडळाच्या वार्षिक कार्यक्रमाची प्रतिक्षा सुरूच असते. आपल्याच सगळ्यांमधील कलांना ह्या कार्यक्रमात खूप वाव असतो. बच्चे कंपनी आपल्यापरी तर मोठे आपल्यापरी कसून प्रयत्न करत असतात. ३-३ महीन्यांचा सराव.. कोणासाठीच इतका सोपा नाही. <br />१० डिसेंबर ला दुपारी २.३० ला केंब्रिज शाळेत जमणार होतो. कोणी छान छान साड्यांमधे..कोणी पंजाबी ड्रेस मधे... रंगबिरंगी..चमचम... महाराष्ट्र मंडळ व सगळेच सदस्य चमकत होते. थोडा उशीरा कार्यक्रम सुरू झाला. छुटकू मुलांनी मज्जा आणली. ह्या ३-४ वर्षात महाराष्ट्र मंडळात खूप बदल जाणवतो की नाटकाव्यतिरिक्त मोठ्यांचे नाच किंवा तत्सम कार्यक्रमांची संख्या वाढली आहे. लग्नानंतर थोडी संवय कमी झाली असेल असे वाटणे आजकाल महिलांची नाच करण्याची कमाल बघून एकदम चुकीचे ठरते. उत्कृष्ट संयोजन व दिग्दर्शन दिसून येते. प्रेरणा वलिवडेकर तर ह्या क्षेत्रात माहीर आहेच पण यंदा मुग्धा सरनाईक चे पण कौतुक करावे तितके कमी आहे. ‘राधा ही बावरी’ ही तिची दिग्दर्शित दर्जेदार नृत्यकला आणि सगळ्यांची सारखी वेषभुषा... सगळ्यांच मैत्रिणींनी छान नृत्य केले.<br />श्रृति हजरनीस ने नेहमीप्रमाणे मुलांवर किती मेहनत घेतली असेल ह्याचा प्रत्यय आलाच. <br />एकाच वेळी ३-४ कार्यक्रमात भाग घेणे किती अवघड पण ते मुलांना सोपेच असते हेच तिने दिग्दर्शित नाचांमधे करून दाखवले. लहान मुलांना आपल्या तालावर नाचवणे किती कठिण असेल हे तीच जाणे. तिला सलाम... व कौतुक आहे.<br /><br />मधेच गणपति बाप्पांच्या आगमनाचे आणि बाल्या नृत्याची ओळख कार्यकारी मंडळाच्या सदस्यांनी करून देऊन एकदम मज्जा आणली. <br /><br />ऐकुन होतो की शेवटच्या नंबरवर असलेली लावणी बघण्यासारखी आहे. सौ.मुग्धा सरनाईक दिग्दर्शित व सौ. भारती वासेकर आणि सौ. तृप्ती पराडकर यांनी सादर केलेली लावणी म्हणजे कार्यक्रमाची पर्वणीच होती. कौतुकाला शब्द नाहीत. ‘वाजले की १२’ ही नावाजलेली लावणी इतक्या ताकदीने पेलणे म्हणजे खेळ आणि मजा नाही.. अप्रतिम.. वन्स मोर मिळाल्यावर असे वाटले की बाप रे.. आधीच ह्या दोघी इतक्या थकल्या आहेत..(जवळपास ६-७ मिनिटांची ती लावणी आहे) आम्हाला काय लागतंय पुन्हा नाचा म्हणायला.. पण त्या दोघींची कमाल की त्या पुन्हा हजर झाल्या. त्यांची पावले तितक्याच जोमाने थिरकत होती. प्रेक्षक पण उत्साहात आले.. थिरकले... आणि धम्माल आली... इंग्रजीत म्हणायचेच झाले तर मुग्धा आणि भारती व तृप्ती पुढे hats off….. <br /><br />मध्यांतरात गरम मस्त मसालेदार चहाचा आस्वाद घेऊन नंतर आता नाटकाची प्रतीक्षा संपणार होती. प्रसन्न देवस्थळी चे दिग्दर्शन असलेले नाटक दरवर्षीच अफलातुन असते. यंदा होते ‘चार दिवस प्रेमाचे’. कलाकार मंडळी नेहमीचीच.. नावाजलेली... क्या कहने... विशेष कौतुक जयश्री अंबासकर आणि मृदुला रानडे ह्या दोघींचे... थोडा कंटाळा आल्यासारखा झाला होता तो ह्याने पुन्हा तजेला देऊन गेला. <br />थोडा उशीर झाला कार्यक्रम संपायला पण आनंददायी होता हे नक्कीच. पण लहान मुलांचा अंत बघितला गेला.. बिचारे फारच कंटाळले होते. ‘आई-मम्मी.. चल घरी जाऊ नं..’ हेच कानांवर पडत होते सारखे. <br /><br />अध्यक्ष श्री अष्टीकर ह्यांनी आपल्या अध्यक्षीय भाषणात सगळा अहवाल सांगितला जो की आम्हाला आधी छापील देण्यात आलाच होता. सदस्यांचे व समितीचे कौतुक करून झाल्यावर त्यांनी काही वक्तव्य केले ते जरा खटकले. कुठल्याही कार्यक्रमानंतर प्रतिक्रिया यायला पाहीजे ही अपेक्षा पण त्या अनुकूलच व चांगल्याच असाव्यात हे बरोबर नाही. प्रतिकूल प्रतिक्रिया आपल्याला काही सुधारणा करायला कामी येतात. सध्याच्या कार्यकारी मंडळाला किंवा भावी मंडळाला सुद्धा. त्यांनीच आधी आपल्या भाषणात सांगितले होते की प्रत्येक कार्यक्रम प्रत्येकाला आवडेल असे नाही. कोणत्या कारणाने तो कार्यक्रम आवडला नाही हे समजले तर मंडळाच्या ते फायद्याचेच आहे. कारण आजकाल पाहुणे कलाकार भारतातुन येणारे विविध लोक विविध कला घेऊन येतात. व अशा चांगल्या कामाचे कौतुक मंडळाला सतत मिळतच असते. पण त्यातही अशा थोड्या हटके प्रतिक्रियांनी कार्यक्रम कोणते आणायला हवे किंवा साधारण कोणते कार्यक्रम प्रेक्षक बघु इच्छितात हे ठरवायला मदतच होणार आहे. तरी कुठल्याच कार्यकारी मंडळाने नेहमी चांगलीच प्रतिक्रिया द्या हा आग्रह धरणे मला आक्षेपार्ह आहे. <br /><br />करता करता कार्यक्रम सुरू व्हायला ३.३० पेक्षा ज्यास्त वाजून गेले होते. लोक येत नाहीत म्हणुन कार्यक्रम सुरू करता येत नाही .. आणि कार्यक्रम वेळेवर सुरू होत नाही म्हणुन लोक १ तास उशीरा येतात.. हे समीकरण कोणी तरी बदलायलाच हवे. आमच्या सारखे पण हाताच्या बोटावर मोजण्याइतके तिथे २.३० ला जे हजर होते ते नंतर कंटाळून जाणे साहजिक आहे. <br /><br />बाकी वार्षिक सम्मेलनाचा हा सोहळा उत्कृष्ट पार पाडल्याबद्दल सगळ्याच कार्यकारी सभासदांचे मनःपूर्वक अभिनंदन !!!!<br /><br />आगामी नव्या स्थापित मंडळाला भरपूर शुभेच्छा. व नव-नवीन मनोरंजन व सम्मेलन-भेटीगाठींच्या अपेक्षेत.... <br /><br />दीपिका<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2319816022130907072-3305279820277111323?l=sandhyavikas.blogspot.com' alt='' /></div>दीपिका जोशी 'संध्या'http://www.blogger.com/profile/12808052661092589035noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2319816022130907072.post-40374836958253761002010-11-28T16:14:00.000+03:002010-11-28T16:14:52.272+03:00कठिण... खूपच कठिण....समस्यांना मर्यादा नाहीत असं भासतंय. आजच्या सकाळ मधे बालवाडीच्या प्रवेशाबाबत पानंच्या पानं आणि संदर्भी फोटो बघून हैराण झाले. बालजगत आणि ३ वर्षाच्या बाळांचे विश्व आधी काय होते आणि आता काय आहे. खरं तर त्यांच्या विश्वात थोडाफारच बदल झाला असेल पण त्यांच्या पालकांचे आपल्या मुलांच्या बालवाडीच्या प्रवेशाचा प्रश्न अत्यंत जिकरीचा झाला आहे. त्यांची ही ससेहोलपट कशी टाळता येईल किंवा ही प्रक्रिया कशी थोडी सोपी केली जाईल अशी पण चर्चा आहे. काही वर्षांनी कदाचित असे पण होईल की बाळ येऊ घातलेय कळल्याबरोबर कोणती शाळा चांगली ह्याबाबतच्या विचारांनी भावी आई वडिल चलबिचल होतील. <br /><br />परवाच माझ्या बंगलोर च्या भाचीने बालवाडी मधे तिच्या मुलाच्या प्रवेशाबद्दल फेसबुक मधे लिहीले होते. मग मित्रपरिवाराने शुभेच्छा दिल्यात. कोणाला काय प्रश्न विचारले माहीत नाही पण नंतर कळले की दोन शाळांमधे त्याला प्रवेश मिळाला आहे. कुठे जायचे ते ठरवले नव्हते अजून. जिंकलीच म्हणायची...<br /><br />आमची पीढी तर हेच बोलतेय की आमच्या वेळी असे नव्हते... आमच्या मुलांच्या वेळी पण असे नव्हते. आमच्या मुलांच्या वेळी बालवाडीसाठी असे नक्कीच नव्हते पण आज आठवण आली रुचिर-शिशिर च्या १० वीच्या रिझल्ट नंतरचे दिवस. नागपुरला अभ्यंकर नगर मधे गणिताच्या शिकवणुकीसाठी पत्तरकिनी सरांकडे प्रवेश घ्यायचा होता. रविवारी सकाळी फॉर्मस् मिळणार होते तर मी सकाळी ७ वाजता जाईन ठरवून आपल्या बाकीच्या कामात होते. त्यांच्या राहत्या घरीच ते क्लासेस होते. समोरच माझा भाऊ राहत होता. शनिवारी संध्याकाळी ५ वाजताच त्याचा फोन आला की इथे तर आत्तापासूनच रांग लागायला सुरूवात झालीय. त्यांच्या क्लासचे नांव खूपच होते त्यामुळे इथे जर क्लासला नाही गेलीत आपली मुले तर कसे होणार हाच विचार प्रत्येक पालकांचा होता. म्हणून सगळी धडपड. मी पण तिकडे डोकवून बघायचे ठरवले. मी पोहोचेपर्यंत रांग बरीच वाढली होती. सोसा-सोसाने मी पण तिथे उभे राहिले. तास दोन तासाने कंटाळा आला व हे प्रकरण काही इतके सोपे नाही. आत्ता तर फक्त ६ च वाजले आहेत संध्याकाळचे.. उद्या सकाळी ७ ला दार उघडणार आहे. विचित्रच सगळे... आणि विचारांनी बधिर झाले होते. <br /><br />रात्र होऊ लागली तशी हळू हळू लोकांनी पथार्या पसरायला सुरूवात केली. आम्ही पण चटई घातली... सगळ्यांचाच थोडा राग... थोड्या शिव्या... पण शेवटी हे जे काय घडतेय ते काही त्या सरांनी थोडीच सांगितले होते. हे तर आपणच करतो आहोत हे कोणाच्याच लक्षात येईना. आई च्या ऐवजी बाबा आले.. बाबांना जेवायला घरी पाठवायला आजोबा त्यांच्या जागी येऊन बसले. असेच आम्ही पण केले. मुलांसाठी मध्यरात्री पर्यंत मी व रात्री २ नंतर ह्यांनी तिथे नंबर पकडून ठेवला होता. आश्चर्य म्हणजे ह्या सगळ्याचा फायदा कोणी कसा करून घ्यावा.... गल्ली लहानशीच होती ती. कोणी थर्मास मधे चहा बनवून आणून तो विकायला सुरूवात केली. त्याचे बघून एका दांपत्याने चक्क टेबल ठेवून त्यावर गॅस ठेवला व सरळ सरळ मिरची भजी- कांदा भजी.... आणि अस्सा खप झाला होता सगळ्याचा. लोकं दूर-दूरून आली होती. रात्री झोप येणार नव्हती तिथे मातीत बसून.. मग वेळ घालविण्याचे हेच एक साधन होते. गप्पांबरोबर चाय पकौडे हो जाए... <br /><br />सकाळी ७ ला दार उघडले, आमचा नंबर लागला फॉर्मस मिळालेत.. हुश्श.. काय अगदी एवरेस्ट सर केल्यासारखा सगळ्यांचा आनंद होता. काय तर म्हणे पत्तरकिनी सरांकडचा प्रवेश-फॉर्म मिळाला... फॉर्म चे पैसे वेगळे.. मग प्रवेश घेतला.. पैसे भरले.....अजून एकदा जीवात जीव आला...(भांड्यात जीव तर काय म्हणेन.. जीवातच भांडे पडले होते..) आणि सरतेशेवटी झाले असे की काही कारणास्तव रुचिर शिशिर त्या क्लासला गेलेच नाहीत. पैसे.. वेळ... सगळाच हिशोब जिथल्या तिथे राहीला...आहे नं गम्मत. <br /><br />आता ह्या बालवाडी प्रवेशासाठी जर का पंधरा तास रांगेत उभे रहावे लागणार असेल तर.... उफ्.... फोटोंमधे दिसतेच आहे.. चहापाणी.. कदाचित खाली बसता येत नसणारे.. म्हणुन खुर्चीवर बसलेले आजोबा. कोणी काका कोणी मामा मदतीला आलेले. हातात सकाळचा चहा व त्याबरोबर वर्तमानपत्र, पण आज ते पण त्या रांगेतच... काही थकलेले चेहरे.. पण त्यातही काही हसणारे.. भान हरपणारे की आता आमचे बाळराजे बालवाडीत जाणार. व्यक्ति तितक्या प्रकृति....<br /><br />माझ्यासारखेच १५ वर्षांनी ह्यातील काही लोक असाच लेख लिहीतील आणि मनांत हसत असतील... <br /><br />दीपिका<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2319816022130907072-4037483695825376100?l=sandhyavikas.blogspot.com' alt='' /></div>दीपिका जोशी 'संध्या'http://www.blogger.com/profile/12808052661092589035noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2319816022130907072.post-60668228930741649972010-11-06T12:47:00.002+03:002010-11-06T19:06:43.149+03:00कुवैत ची सुरेल दिवाळी पहाट<span class="Apple-style-span" style="color: #4c1130;">महाराष्ट्र मंडळाची अनपेक्षित अशी ‘दिवाळी पहाट ’ ची इमेल आली व दरवर्षी आपण पुण्यात असतो तर ह्या दिवाळी पहाटेत सामिल झालो असतो.. त्या दिवाळी पहाटेची सुरम्य महफिलीचा हिस्सा झालो असतो... ही खंत आता दूर होणार... हा आनंद खूपच आगळा-वेगळा होता. </span><span class="Apple-style-span" style="color: #4c1130;"><br /><br />महाराष्ट्र मंडळाच्या कार्यकारी सदस्यांना थोडी चिंता असणं साहजिकच होते कारण दिवाळीचा दिवस आणि तो पण शुक्रवार.. वेळ सकाळी ७.३० ची आणि तो पण किर्तनाचा कार्यक्रम.. थोडी आशा नंतरच्या नाट्यगीतांमुळे होती पण तरीही किती प्रतिसाद मिळेल ही धाकधुक असेलच. </span><span class="Apple-style-span" style="color: #4c1130;"><br /><br />चारुदत्त आफळे बुवांचे नांव खूप ऐकले होते पण ऐकण्याचा योग आला नव्हता तो महाराष्ट्र मंडळाने आणलाय त्यामुळे शुक्रवार ५ नोव्हेंबर ची आतुरतेने आम्ही वाट बघत होतो आणि तो दिवस आला. </span><span class="Apple-style-span" style="color: #4c1130;"><br /><br />छान तयार होऊन.. भरजरी साडी दागिने घालून कार्यक्रमाला गेलो. स्वागत पण मस्तं... प्रवेशद्वारापासुनच सगळे शालु पैठण्या दागिने.. झब्बे-कुरते...छान सजलेले... सुंदर रांगोळी, हळदी कुंकू टिळा व अत्तर चा सुगंध.... एकदम मराठी-मराठी... मराठमोळे वातावरण फुलले होते. बहुतांश लोकांना पण अमुच्या मायबोलीमधेच ‘शुभ-दीपावली-दिवाळीच्या शुभच्छा’ असे म्हणताना ऐकुन तर मस्तं वाटले. </span><span class="Apple-style-span" style="color: #4c1130;"><br /><br />पोहोचलो तेंव्हा बुवा हजर होते. मंच सुदंर सजलेला होता. टिमटिम दिव्यांच्या माळांनी चमकत होता. दीप प्रज्वलन झाले. बुवांबरोबर त्यांच्या साथीला असलेले तबल्यावर मिलिंद तायवाडे व पेटीवर रेशमा मरकळे ह्यांची पण ओळख करून देण्यात आली. आफळे बुवा नाटक पण करतात अशी ओळख न करून देता आफळे बुवा संगीत नाटकात काम करतात असे सांगितल्याने जाम खुश होते. खोडकरी मजाच नं !!!</span><span class="Apple-style-span" style="color: #4c1130;"><br /><br />त्यांनी जशी बोलायला सुरूवात केली तसेच सगळ्यांना जाणवले असणार की आजचा हा कार्यक्रम रंगणार व आपल्याला एका जागी खिळवून ठेवणार. प्रथम किर्तन व मध्यांतरानंतर थोडी नाट्यगीते गायीली जातील असे त्यांनी सांगितले. सुरूवात झाली किर्तनाला. अहाहा... काय त्यांचा प्रसन्न चेहरा.. सतत हास्यवदन. त्यांचे मराठी भाषेवरील प्रभुत्व, स्पष्ट उच्चार, कदाचित फारशी कोणाला नसलेली वृत्तांची ओळख, सुरेल सुंदर भजनं व पदं... आणि नरकचतुर्दशी वरील किर्तनाने व त्यांच्या मधल्या मिश्किल हावभावाने कोणत्याही वयोगटाचा पण मंत्रमुग्ध झाला नसेल तरच आश्चर्य आहे. एक दीड तास कसा संपला कळलेच नाही व पांडुरंगाच्या आरतीनंतर मध्यांतर झाले. </span><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_ULBwEdO4QPA/TNV3AykU6PI/AAAAAAAADWI/uw-BG2yOGDo/s1600/aaphale2.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://3.bp.blogspot.com/_ULBwEdO4QPA/TNV3AykU6PI/AAAAAAAADWI/uw-BG2yOGDo/s320/aaphale2.jpg" width="239" /></a></div><span class="Apple-style-span" style="color: #4c1130;"></span><span class="Apple-style-span" style="color: #4c1130;">आफळे बुवांनी मंत्रमुग्ध केलेच होते.. त्यावर दिवाळीच्या फराळाने जिभेचे चोचले पण किती पुरवावे... चिवडा, शेव, शंकरपाळे, करंजी, लाडू व गरम गरम उपमा.. दिवाळी पहाटेच्या कौतुकाचे बोल सगळ्यांच्याच तोंडी होते..गरमागरम चहा घेता घेता नाश्ता प्रकरण आवरते घेतले कारण पुढचे नाट्यसंगीत खुणावत होते. </span><br /><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #4c1130;"> तासाभरानंतर पुन्हा बुवांसह सगळेच आपापल्या जागेवर येऊन बसलेत. नाट्यसंगीताची ओळख करून द्यावी ती आफळे बुवांनीच. नाट्यसंगीत काय असते, त्यातील हरकतींबद्दल, कशा तर्हेने बदलतात.. त्यांचे महत्व गाता गाताच सांगत होते. सुरुवात तर नांदी ने झाली पण पुढे ‘चंद्रिका ही जणू’ ‘ऋणानुबंधाच्या जिथुन पडल्या गाठी...’ जो रंग चढत गेला तो दाट दाट होत गेला. ‘ऋणानुबंधाच्या... ह्या गाण्याबद्दल बोलतांना द्वंद्व गीत का </span><span class="Apple-style-span" style="color: #4c1130;">म्हणतात.. प्रेमाच्या गाण्यामधे द्वंद्व कशाला असे मिश्किलपणे सांगुन प्रेक्षकांत हशा पिकवला. गाण्यातला लटकेपणा गातांना त्यांच्या चेहर्याचे हावभाव अफलातुन होते. आलाप वेगळे ताना वेगळ्या.. स्वरांना सजवणे हे त्यांनीच करावे.<br /><br />नाट्यगीत नाटकांत गाताना किती कठिण असते.. हात हलवु नका.. तोंड असे करू नका.. चिकटवलेल्या मिशा संभाळा... मजेदार किस्से...तासभर कसा संपला व भैरवीची वेळ आली. भैरवीने कार्यक्रमाची सांगता होणार हे कळल्याबरोबर मंत्रमुग्ध झालेले प्रेक्षक भानावर आलेत. भैरवी गायनानंतर पुढे काही बोलायचे नसते म्हणुन त्यांनी मधेच आभार मानलेत व कुवेतच्या मराठी लोकांचे आई वर (मराठी भाषेवर व आपल्या मातृभूमिवर) असलेल्या प्रेमाचे कौतुक केले. टाळ्यांच्या कडकडात भैरवी संपली पण टाळ्या तशाच सुरू होत्या. खुर्चीवर खिळलेले प्रेक्षक भानावर आल्यावर जागीच उभे होते व जणु आफळे बुवांना शतशः धन्यवाद देत होते... सुरेल कार्यक्रम झाल्याची ती त्यांना पण ही एक पावतीच होती.</span><br /><br /><span class="Apple-style-span" style="color: #4c1130;"> मला नेहमीच महाराष्ट्र मंडळाच्या उपक्रमांचे कौतुक आहे तसेच ह्या वेळी पण अप्रतिम व उत्कृष्ट कार्यक्रम दिल्याबद्दल महाराष्ट्र मंडळाचे खुप खुप आभार. इच्छा असलेल्या पण आत्तापर्यंत योग न आलेल्या चारुदत्त आफळे बुवांचे किर्तन, त्यांची सुरेल व सतत स्मरणात राहतील अशा नाट्यगीतांचा अनुभव दिल्याबद्दल महाराष्ट्र मंडळाच्या कार्यकारी समितीचे कौतुक!!!!</span><span class="Apple-style-span" style="color: #4c1130;"><br /><br />आगामी कार्यक्रमासाठी खुप खुप शुभेच्छा !!! </span><br /><div><br /></div><div>दीपिका </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2319816022130907072-6066822893074164997?l=sandhyavikas.blogspot.com' alt='' /></div>दीपिका जोशी 'संध्या'http://www.blogger.com/profile/12808052661092589035noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2319816022130907072.post-55474828331138758912010-06-27T09:52:00.000+03:002010-06-27T09:52:39.854+03:00<div style="text-align: center;"><span style="color: #660000; font-size: large;">ह्या नदीकिनारी...</span></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_ULBwEdO4QPA/TCbzy7OoBqI/AAAAAAAADSw/SW2KRurGY0Q/s1600/sunset.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="239" ru="true" src="http://2.bp.blogspot.com/_ULBwEdO4QPA/TCbzy7OoBqI/AAAAAAAADSw/SW2KRurGY0Q/s320/sunset.jpg" width="320" /></a></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><span style="color: #990000;">धुंद हास्य त्या क्षणी </span></div><div style="text-align: center;"><span style="color: #990000;">सांज होती रंगलेली </span></div><div style="text-align: center;"><span style="color: #990000;">मोगरा गंधित आठवांचा </span></div><div style="text-align: center;"><span style="color: #990000;">फुलवु आज ह्या नदीकिनारी </span></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><span style="color: #990000;">एकांताच्या त्या क्षणी </span></div><div style="text-align: center;"><span style="color: #990000;">नजर काही बोललेली </span></div><div style="text-align: center;"><span style="color: #990000;">होते काय ते शब्द मुके </span></div><div style="text-align: center;"><span style="color: #990000;">अठवु आज ह्या नदीकिनारी </span></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><span style="color: #990000;">अबोल तु मी, त्या क्षणी </span></div><div style="text-align: center;"><span style="color: #990000;">स्पर्शात गोडी भासलेली </span></div><div style="text-align: center;"><span style="color: #990000;">अंतरीच्या त्या सुखाला </span></div><div style="text-align: center;"><span style="color: #990000;">भिजवु आज ह्या नदीकिनारी </span></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><span style="color: #990000;">ओल्या चिंब त्या क्षणी </span></div><div style="text-align: center;"><span style="color: #990000;">गर्दी मेघांनी केलेली </span></div><div style="text-align: center;"><span style="color: #990000;">श्रावणाच्या त्या सरींना </span></div><div style="text-align: center;"><span style="color: #990000;">खुणवु आज ह्या नदीकिनारी </span></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><span style="color: #e06666;">दीपिका 'संध्या'</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2319816022130907072-5547482833113875891?l=sandhyavikas.blogspot.com' alt='' /></div>दीपिका जोशी 'संध्या'http://www.blogger.com/profile/12808052661092589035noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2319816022130907072.post-76531315901248578302010-06-22T13:56:00.000+03:002010-06-22T13:56:52.188+03:00मध्यंतरी खुप रिकामपण आलंय असं वाटत होतं. कंप्युटर वर वेगवेगळे प्रयोग करून बघणे चालुच असते. नेट वर मैत्रिणी मस्तं मस्तं पेंटिंग्ज करतांना मी बघत होते. बस आता आपण पण सुरू करायचेच असं ठरवलं. क्लासची शोधाशोध सुरू करून अखेर माझ्या कलाकृति तयार व्हायला सुरूवात झाली. खिळे आणि मजबुत चकाकणार्या दोर्यांच्या सहाय्याने मोर व फुलपाखरू तयार झाले. फोटो काढुन मुलांना-मुलींना दाखवले तर आईची करामत इतकी पसंतीस उतरली की अमेरिकेहुन मागण्या आल्या आहेत त्याच्या. बघु या मी किती पुर्ण करू शकते ते....<br /><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_ULBwEdO4QPA/TCCUkCpvFjI/AAAAAAAADSQ/MalNe7A2qSw/s1600/mor1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="223" ru="true" src="http://1.bp.blogspot.com/_ULBwEdO4QPA/TCCUkCpvFjI/AAAAAAAADSQ/MalNe7A2qSw/s320/mor1.jpg" width="320" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_ULBwEdO4QPA/TCCUldjBOUI/AAAAAAAADSU/69WRfIquOjg/s1600/majhe+fulpakharu.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="257" ru="true" src="http://1.bp.blogspot.com/_ULBwEdO4QPA/TCCUldjBOUI/AAAAAAAADSU/69WRfIquOjg/s320/majhe+fulpakharu.jpg" width="320" /></a></div><br />नंतर पेन्सिल ने कृष्णधवल चित्र काढायला सुरूवात केलीय. आधीपासुनच मला रंगीत चित्रांपेक्षा फक्त पेंसिलीने काढलेले चित्रत भावते. त्यात ज्यास्तं कलाकारी दिसते असं वाटतं. असाच आता थोडा वेळ आपल्यातील कलाकाराला जिवंत ठेवण्यासाठी द्यायचा असे ठरवले आहे. <br /><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_ULBwEdO4QPA/TCCVCz6gEBI/AAAAAAAADSY/x59eJZmr2uY/s1600/drawing5.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="221" ru="true" src="http://3.bp.blogspot.com/_ULBwEdO4QPA/TCCVCz6gEBI/AAAAAAAADSY/x59eJZmr2uY/s320/drawing5.jpg" width="320" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_ULBwEdO4QPA/TCCVRqwN8pI/AAAAAAAADSc/CLYNT9lSnmw/s1600/drawing1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="227" ru="true" src="http://4.bp.blogspot.com/_ULBwEdO4QPA/TCCVRqwN8pI/AAAAAAAADSc/CLYNT9lSnmw/s320/drawing1.jpg" width="320" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_ULBwEdO4QPA/TCCViYnOMwI/AAAAAAAADSg/5AV673A9hzs/s1600/drawing2.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="230" ru="true" src="http://3.bp.blogspot.com/_ULBwEdO4QPA/TCCViYnOMwI/AAAAAAAADSg/5AV673A9hzs/s320/drawing2.jpg" width="320" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_ULBwEdO4QPA/TCCVxD_O4UI/AAAAAAAADSk/EllJmVEKKXA/s1600/drawing3.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" ru="true" src="http://2.bp.blogspot.com/_ULBwEdO4QPA/TCCVxD_O4UI/AAAAAAAADSk/EllJmVEKKXA/s320/drawing3.jpg" width="269" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_ULBwEdO4QPA/TCCWDVXIeHI/AAAAAAAADSo/8FT9XaRCO3c/s1600/drawing4.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="225" ru="true" src="http://2.bp.blogspot.com/_ULBwEdO4QPA/TCCWDVXIeHI/AAAAAAAADSo/8FT9XaRCO3c/s320/drawing4.jpg" width="320" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2319816022130907072-7653131590124857830?l=sandhyavikas.blogspot.com' alt='' /></div>दीपिका जोशी 'संध्या'http://www.blogger.com/profile/12808052661092589035noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-2319816022130907072.post-8818608407693672242010-05-18T12:14:00.004+03:002010-05-21T17:06:44.225+03:00आनंददायी दोन दिवस...<span style="color: #cc0000;">पिकनिक व महाराष्ट्र दिन.... अविस्मरणीय... !!! </span><br /><br /><span style="color: #660000;">१३-१४ मे.. ह्या आठवड्याचा शेवट छान जाणार असे माहितच होते. १३ तारखेच्या गुरुवारी मसीला बीच वर बारबीक्यू चा कार्यक्रम ठरला होता. बारबीक्यू म्हंटले की च धम्माल येतेच. कोळसे आणा.. काड्या लावा...पेटवण्यापासुनच मजा सुरू. वारं असलं की तर कधी खूप जोरात आच असते तर कधी मंद होते. कांदे बटाटे रताळी भाजायला घातली की जळायच्या भीतिने कोणीतरी लक्ष ठेवण्याची जबाबदारी घेतलेली असतेच. शाकाहारी-मांसाहारी बारबीक्यू चा सगळ्यांनी मनसोक्त आस्वाद घेतला. गप्पा, हसणे-खिदळणे, वेळ कसा गेला कळलेच नाही. संध्याकाळपासुन धुळवड चालूच होती थोडी थोडी. रात्री ११ वाजेपर्यंत फारसे जाणवले नाही पण नंतर मात्र एकदमच वाढू लागली. त्यामुळे २४ मे ला कल्पनाच्या वाढदिवसानिमित्य केक कापण्याचा कार्यक्रम लवकर-लवकर आटोपला. भऱाभर सगळ्यांनी खाल्ला आणि बारबीक्यू चा चहा राहीलाच करायचा ही खंत मनांत घेऊन आम्ही आमचे चंबूगबाळे गुंडाळले. पण तरी सगळ्या छान छान पदार्थांच्या छान छान चवी तोंडावर रेंगाळवत आम्ही निघालो हेच म्हणत की 'उद्या संध्याकाळी ४ वाजता भेटूच... !!!'</span><br /><br /><span style="color: #660000;">१४ मे ला कुवेत महाराष्ट्र मंडळा चा महाराष्ट्र दिनाचा कार्यक्रम आहे हे माहीतच होते. महाराष्ट्र मंडळा कडुन वर्षाच्या सुरुवातीला जी दिनदर्शिका दिली जाते त्यात वर्षाच्या कार्यक्रमाचा आराखडा दिलेला असतो. खूप छान उपक्रम असतो हा मंडळाचा. काही अडचणी आल्या तरच तो दिवस बदलला जातो. ह्यावेळी सलील कुलकर्णी, सारेगमप ची विजेती उर्मिला धनगर व समुह येणार होते. १३ तारखेच्या संध्याकाळपासुन हे धुळीचे थैमान शुक्रवारी दुपारी पण बर्यापैकी सुरूच होते. उत्सुकतेपोटी संध्याकाळी ४ वाजता कार्यक्रम होता म्हणुन वेळेवर पोहोचलो. खेतान शाळेच्या त्या सभागृहावर सुंदर तोरण होते. </span><br /><br /><span style="color: #660000;">आत गेल्यावर महाराष्ट्राच्या भल्या मोठ्या नकाशाने लक्ष वेधून घेतले. महाराष्ट्रातील एकापेक्षा एक प्रसिद्ध व्यक्ति... संत तुकाराम-ज्ञानेश्वरांपासुन गावस्कर-तेंडुलकर पर्यंत, वैज्ञानिकांपासुन तर संगीतसम्राटांपर्यंत, टिळक, पु.ल.. ज्योतिबा फुले... किती नांवे घ्यावीत पण सगळे त्या आपल्या अभिमानी महाराष्ट्राच्या नकाशावर दिमाखात विराजमान होते. स्टेज पण छान सजवलेले होते. केळीचे</span><br /><span style="color: #660000;">खांब सगळे शुभ आहे हे वर्तवित होते. </span><br /><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_ULBwEdO4QPA/S_JOk8GtuAI/AAAAAAAADRc/R6UDjl0P074/s1600/maharashtra.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="196" src="http://2.bp.blogspot.com/_ULBwEdO4QPA/S_JOk8GtuAI/AAAAAAAADRc/R6UDjl0P074/s320/maharashtra.jpg" width="320" wt="true" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><span style="color: #660000;">थोडा वेळ मागे-पुढे.. पण भारताचे राजदूत अजय मल्होत्रा आलेत व त्यांच्या हस्ते महाराष्ट्र मंडळाच्या च्या पुस्तिकेचे अनावरण झाले. मंडळाचे अध्यक्ष व राजदूतांचे दोन-दोन शब्द संपून मुख्य कार्यक्रमाला सुरूवात झाली. संगीताचा कार्यक्रम सादर करणारे सगळे कलाकार मंचावर येऊन बसले होते. सलील कुलकर्णी ची गाणी तर आधी ऐकली होती पण उत्सुकता उर्मिला च्या लावण्यांची होती. कृष्णा मुसळे ह्यांनी वाजवलेल्या ढोलकीला तर तोडच नाही. त्यांचे हात ढोलकीवर वाजत होते आणि प्रेक्षकांना काय आणि कशी तारीफ करावी हे कळेनासे झाले होते. एकदा पुन्हा.. एकदा पुन्हा.. टाळ्यांचा कडकडाट सुरूच राहीला. अतिशय उत्कृष्ट लावण्या तिने सादर केल्याच पण रेशमा ने गायलेले 'लंबी जुदाई... ' हे गाणे तर फारच अप्रतिम सादर केले. बरोबर असलेली मेघना सरदार हीने 'देही वणवा पिसाटला...' हे गाणे गाऊन बसलेल्या हौशी-उत्साही प्रेक्षकांना नाचायला भाग पाडले. नाचण्याची झलक इथे बघायला मज्जा येईल.... </span><br /><span style="color: #660000;"><a href="http://www.youtube.com/watch?v=ow9mglVfREA">http://www.youtube.com/watch?v=ow9mglVfREA</a></span><br /><br /><span style="color: #660000;">आदित्य आठल्ये आणि कृष्णा मुसळे ह्यांच्या तबला व ढोलकी ची जुगलबंदी ने तर स्तिमित केले. नुलकरांचे अप्रतिम सूत्रसंचालन उत्कृष्ट होतेच. भडकमकरांनी कीबोर्ड वर खूप छान साथ-संगत दिली. दोन भागांत विभागलेला हा कार्यक्रम ९.३० वाजता संपला. भुर्रकन वेळ संपली. </span><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_ULBwEdO4QPA/S_JOv_k0M0I/AAAAAAAADRg/q4OGaJOjBMQ/s1600/mmk.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="239" src="http://4.bp.blogspot.com/_ULBwEdO4QPA/S_JOv_k0M0I/AAAAAAAADRg/q4OGaJOjBMQ/s320/mmk.jpg" width="320" wt="true" /></a></div><br /><span style="color: #660000;">ह्यावेळी कार्यक्रम सुरू असतांना लिंबाचे सरबत बसल्या जागी मिळाले तर खूप मजा आली. शेवटी जेवणाचा आस्वाद घेत असतांना एकच चर्चा होती... काय छान गाणी झालीत उर्मिला आणि मेघना ची. </span><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_ULBwEdO4QPA/S_JPVz1gWcI/AAAAAAAADRk/ScPx8SBpLIg/s1600/DSC01972.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://2.bp.blogspot.com/_ULBwEdO4QPA/S_JPVz1gWcI/AAAAAAAADRk/ScPx8SBpLIg/s320/DSC01972.JPG" width="320" wt="true" /></a></div><br /><span style="color: #660000;">महाराष्ट्र मंडळ नेहमीच स्तुत्य उपक्रम राबवत आले आहे. त्यातलाच हा एक ठरला ह्यात जरा ही शंका नाही. पुढील अशाच छान छान कार्यक्रमांच्या प्रतिक्षेत सगळेच सभासद असतीलच हे नक्की. कार्यकारी मंडळाच्या सगळ्या सदस्यांना त्यासाठी खूप खूप शुभेच्छा!!</span><br /><br /><span style="color: #660000;">दीपिका 'संध्या'</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2319816022130907072-881860840769367224?l=sandhyavikas.blogspot.com' alt='' /></div>दीपिका जोशी 'संध्या'http://www.blogger.com/profile/12808052661092589035noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2319816022130907072.post-29917946385765506212010-05-06T15:14:00.001+03:002010-05-13T10:18:48.478+03:00<span style="color: #4c1130;">माझ्या बालपणीचा पहिला थांबा...</span> <br /><br /><span style="color: #741b47;">लेखन सुरू केल्यापासुन कधीचेच मनांत होते की लहानपणीच्या पण इतक्या छान छान घटना असतील ज्या पुन्हा उजळायला मज्जा येईल. तर आजच श्रीगणेशा करतेय... कुठे आणि कशा वळणावर ही माझी पावले थांबतील सांगता येत नाही... जे जे आठवेल ते ते च सही....</span><br /><br /><span style="color: #741b47;">स्वतःची मदत स्वतःच केली पाहीजे ह्या वक्तव्यात किती सत्य आहे हे आज मी जाणते आहे. माझ्या स्वभावाचा असा एक पैलू प्रकर्षाने वयाच्या ह्या ५३ व्या वर्षात पोहोचल्यावर जाणवतो आहे. खंत नाही पण माझ्या ह्या लेखनांतुन कदाचित कोणाला त्याचे सहाय्य होऊ शकते. आजकाल खूप कार्यक्रम दूरचित्रवाणी वर येतात जे ज्ञानवर्धक आहेतच, मार्गदर्शक पण आहेत. परवा एका मैत्रिणीबरोबर फोनवर बोलतांना ती सहज म्हणली की आजकाल कुठले न कुठलेतरी तणांव आपल्या रोजनिशीमधे स्थान ग्रहण करून आहेत. त्यातुन थोडे दूर जायचे असेल.. मनःशांति शोधत असशील... काही कारणाने येणारी उदासी पळवायची असेल तर फक्त डोळे मिटून बस व जसे ध्यान करतो (मला कधीच ध्यान करणे जमले नाही. चंचल मनांस कसे ते जमावे.. ) तसे फक्त जेव्हढे शक्य आहे तितके खोल खोल बालपणांत डोकावून बघ. खूप हलके वाटते. नकळत आपल्या चेहर्यावर हसू उमटेल. व मन हलके नक्कीच होईल. </span><br /><br /><span style="color: #741b47;">मी तसेच करून बघितले. खऱंच खूप छान वाटले. अर्थात आयुष्यात उलटी उलटी पावले टाकत माझ्या शाळेच्या दिवसांपर्यंत जाऊन एक थांबा आला. त्याला कारण तसेच आहे. सुरूवातीला जसे म्हंटले की स्वतःची मदत स्वतःच केली पाहीजे हे 'साम' टीवी वर बालाजी तांबे सांगत होते. त्यांचे बोलणे खूप छान वाटते. सगळ्यांतून जे आपल्याला आवडेल तेच घेणे असे माझे तत्व आहे. प्रत्येक गोष्ट प्रत्येकाला पटेलच असे नाही... मग ते कोणीही कोणालाही सांगत असो. आमच्या लहानपणी नागपुर आकाशवाणीवर दर रविवारी मुलांसाठी एक कार्यक्रम येत असे. त्यात कुंदाताई आणि अरविंद मामा असे दोघे असत. त्यांची खऱी नांवे वेगळीच होती. पण आम्ही बालमंडळी त्याना ह्याच नांवाने जाणत होतो. दोघेही छान लाडिक-लाडिक आवाजात खूप गोड बोलत. एकदा मी कार्यक्रमाबद्दल पत्र लिहीले आणि त्यांना खूप भेटावेसे वाटते असे लिहीले होते. आवाजावरून दोघांची ही अशी प्रेमळ व्यक्तिमत्व माझ्या डोळ्यासमोर होती. एका कार्यक्रमात माझ्या पत्राचा उल्लेख तर केला पण मला भेटण्याचे आश्वासन दिले नाही. त्या ७-८ वर्षाच्या वयात मी खूप हिरमुसले. ही गोष्ट लहानशी होती पण मनांत घर करून राहीली. ह्याचाच परिणाम की मला रेडिओ स्टेशनवर काम करावेसे वाटू लागले. तोपर्यंत माझ्या बारीक आवाजाची तारीफ ऐकून माझे (उंहं!! उंहं...!!) हे विचार पक्के होऊ लागले. एकदा आई बाबांना म्हंटले असेल बोलता बोलता... पण फारसे लक्ष दिले गेले नाही. मी ८-९वीत असतांना नागपुर रेडिओ स्टेशनसमोरून खूप चकरा मारत असे. पण उगीचच कोणी बरोबर असेल तर जाता येईल... ओफऽऽऽ त्या रेडिओ स्टेशनच्या आवारांत सायकल नेण्याची हिम्मत काही झाली नाही. गाणे शिकायचा, पेटी वाजवायला तरी यावी म्हणून तो पण प्रयत्न झाला. पण स्वप्न स्वप्नच राहीले. नंतर कॉलेज संपले, लग्न झाले, संसारात पडले. बाकी छंद खूप जोपासले. त्या गोष्टी मागे पडल्या. जे आहे त्यात आनंद मानून पुढचा प्रवास चालू आहे. आयुष्याच्या नवीन वळणांवर नवीन नवीन शिकतेच आहे. तरीही...... रेडिओवर आजकालच्या भाषेत जॉकी चे बोलणे ऐकले की नागपुर रेडिओ स्टेशन समोरची सायकलवरची मी आणि झी टीवी वर 'सारेगम' कार्यक्रम सुरू झाला की हातात गाण्याच्या क्लासची वही घेऊन जाणारी मी डोळ्यासमोर आल्याशिवाय राहत नाही. </span><br /><br /><span style="color: #741b47;">पुढे पाऊल टाकण्यास थोडा विचार करणारा स्वभाव आणि त्या वेळी कदाचित मनाचा खंबीरपणा व ध्येय मजबूत करता आले नसेल पण किती खरे आहे नं की स्वतःची मदत स्वतःच करावी लागते. (जर्रासे उशीरा ध्यानी आले किंवा पटले ह्याला इलाज नाही..)</span><br /><br /><span style="color: #741b47;">उलटी पावले टाकतांना ह्या थांब्यावर हे आठवले. अजून अशाच आठवणी खूप असतील त्या पुन्हा कधी...!!!! </span><br /><br /><span style="color: #a64d79;">दीपिका 'संध्या'</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2319816022130907072-2991794638576550621?l=sandhyavikas.blogspot.com' alt='' /></div>दीपिका जोशी 'संध्या'http://www.blogger.com/profile/12808052661092589035noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2319816022130907072.post-38180635484525134812010-05-01T15:00:00.004+03:002010-05-03T10:07:02.987+03:00सुवर्णमहोत्सवी महाराष्ट्र दिन<div align="left" class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_ULBwEdO4QPA/S9wcsFvCfmI/AAAAAAAADMg/fsbWenWDKzk/s1600/maharashtra+map.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/_ULBwEdO4QPA/S9wcsFvCfmI/AAAAAAAADMg/fsbWenWDKzk/s1600/maharashtra+map.jpg" tt="true" /></a></div><br /><br /><span style="color: #0c343d;">महाराष्ट्र दिन</span><br /><br /><span style="color: #134f5c;">आज १ मे, महाराष्ट्र दिन. कालच्याच वृत्तपत्रात वाचले की महाराष्ट्र सरकारने मराठी भाषेसाठी वेगळे खाते तयार केले आहे. असे करून मायमराठीचा किती सन्मान केला जाईल हे बघणे आहे. ''मी महाराष्ट्रात जन्माला आलो-आले ह्याचा मला अभिमान आहे, मी मराठी-माझी मराठी'' वगैरे वगैरे आजकाल खूपच ऐकायला येतंय. किती खरंय हे पडताळून पाहण्याची वेळ आता आली आहे आणि ही वेदना देणारी बाब आहे. मुंबई-पुणे सारख्याच शहरांमधे मराठीला तितके महत्व दिले जात नाही. आणि त्यातल्या त्यात दुःखाची गोष्ट अशी पण आहे की मराठी विषयाची मानसिकता न्यूनगंडाची आहे. घरांत जरी मराठी बोलत असतीलही तरी घराबाहेर हीच आपली मराठमोळी मुले सर्रास फक्त इंग्रजीच बोलतात. परप्रांतात राहणारे आपले मराठी लोक घरांत पण मराठी बोलतांना दिसत नाहीत. आंतरजातीय विवाहांचे सध्या चलन आहे त्यातही पुढच्या पीढीसाठी भाषेचा तोडगा म्हणून इंग्रजी भाषाच निवडली जाते. मातृभाषा व जर पितृभाषा वेगळी असेल तर ती पण घरांत शिकवली जायला हवी असे वाटते. मातृभाषा उपेक्षिली जाऊ नये हा मराठी माणसाने प्रयत्न सतत करायला हवा. परदेशातील महाराष्ट्र मंडळांमधे इंग्रजी चे च चलन असते. हा अनुभव मी स्वतः घेतला आहे. </span><br /><br /><span style="color: #134f5c;">वर्षानुवर्षे गेलीत.. काही शब्द इंग्रजी मधले मराठी मधे आले आणि ते मराठीचेच होऊन राहीले आहेत ज्याचा वापर झाला तरी गैर वाटत नाही. त्याला समानार्थी मराठी शब्द वापरला तर अर्थ समजेल की नाही अशी परिस्थिति आहे. सकाळ ची सुरूवात Good morning ऐवजी सुप्रभात, Good night ऐवजी शुभ रात्री, Happy b'day ऐवजी वाढदिवसाच्या शुभेच्छा किंवा hi च्या जागी नमस्कार व्हायला हवे. </span><br /><br /><span style="color: #134f5c;"> मी स्वतः मातृभाषा मराठी व अधिकृत मानली जाणारी हिंदी ह्या भाषांना प्रामाणिक पणे जगणारी व जगवणारी आहे. सतत मराठी लोकांबरोबर मराठीतच व अन्य भारतीयांबरोबर आपल्या हिंदीचा वापर करणे ह्यावर माझा कटाक्ष असतो. 'मी मराठी-माझी मराठी' म्हणणारेच पुढच्या पावलांवर इंग्रजी बोलतांना दिसतात. संगणकावर आता प्रत्येक भाषेमधे काम करण्याची संधी आहे व उपलब्धता पण आहे. देवनागरी वापरण्यास थोडेच प्रयत्न करावे लागतात. जीटॉक, एमएसएन, याहू सारख्या ठिकाणी पण बोलतांना मिंग्लिश लिहीण्याची आता गरज नाही. ऑरकुट मधे सोय असून पण ६० टक्के लोक तर मराठी असून पण इंग्रजी मधेच बोलताना आढळतात. उरलेले कदाचित २० टक्के मिंग्लिश व २० टक्केच देवनागरीचा वापर करतांना दिसतात. जीटॉक मधे देव काकांनी 'मराठी माणसाशी संवाद साधतांना रोमन लिपीत न लिहीता देवनागरीतच लिहावे आणि कटाक्षाने मराठीत बोलावे' असे लिहून ठेवले आहे. हे शंभर टक्के खरे आहे पण किती जण ही गोष्ट अमलांत आणतात? आमचे नेहमी ह्या विषयावर बोलणे होत असते. परदेशांत एकीकडे खूप मराठी लेखन होतेय.. मराठीमधे ब्लॉग्स बनवले गेले आहेत. उत्कृष्ट दर्जाचे साहित्य वाचकांच्या पुढे येतेय. त्यांच्याबद्दल अभिमान वाटतो. एक आहे ह्या गोष्टी अशाच हळूहळू पुढे जातील व मराठीचे साम्राज्य महाराष्ट्रात व भारतात हिंदी ला पण प्रोत्साहन मिळेल अशी आशा आपण का ठेवू नये? भारतात व भारताबाहेर आपल्या मराठी जनांनी मराठीला आपलेसे करण्याची जबाबदारी समजायला हवीय. </span><br /><br /><span style="color: #134f5c;">दूरदर्शन वर मराठी वाहिन्या बर्याच सुरू झाल्या आहेत. मराठी आणि हिंदी वाहिन्यांवर इतके प्रत्येक वाक्यागणिक इंग्रजी असते की ज्याला पर्यायी मराठी शब्द आहेत जे अगदी नेहमीच्या वापरातले आहेत पण लक्ष दिले जात नाही. असे पण आहे की हल्ली दूरदर्शन गावोगावी पोहोचला आहे जिथे हिंदी मराठी समजण्यास सोपे असेल जितके की शिक्षणा अभावी इंग्रजी समजणे कठिण आहे. पण कोण विचार करतो ह्याचा.. चालू आहे.. चालू आहे... जसे तसेच चालू आहे!!!!</span><br /><br /><span style="color: #134f5c;">परप्रांतात राहून मुलांना आम्ही मराठीची व्यवस्थित संवय लावली होती पण आता परदेशात स्थायिक झालेल्या त्याच मुलांची पुढची पीढी किती मराठी भाषेशी प्रामाणिक राहते तेच बघणे आहे. जसे मातृभाषेचे व हिंदी भाषेचे प्रेम त्यांना घालून-समजावून दिले तसेच पुढे तो वारसा चालवणे सर्वस्वी त्यांच्या हाती आहे.</span><br /><br /><span style="color: #134f5c;">चला तर आजच्या ह्या महाराष्ट्र दिनाच्या सुवर्णमोहोत्सवाच्या निमित्याने ठरवू या की शक्यतोवर मराठी माणसाशी बोलतांना मराठीतच बोलू या...</span><br /><br /><span style="color: #8e7cc3;">दीपिका 'संध्या'</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2319816022130907072-3818063548452513481?l=sandhyavikas.blogspot.com' alt='' /></div>दीपिका जोशी 'संध्या'http://www.blogger.com/profile/12808052661092589035noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-2319816022130907072.post-44345171529522359442010-04-28T20:12:00.005+03:002010-04-29T07:33:14.675+03:00<div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">२८ एप्रिल तारीख आली.. सकाळपासून बहीण भावांचे फोन, मुलांचे फोन येऊन शुभेच्छांना सुरुवात पण झाली. पण मलाच कुठेतरी कमी जाणवत होती म्हणुन तासांभरात हा सगळा खटाटोप केला. प्रेमामधे असे पण घडते... वेळ कितीही कमी असो... तर... </div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;">माझ्या जीवलगाला ह्या प्रेमाने ओथंबलेल्या वाढदिवसाच्या शुभेच्छा... !!! </div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_ULBwEdO4QPA/S9iQfjQ1-CI/AAAAAAAADMc/FWgwszvGX8M/s1600/vadhdiwasachya+shubhechchha-vikas.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://4.bp.blogspot.com/_ULBwEdO4QPA/S9iQfjQ1-CI/AAAAAAAADMc/FWgwszvGX8M/s320/vadhdiwasachya+shubhechchha-vikas.jpg" tt="true" width="320" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: left;"><br /></div>दीपिका 'संध्या'<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2319816022130907072-4434517152952235944?l=sandhyavikas.blogspot.com' alt='' /></div>दीपिका जोशी 'संध्या'http://www.blogger.com/profile/12808052661092589035noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2319816022130907072.post-58164202490560127242010-04-21T09:40:00.000+03:002010-04-21T09:40:24.125+03:00<span style="color: blue; font-size: large;">अघटित आणि अजबच सारे... !!!</span><br /><br /><br /><span style="color: #0b5394;">वातावरणांत बदल घडत आहेत.. हवामानांत बरेच उतार चढाव झाले आहेत. ४-५ वर्षापासुन पृथ्वीतलांवर सपाटून घडामोडी झाल्या आहेत व होत आहेत. विज्ञान प्रगतिपथावर अतिशय वेगवान आहे. आइसलैंड मधे ज्वालामुखीचा धूर आणि धूळ लंडन वर पसरून विमाने रद्द झालीत.. बरेच भारतीय आणि एअर इंडियाची विमाने तिकडे अडकली आहेत. सगळी कडेच ह्या सगळ्याचा खूप परिणाम झाला आहे. असो...</span><br /><br /><span style="color: #0b5394;">इथे कुवैत मधे पण काहीसे असेच वेगळेच पुढे येतंय.. २६ मार्च ला महाराष्ट्र मंडळाची सहल मिशरेफ उद्यानांत होती. प्रत्येक वर्षी ह्या सहलीला उन्हाचा इतका त्रास होतो की नको ते खेळ.. नको ते जेवण... सगळे जण जमेल तसे सावली शोधत बसलेले असतात. पण ह्या वेळी सकाळी घरून निघालो तेंव्हा सकाळी ९ पासुनच आभाळी हवा होती. थोडा पावसाचा शिडकांव आधी होऊन पण गेलेला दिसत होता. पुर्ण दिवस पाऊस येतोय... आम्ही सगळे भिजतोय.. मग थोडी उघाडिप की सगळे वाळत होतो. खेळ खेळत होतो. पुन्हा पाऊस येत होता. खूप छान दिवस गेला.. उन्हाचा त्रास झाला नाही त्यामुळे सगळे आनंदात घरी गेले. पण काही तरी वेगळेच वातावरण होते हे नक्की सगळ्यांच्या मनांत आल्यावाचुन राहीले नसेल. </span><br /><br /><span style="color: #0b5394;">गेल्या शनिवारचा १० एप्रिल चा दिवस अगदी साधारण उजा़डला होता. सकाळी ७.४५ ला थोडी धूळ उडतेय असं वाटून दारं बंद केलीत. पाच मिनिटांत अंधारून आले आणि इतका ज्यास्त अंधार झाला की जसे रात्रीचे आठ वाजले असावे. खूप जोरात वारे सुरू झाले. कामांवर जाणार्या लोकांच्या गाड्या दिवे लावून रस्त्यावर धावत होत्या. रस्त्यावरचे व घरांतले दिवे लागले होते. थोड्याच वेळात तुफान व जोरांत पाऊस सुरू झाला. कोसळत होता अक्षरशः. खिडकी च्या काचेतून बघायला पण भिती वाटत होती. विमानतळावर भितीचे वातावरण.. विमाने जी उतरण्यात होती त्यांच्यासाठी तर परिस्थिति वाईटच होती. अर्धा तास हे सगळे नाटक सुरू होते. काळे ढग जाऊन उजेड झाला.. तासांभराने कोणी विश्वास ठेवणार नाही की काय घडून गेले आहे. एकदम सगळे सामान्य झाले होते. आणि विशेष असे की ह्या घटनेने पूर्ण कुवैत व्यापले होते. व अशी घटना बहुतेक कुवैत च्या इतिहासात पण नसेल. एरव्ही इथे असेच एका भागात पाऊस पडतोय तर दुसरीकडे असेलच असे नाही. </span><br /><br /><span style="color: #0b5394;">रविवारचा दिवस उन्हाने गरम होता. संध्याकाळी साडे सहा च्या सुमांरास थोडासाच वारा वाहत होता. बीच वर चालायला जाण्याच्या तयारीत होतो. तेव्हढ्यात बाहेर पावसाचा आवाज आला. वर आकाशाकडे बघितले तर कुठे आभाळ-पावसाचे ढग काहीच नव्हते. पण सुरू झालेला पाऊस असा वाढला की समोर बाल्कनी मधे जाऊन मजा घेत होतो आम्ही. इतक्यात मोठ्या मोठ्या गारा बालकनी मधे गोळा झाल्या. काही कळेना हे काय?... रस्त्यावर होणारी पादचार्यांची धावपळ.. गाड्यांची पँ-पँ.... एकदम हो-हल्ला. १५ मिनिटांचा गारांसह तुफान पाऊस नंतर थांबला. पाऊस सुरू असतांना दुसर्या भागांत राहणार्या मैत्रिणीला विचारलं तर तिकडे अगदी कोरडे ठणठणीत.. </span><br /><br /><span style="color: #0b5394;">थंडी ह्यावर्षी आलीच नाही.. गरमी ने भारतात मार्चपासुनच हैराण करायला सुरूवात केलीये. सगळंच बिघडलंय हे नक्की. कुवैत मधे नोव्हेंबर डिसेंबर मधे थंडीत फक्त आम्ही पाऊस थोडा अनुभवतो. ह्यावर्षी तेंव्हा फारसा पाऊस आलाच नाही तर आता हा एप्रिल मधला पाऊस म्हणजे सगळेच विचित्र. ह्यापुढे तर जे जे होईल ते ते पहावे.... विज्ञानामधे व मानवाने केलेल्या असंख्य शोधांमधे आनंद तर मिळतोय पण असंतुलनाला सीमाच उरली नाही. भविष्याची चिंता सगळ्यांनाच असेल हे नक्की... !!!!</span><br /><br /><span style="color: #45818e;">दीपिका जोशी 'संध्या'</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2319816022130907072-5816420249056012724?l=sandhyavikas.blogspot.com' alt='' /></div>दीपिका जोशी 'संध्या'http://www.blogger.com/profile/12808052661092589035noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2319816022130907072.post-72622075886480170242010-04-17T11:03:00.001+03:002010-04-17T11:03:40.816+03:00<span style="color: #4c1130; font-size: large;">विवाहबंधन वर्षगाठ... प्रेमाने भरलेले आशीश... </span><br /><br /><span style="color: #20124d;">१२ एप्रिल चा दिवस उजा़डला आणि गेल्या वर्षीचे हे दिवस मी जगू लागले. रुचिर शिशिर १२ एप्रिलला भारतात आले होते. १५ एप्रिल २००९ ला लग्नं झाले दोघांचे व आपापल्या राण्यांना घेऊन २५ एप्रिल ला अमेरिकेला रवाना झालेत. </span><br /><br /><span style="color: #20124d;">वर्ष कसे गेले खरंच कळलेच नाही. इंटरनेट मुळे सतत संपर्कात असल्यामुळे जरी दूर असले तरी वेबकॅम मुळे बघत होतो, माझ्या फिरक्यांनी त्यांना बेजार करणे माझे अगणित सुरू होते. बर्याच छान छान गोष्टी ह्या काळांत घडल्या... सुखावून गेल्यात. ऑगस्ट-सप्टेंबर मधे रुचिर-प्राची व शिशिर-लीनू ने आपापले मोठे बंगले घ्यायचे ठरवले... घेतलेत आणि ऑक्टोबर मधे वास्तुपूजा आणि दिवाळी साधून आम्ही अमेरिका गाठली व सगळेच एकमेकांना आनंद देऊन गेलो. </span><br /><br /><span style="color: #20124d;">नोव्हेंबर मधे अजून एक खुशखबरी कानांवर आली आणि मी मुलींच्या प्रेमात वेडी पुन्हा एकदा जानेवारी मधे तीन आठवड्याची अमेरिकेची फेरी करून आले. आता काळजी व कौतुकाने हे दिवस सरताहेत. आनंदोत्सवाच्या स्वागताची तयारी सुरू झालीच आहे... व त्याच्या प्रतिक्षेत आम्ही सगळेच आहोत...</span><br /><br /><span style="color: #20124d;">ह्या सगळ्यांत वर्ष संपले आणि पुन्हा १५ एप्रिल चा दिवस उजाडला पण २०१० चा... एक जोडी हवाई ला आणि दूसरी जोडी न्यूयार्क-वॉशिंग्टन फिरायला गेले आहेत.. धम्माल करताहेत. १५ एप्रिल ला फोन ने शुभेच्छा देऊन झाल्याच आहेत पण तरीही..अशा हौशी व उत्साहाने भरलेल्या माझ्या राजाबेट्यांसाठी व त्यांना पुरेपूर साथ देणार्या माझ्या मुलींसाठी माझे प्रेम ह्या भेटकार्डात व्यक्त केले आहे. </span><br /><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_ULBwEdO4QPA/S8lq3p0yEQI/AAAAAAAADMM/IMEtYeuLoUI/s1600/GreetingSL.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://2.bp.blogspot.com/_ULBwEdO4QPA/S8lq3p0yEQI/AAAAAAAADMM/IMEtYeuLoUI/s320/GreetingSL.jpg" width="320" wt="true" /></a></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_ULBwEdO4QPA/S8lq79-CZ-I/AAAAAAAADMQ/GV0q2zwxzYg/s1600/GreetingRP.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" src="http://3.bp.blogspot.com/_ULBwEdO4QPA/S8lq79-CZ-I/AAAAAAAADMQ/GV0q2zwxzYg/s320/GreetingRP.jpg" width="320" wt="true" /></a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2319816022130907072-7262207588648017024?l=sandhyavikas.blogspot.com' alt='' /></div>दीपिका जोशी 'संध्या'http://www.blogger.com/profile/12808052661092589035noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2319816022130907072.post-24261144508993374872010-04-11T14:36:00.000+03:002010-04-11T14:36:47.550+03:00<span style="color: #274e13; font-size: large;">तुझे माझे स्वप्न....!!!</span><br /><br /><span style="color: #b45f06;">आठवते नजर पहिली?</span><br /><span style="color: #b45f06;">भाषा तिची न कळली</span><br /><span style="color: #b45f06;">कसे व्यक्त व्हावे आपण</span><br /><span style="color: #b45f06;">माझी जीभ न वळली</span><br /><br /><span style="color: #b45f06;">अवसेच्या राती त्या </span><br /><span style="color: #b45f06;">जणु चांदणे पाहिले</span><br /><span style="color: #b45f06;">खोल डोळ्यात तुझ्या </span><br /><span style="color: #b45f06;">गुपित काय दडविले</span><br /><br /><span style="color: #b45f06;">नांव मनी कोरण्या</span><br /><span style="color: #b45f06;">शब्द शब्द जुळविले</span><br /><span style="color: #b45f06;">बांधली प्रीत पुजा</span><br /><span style="color: #b45f06;">मी प्रेम फूल अर्पिले</span><br /><br /><span style="color: #b45f06;">गाली खट्याळ हास्य </span><br /><span style="color: #b45f06;">मन अधीर हरवले</span><br /><span style="color: #b45f06;">अधरावरील दवाने</span><br /><span style="color: #b45f06;">चिंब मजसि भिजवले</span><br /><br /><span style="color: #b45f06;">प्रीत मेघ अनंत </span><br /><span style="color: #b45f06;">लोचनांत विसावले</span><br /><span style="color: #b45f06;">अस्तित्वाने तयाच्या</span><br /><span style="color: #b45f06;">सखया मी भारावले</span><br /><br /><span style="color: #b45f06;">आता नको दुरावा</span><br /><span style="color: #b45f06;">नको क्षण विरहाचे</span><br /><span style="color: #b45f06;">रंग नभी रंगवू</span><br /><span style="color: #b45f06;">अपुल्याच स्वप्नांचे</span><br /><br /><span style="color: #666666;">दीपिका 'संध्या'</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2319816022130907072-2426114450899337487?l=sandhyavikas.blogspot.com' alt='' /></div>दीपिका जोशी 'संध्या'http://www.blogger.com/profile/12808052661092589035noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2319816022130907072.post-55235632866307368082010-04-04T15:02:00.004+03:002010-04-04T15:11:58.042+03:00<span style="color: #cc0000; font-size: large;">आनंद कशास म्हणू.....</span><br /><br /><span style="color: #990000;">असे म्हणू शकतो आपण की आनंदाचा पाठपुरावा करत आणि शोधतच आयुष्य वेचले जाते. वाचन-लेखनाचा जसा जोर वाढतो तसा तसा साहित्याच्या आपण ज्यास्तं जवळ जातो. अभि-अनु च्या कामामुळे माझे तसेच झाले. हिंदी मधे लेखन सुरू करून मातृभाषेत पण सुरू झाले. अभि-अनु च्या कामांत खूप शिकायला मिळाले आणि मिळतेय. हास्य कवि अशोक चक्रधर भारतांत व भारताबाहेर अतिशय प्रसिद्ध आहेत. त्यांचे लेख व कविता अभि-अनु मधे आम्ही प्रसिद्ध करत असू. त्यात त्यांच्या लेखांची एक खूप विशेषता होती ती अशी की लेख ज्या पण विषयावर असेल त्याला अनुसरून लेखाचा शेवट ते एका कवितेने करताना मला दिसले. त्यांचे तसे ते लेख वाचणे व नंतर ची ती कविता... मला फारच आनंद देऊन जात असे. कसा प्रभाव पडतो बघा एखाद्या व्यक्तिचा की आताशा लेख कुठल्याही विषयावर लेख लिहून झाला की मला त्याचा शेवट कवितेने करण्याची हुक्कीच येते म्हणा. नेहमीच कविता तिथे चांगली दिसेल किंवा मी करेनच असेही नाही. कुठल्याही वाचनानंतर त्याची प्रतिक्रिया लिहीणे जसे आवश्यक वाटते किंवा लेखकाला पण त्याने समाधान मिळते तसेच असे काहीसे खूप शिकायला पण मिळते. कित्येकांचे लेखन वाचून आपली विचारदृष्टि, लेखन शैली पण प्रभावित होते. आजकालच्या परिस्थितित... बदलत्या वातावरणात चांगलेपणा घडवायला हे चांगले मध्यस्थी करतात. विचारवंत बनवतात. </span><br /><br /><span style="color: #990000;">संगणक व इंटरनेट चा विषय तर नेहमी असतोच... कुवैत मधे राहून नेट वरच सगळे मराठी वर्तमानपत्रं आणि बाकी पण बरेच वाचन करावे लागते. नेटमुळेच खूप जिवाभावाच्या मैत्रिणी मिळाल्या आहेत. प्रोत्साहन व आनंद देणारे दिवसांतले खूप क्षण त्यांच्याबरोबर पण पडद्याच्या मागेच राहून रोज जगता येतात. माऊ ला माझ्या बोलण्याची पद्धत तर मोनिका ला माझा आवाजच आवडतो. एक-दोनदा जीटॉक मधे बोललो तर तिला समजले की माझा आवाज कसा आहे. त्यानंतर तिचा रोज आग्रह असे की मी माझ्या आवाजात तिला जीटॉक मधे मेसेज ठेवावा. म्हणते... माझी दिवसाची सुरूवात तुझा आवाज ऐकुनच व्हावी. आता काय बोलणार ह्या प्रेमाला. जसे जमेल तसा माझा प्रयत्न असतो. ती वाट बघत असेल रोजच पण मला कधी जमते तर कधी नाही पण तक्रार नाही तिची. जयश्री च्या प्रोत्साहनाने ब्लॉग लेखनाची सुरूवात झाली. जानेमन करून बोलणारी हास्यवदनी प्रफुल्लित करूनच जाते. कुवैतमधेच असल्यामुळे भेटी-गाठी सुरूच असतात. गद्य-पद्य दोन्ही लेखन शैलीसाठी तिचे मार्गदर्शन मला मिळतच असते. ह्या सगळ्या मैत्रिणींबरोबर जान्हवी, स्मिता सारख्या सख्या माझे लेख वाचून अभिप्राय देतच असतात. सगळ्यांशी एक भावनिक बांधिलकी तयार झाली आहे. ब्लॉग तर इतके आहेत जिथे खूप वाचायला आहे आणि ज्ञानांत भर पाडणारे आहेत. </span><br /><br /><span style="color: #990000;">प्रत्येक वयाच्या टप्प्यात आनंद शोधणे शिकलेच जाते. बालवयात... कोवळ्या मनांचा आनंद अतिशय निर्भेळ व निर्मळ असतो. आपल्या खेळण्यांबरोबर खेळण्यात तर आहेच पण त्याहीपेक्षा बरोबरच्या भावंडाच्या किंवा मित्राच्या हातातील खेळणे खेचून घेण्यातच सार्थकता मानली जाते. किती ती निरागसता...वय वाढते तसे सगळेच बदलते. </span><br /><br /><span style="color: #990000;">११-१२ वर्षाच्या वयांत शाळेतल्या मैत्रिणींमधले सख्य अधिकच वाढले. कोणी मैत्रिणी सोडून गेल्या त्यांच्याशी पत्रव्यवहार सुरू झाला. त्या पत्रांतले मैत्री-प्रेम उचंबळून वहात असे. बोलक्या स्वभावामुळे... नेहमी आनंदी रहायला आवडत असल्यामुळे असेल.. ह्या अशा लहान गोष्टी सुखावून-आनंद देऊनच जात असत. </span><br /><br /><span style="color: #990000;">मग कॉलेजमधल्या सख्या वेगळ्या ज्या अजून ही संपर्कात आहेत. बॅडमिंटन क्लब मधला आमचा कंपू खूपच उत्साही होता. सगळे विखुरलेत पण मनांत घर करून आहेत. </span><br /><br /><span style="color: #990000;">१०-१२ वर्षापासुन ह्या संगणक जगताशी असे नाते जुळले आहे की तिथेच मी माझे सगळे आयुष्य वेचू लागलेय. निर्भेळ आनंद देवाण-घेवाणीचा हा एकदम मस्तं स्रोत आहे हे नक्कीच. ऑरकुट च्या जगात जुन्या मैत्रिणी पुन्हा एकदा भेटल्या. सगळ्याच आपापल्या जगांत आहेत. कोणाच्या जबाबदार्या संपल्या आहेत, कोणाच्या नवीन सुरू झाल्या आहेत.... जुन्या आठवणींच्या सरी येत असतात.. आम्ही</span><br /><span style="color: #990000;">चिंब भिजत असतो त्यात. हा आनंद काही वेगळाच आहे. </span><br /><br /><span style="color: #990000;">मग रुचिर-शिशिर च्या आगमनानंतर चे उल्हासदिन कसे सरले कळलेच नाही.... जगतच गेले जगतच गेले... अजूनही जगतेच आहे. त्यांच्या लहानपणांत माझे लहानपण पुन्हा जगण्यातला आनंद खरा होताच. आज त्याच्या पुढे एक पाऊल उचलले गेले आहे. त्या आनंदाच्या प्रतीक्षेत आता आहोतच सगळे....</span><br /><br /><span style="color: #990000;">बर्याच वर्षापासुन एक आनंद हरवून बसले होते... पत्र लिहीण्यात जो मिळायचा तो.. अचानक मुलींना पत्र लिहीण्याचे मनांत आले आणि लगेच छानशा फुलापानांच्या कागदावर माझ्या हस्ताक्षरांत फुलपाखरांच्या-चांदण्यांच्या स्टिकरने सजवलेले दोन-दोन पानी पत्रं... अर्थातच माझ्या इश्टाइलने छोटेसे ह्या आईबाबांच्या नांवे व वतीने प्रेमकार्ड घालून पाठवण्याचा उपक्रमच केला म्हणा नं.. रुचिर-शिशिर ला पण असे पत्र लिहीण्याचा योग कधी आलाच नाही. त्यामुळे थोडक्यात ही माझी स्वहस्ताक्षरांतली पत्रे माझ्या दोन्ही मुलांना व दोन्ही मुलींना एक सुखद धक्का असेल. आनंद होईल बघून ह्यात शंका नाही. प्रथम आनंदात मी नाहले आहे... आता त्यांची वेळ येऊ घातली आहे.... आनंद आणि आश्चर्य व्यक्त करण्याची... पत्र पोहोचण्याच्या प्रतिक्षेत ही आई आहेच...</span><br /><br /><span style="color: #990000;">सगळा सारासार विचार करता कसे ठरवणार की कधी जीव ज्यास्त आनंदला होता? ज्या काही कधी कोणत्या थोड्या फार मनाचा विरस करणार्या घटना असतील त्या पण ह्या आनंदाच्या आठवणींमुळे माझ्या मनःपटलावरून मिटल्यातच जमा आहेत.... सरतेशेवटी मी आनंदी... मी आनंदी....</span><br /><br /><span style="color: #999999;">दीपिका 'संध्या'</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2319816022130907072-5523563286630736808?l=sandhyavikas.blogspot.com' alt='' /></div>दीपिका जोशी 'संध्या'http://www.blogger.com/profile/12808052661092589035noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2319816022130907072.post-6199149733915494932010-03-29T13:22:00.000+03:002010-03-29T13:22:05.264+03:00<span style="color: #274e13; font-size: large;">खिन्नता मनाची...</span><br /><br />१२वीच्या परीक्षा झाल्यात की कळत-नकळत माझ्या मनांत जुन्या आठवणी दरवर्षी डोकवत असतात. कठिण वर्ष असते सगळ्यांनाच ते. मुलांचे पुर्ण भविष्यच थोडक्यात ह्यावर आहे. दरवर्षीचे बदलते नियम, किती टक्के मिळतील ही....एडमिशन कुठे मिळेल... ह्या काळज्या, पैशाचे चाळे तर आता आहेतच. साधारण परिस्थितीच्या आई वडिलांना जोडीला ही पण चिंता. मुलांचे हट्ट असतात.. इथे नको तिथे हवी... मित्र तिथे जाणार... जिवलग मैत्रिण ह्या ठिकाणी एडमिशन घेणार तर मला पण तिकडेच जायचंय...नाना प्रकार....<br /><br />आजकाल सगळ्याच ठिकाणी एडमिशन च्या पूर्व परीक्षा होतात. आयआयटी मधे सुरुवातीपासुनच आहे. निरनिराळ्या शहरांत हल्ली ह्या ७-८ वर्षात खूप संस्था निघाल्या आहेत जिथे आयआयटी च्या पूर्व परीक्षेची तयारी करवली जाते. अभ्यास इतका कठिण आहे की आधी-आधी दोन वर्ष तरी (१०वीच्या उन्हाळ्यापासुन तर १२वी चे वर्ष संपून मे मधे ही परीक्षा होईपर्यंत चा काळ) करावीच लागत असे. आता तर ऐकिवात आहे की ८वी संपले की त्याचा अभ्यास सुरू करतात. <br /><br />३-४ वर्षापुर्वीच मी कोटा येथील बन्सल इंस्टीट्यूट चे नांव ऐकले होते. त्याचा हौवा इतका वाढला आहे हे आज टीवी वरील एक कार्यक्रम बघुन जाणवले. मन विचारांनी भरकटले व त्याही पेक्षा सगळ्याचा विचार करण्यात गढले....<br /><br />कोट्याच्या निरनिराळ्या संस्थांमधे निदान पन्नास हजार मुलं येतात. कोणत्या क्लास मधे एडमिशन मिळणार ह्याची प्रचंड मारामारी असते. ह्या आयआयटी च्या पूर्वतयारी च्या क्लास मधे पण पुर्व परिक्षा घेतली जाते. आहे नं कमाल... त्याचे फॉर्मस विकत घेणे... ठरल्यावेळी तिथे हजर राहून परीक्षा देणे. मग रिझल्ट ची वाट बघणे. सगळे पार पडणारच कारण हे सगळे पैशाचे खजिने भरण्यासाठीच आहेत. लाखो रुपये फी आहे तर एडमिशन सगळ्यांना मिळतेच मिळते. गणितासाठी कोणत्या तरी प्राध्यापकांची ख्याति तर कोणते प्राध्यापक केमिस्ट्री मधे प्रसिद्ध. मग चढाओढ तिथे जाण्याची. ह्या प्राध्यापकांचा बोलबाला असणारच. पैशांचा पाऊस पाडणारे विद्यार्थी असतांना कोणी का त्यात चिंब भिजणार नाही.<br />आजकाल काही क्लासेस तर इतके हायटेक आहेत की स्टुडिओ मधे बसून-उभे राहून कोट्यालाच काय पण हे पुण्यापर्यंत पण पोहोचले आहेत असे म्हणतात. <br /><br />मोठी मोठी स्वप्ने दाखवणार्या ह्या कोट्याचे... आधी थोड्या-फार प्रमाणात लहान शहराचे आता मोठ्या व उन्नत शहरात रुपांतर झाले असल्यास नवल नाही. ह्याचे सगळे श्रेय कोटा निवासी ह्या आयआयटी च्या पूर्वतयारीच्या संस्था-तिथले प्राध्यापक... अर्थातच हुशारीला देतात. इतके नांव झाले आहे तर प्राध्यापक निश्चित हुशार असणार ह्यात शंका नाही.<br /><br />विचार करण्यासारखी गोष्ट आहे की जेंव्हा पन्नास हजार विद्यार्थी बाहेरून येणार तर त्यांच्या जीवनांची प्रत्येक गरज पुरविणार्या लोकांना पण रोजगार मिळणार. राहण्यासाठी घरे बांधली गेलीत, खानावळी वाढणार... पुस्तकांच्या दुकानांचे तर विचारूच नका.. सगळ्यात आधी तेच हवे. सेकंड हँड पुस्तकांच्या दुकानांच्या रांगाच रांगा. सगळ्याच दुकानांची चांदी झालीये. <br /><br />सायबर कॅफे रात्रभर उघडे असतात. अभ्यासाव्यतिरिक्त बाकी नेटवर जे उपलब्ध आहे त्याचाच उपयोग केला जातो. नाही नाही ते ज्ञान मुलं गोळा करत असतात. ह्या मुळे पण गुन्हे वाढतात. महागाई मुळे ४-५ मुलं मिळून राहणे भाग पडते व पटत नसेल तर त्यातुन वैमनस्य... संतप्त स्वभावामधुन कधी विपरित घडत असतं... खुनाखनी प्रकारांना पण सुरूवात झाली आहे. त्याचप्रमाणे कधी कधी एकमेकांशी जी चुरस असते त्यातुन मनःसंतुलन गमवून आत्महत्येचे प्रमाण वाढतंय. पोलिसांच्या मते दरवर्षी ५-७ मुले अशी आत्महत्या फक्त कोट्यामधे होतात व तीच मुले करतात जी बाहेरून आली असतात... जी जीवावर दडपण घेऊन जगत असतात. <br /><br />काही आई वडिल मुलांच्या ह्या ध्येयासाठी जमीन विकुन... जर तेव्हढ्याने पण नाही झाले तर कर्ज घेऊन पोटाला चिमटा देऊनच हा खर्च पूर्ण करतात. जाणीव असणार्या मुलांच्या ह्या गोष्टी मनांत घर करून असतात. खूप दडपणाखाली वावरतांना दिसतात. स्वतःच्या स्वप्नांबरोबर आई वडिलांची स्वप्नपूर्ति करण्याची दोन ध्येये समोर मांडून असतात. ह्या सगळ्या प्रकरणांत थोडे कमी ज्यास्तं झाले तर मानसिक तणावाचे शिकार होतात. त्यातुन परीक्षेच्या रिझल्ट चे तर सोडाच... परीक्षा होण्याआधीच मृत्युला कवटाळतात. <br /><br />येणारे विद्यार्थी सगळ्या स्तरांतील येतात. १०वी नंतर तिथे जावे लागणार म्हणजे ११वी-१२वी तिथेच करावे लागणार म्हणजे कॉलेजमधे जाणे आलेच. त्याचा अभ्यास असणारच. शिवाय बोर्ड वेगळे. तिथे गेल्यानंतर कळतं की ११-१२वी ला अजिबात महत्व दिले जात नाही कारण प्राधान्य आयआयटी चे आहे नं तिथे. मुलं भारतभरांतुन येतात कारण आता प्रसिद्धि तशीच आहे कोट्याची. साधारण पन्नास हजारांपैकी साधारण ७-८ हजार मुलांना समजा सफलता मिळाली तरी बाकी मुलांचं काय होणार हा प्रश्न विचार करायला लावणारा व मन खिन्न करणारा आहे. १२वी मधे खूप चांगले पास होण्याची तिथे खात्री नाही. भविष्याचा रस्ता अंधारमय भासू लागतो. पुढे शिक्षणासाठी बर्याच अडचणींना तोंड द्यावे लागण्याची ही सुरुवात असते कधी कधी.<br /><br />एक रस्ता यशाकडे जाणारा आणि दुसरी गल्ली अपयशाकडे जाणारी आहे. धैर्याने आणि संभाळून पावले टाकणार्या मुलांना यशाच्या उंबरठ्यावर पोहोचायला वेळ लागत नाही. <br /><br />आयआयटी चा अभ्यास करतांना दोन्ही गोष्टींची मनाची तयारी ठेवावीच लागते. कारण ही आयआयटी ची परीक्षा अतिशय कठिण व पारखुनच विद्यार्थी घेतले जातात. <br /><br />रुचिर शिशिर च्या वेळी पण आमचा अनुभव असाच होता. दोघांनी ह्या आयआयटी च्या प्रवेश परीक्षेला बसावे ही आमची नितांत इच्छा... पण १२वी कडे दुर्लक्ष करणे आम्हाला मंजूर नव्हते. तेंव्हा खूप चांगले क्लासेस फक्त चेन्नई ला ब्रिलियंट टुटोरियल्स च असे क्लासेस होते जे नावाजलेले होते. ते तर आमच्या पोहोचण्याच्या पलीकडचे होते. पण त्यांचे पोस्टाने अभ्यासाची पुस्तके येण्याची सोय होती तर तो असा पोस्टल कोर्स त्यांना लावून दिलाच होता. नागपुरलाच नशिबाने एक मॅडम भेटली व तिने १२वी व आयआयटी चा खूप छान अभ्यास करवून घेतला. तिच्याकडे ही पहिलीच बॅच ह्या ५ मुलांची होती. तिचा ही पूर्ण प्रयोगच होता पहिला. त्यावर्षी आयआयटी ची पेपर फुटीमुळे पुनःपरिक्षा झाली व नशिबाची साथ नसल्यासारखे कोणालाही व त्या मॅडमला यश मिळाले नाही. पण आज १० वर्षानी तिची संस्था नागपुरमधे किंवा विदर्भात एक नंबरची संस्था म्हणून तिचे नांव आहे. व विशेष म्हणजे ७० टक्के मुलं यशस्वी होत आहेत दर वर्षी हे ही नसे थोडके.... त्या मॅडम चे खूप अभिनंदन...<br /><br />जरी आता आमचा ह्या शिक्षण-विषयाशी संबंध नसला तरी पण सगळा सारासार विचार करता मन विषण्ण होऊन जातंय. शिक्षणाचा हा खेळखंडोबा.. मुलांची होणारी दयनीय अवस्था... ह्या सगळ्यात आई वडिलांची मानसिक-शारीरिक-आर्थिक होणारी होरपळ... ओफ....... !!!!!!<br /><br />दीपिका 'संध्या'<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2319816022130907072-619914973391549493?l=sandhyavikas.blogspot.com' alt='' /></div>दीपिका जोशी 'संध्या'http://www.blogger.com/profile/12808052661092589035noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2319816022130907072.post-84635631952694061752010-03-28T15:31:00.000+03:002010-03-28T15:31:17.737+03:00तू गीत नवीन द्यावेअवचित येणे तुझे <br />घोर लावून गेले<br />हुरहुर क्षणाक्षणाची<br />मन विषण्ण झाले<br /><br />अलवार मुक्त थेंब<br />ओठावरी दवाचा<br />अलगद गोड भास<br />तुझ्या प्रेम स्पर्शाचा<br /><br />बंद केलीच होती <br />किवाडे पापण्यांची<br />चाहूल तुझी लागली<br />लोचनी डोकावण्याची<br /><br />रुसवे तुझ्यावरीचे<br />खोटेच ते ठरावे<br />आर्जवाने नव्या<br />गालात मी हसावे<br /><br />रित्या रित्या मैफिलीत<br />सुरांनी का अवघडावे<br />सुन्या सुन्या स्वरांना<br />तू गीत नवीन द्यावे<br /><br />दीपिका 'संध्या' <div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2319816022130907072-8463563195269406175?l=sandhyavikas.blogspot.com' alt='' /></div>दीपिका जोशी 'संध्या'http://www.blogger.com/profile/12808052661092589035noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2319816022130907072.post-8225512561388318172010-03-25T12:22:00.000+03:002010-03-25T12:22:43.265+03:00जपणार का रे ही नाती....ह्या इंटरनेट आणि संगणकामुळे सगळे जवळ आलेत असं म्हणतात.. खरं पण आहे. अशा-तशा कारणाने नाती दूर होऊ लागली आहेत. ह्या नात्यांमधे टिकवून ठेवलेली जवळीक दुरावत चालली आहे. आमच्या पीढी ने संभाळलेले संबंध कसे टिकवून ठेवायचे किंवा काय करायला पाहीजे म्हणजे पुढची पीढी ते जपू शकेल हे कळेनासे झाले आहे. १५-२० वर्षापुर्वी पत्राद्वारेच संपर्कात राहता येत असे. तेंव्हा सगळे व्याप.. घरचे बाहेरचे.. पत्र लेखन सगळे करतच असत. कारण जीवाला जीव लावलेला असायचा. जरी भारंभार पत्र नाही लिहीले तरी आंतर्देशीय पत्र.. नाहीच तर निदान पोस्टकार्ड खरडायला वेळ मिळतच असे. महीन्यात एखाद्या अशा पत्राची देवाण-घेवाण झाली की प्रत्येक पत्रामधुन कोणाकडे लग्न ठरले..कोणाकडील काही दुःखद समाचार.. कोणी पास झाले.. कोणाकडे गोड बातम्या.... बरंच काही काही कळत असे. <br /><br />सध्याच्या धावपळीत म्हणायला सोपे काम इमेल करण्याचे पण होईनासे झालेय. दिवसभर संगणकाची साथ आहे पण त्याचा उपयोग ही नाती टिकवण्यासाठी होऊ शकतो हे आजकालच्या पीढी ला कसे लक्षात येत नाही. परदेशात विखुरल्या गेलेल्या अशा अनेक कुटुंबांच्या ह्या व्यथा आहेत. अंतराचे कारण पुढे येऊन आपुलकी दूर ढकलली जातेय. आधी होणारा दुतर्फी पत्रव्यवहार आज ई-मेल्स एकतर्फी होऊन पुढे खुंटला जातो. <br /><br />गेल्या ऑक्टोबर मधल्या अमेरिका भेटीत मुलांच्या घरी समोर खूप मोठी पत्रपेटी प्रत्येक घराची वेगळी... अशी लावलेली आहे हे बघून खूप आनंद झाला होता. मुलींना सांगितले होते की आता मी तुम्हाला पत्र पाठवणार. रोज होणार्या संगणकावरील भेटीमुळे पत्रात काय लिहू असा विचार येऊन पत्र माझ्या हस्ताक्षरांत लिहीण्याचे राहूनच गेलेय. पत्र लिहीण्याची संवय पण इतकी गेली आहे की अक्षर कुठे जाईल ह्याचा ही नेम नाही राहीला.. पण प्रयत्न करायला कुठे हरकत... शुभस्य शीघ्रम् करणे आलेच.....<br /><br />जेंव्हा जेंव्हा लग्नाच्या निमित्याने भारतात जाणे होते (मी बहुतेक नातेवाईकांबरोबर आप्तस्वकीयांच्या.. जुन्या मित्र परिवारातील लग्नांना आवर्जून जातेच). शक्यच नसेल तरच जाणे जमत नाही. सगळ्यांची भेट, त्यातील मिळणारा आनंद हा सांगुन कळणारा नाही. आत्ता नोव्हेंबर मधे लग्नाला गेलो असतांना आम्ही सगळे भाऊ (माझे चुलत दीर-जावा... कधी काळी कोणाचे काही मतभेद झाले असतील तरी ते विसरून..) रात्री १२ पर्यंत गप्पा मारत बसलो होतो. आमच्या लग्नापासुन च्या जुन्या आठवणींना उजाळा मिळत होता. आमच्या पेक्षा वयस्कर असणारी (सगळे आजी-आजोबा झोपले होते...)लहान मुलांना काही त्यातले कळत नव्हते त्यामुळे जरासे कंटाळल्यासारखे करत होते म्हणुन कोणी तरी म्हंटले 'चला आइस्क्रीम खायला जाऊ'. आता इतक्या रात्री कुठले दुकान उघडे असणार. पण पुण्यात हे शक्य आहे किंवा पुणेरी लोक रात्री १ पर्यंत आइस्क्रीम पार्लर उघडे ठेवू शकतात ह्याचा प्रत्यय त्यादिवशी आला. आम्ही तीन गाड्यांमधे सगळे कुचकुन आइस्क्रीम च्या शोधात भटकत होतो. पुण्याचे रस्ते खोलात जाऊन खास कोणाला माहीत नव्हते. शोध-शोध शोधून रात्री एक ला पाच मिनिट कमी असतांना शोध लागलाच व जिंकल्याच्या आनंदात मुलांनी याऽऽऽऽऽऽहू सुरू केले. १५-१७ जणांची धाड आलीये म्हंटल्यावर त्याने 'दुकान बंद होतंय' हा पुणेरी खाक्या दाखवला नाही. नॅचरल्स च्या आइस्क्रीम मुळे अजूनच सोने पे सुहागा. बाजुलाच असलेल्या पानाच्या दुकानातुन मस्तं मसाला पानाचा आनंद त्यावर लाल रंग चढवून गेला. सगळे आनंदात परत गेलोत.... सकाळी लग्नासाठी लवकर उठायचे होते....<br /><br />हे सांगण्याचा खटाटोप ह्यासाठी की आम्ही सगळे फक्त लग्न-कार्याच्या निमित्यानेच एकत्र येत असतो. बाकी वेळी हल्लीच्या नियमाप्रमाणे पत्र-ईमेल्स ला वेळ मिळत नाही तर संपर्कात नसतो. पण आधीच्या टिकवलेल्या मजबूत असलेल्या नात्यांना आता त्याची गरज वाटत नाही. सगळे भेटतो.. प्रेमाच्या गप्पा... मोठ्यांची आस्थेने-आपुलकीने चौकशी.. आजी-आजोबांची नातवांसाठी होणारी काळजीची घालमेल वगैरे वगैरे.... पुढच्या पीढीला हा आनंद कधीच मिळणार नाही. आमच्या मुलांच्या चुलत-आते-मामे बहिण-भावांची आपापसात कधी भेटच होत नाही. लहान असतांना बघितलेले ५-७ वर्षात सगळ्यांमधेच इतके बदल होतात की समोर आले तरी ओळखू शकतील की नाही शंकाच आहे. परदेशात असल्यामुळे कुठल्याही प्रसंगाला यायला जमेनासे होते. भेट नाही.. नाती माहीत नाही... संबंध नाही त्यामुळे भेटण्याची ओढ नाही.. म्हणून येणे दुरापास्त आहे. <br /><br />अशा सगळ्या भानगडीत आजकालच्या ह्या मुलांना सख्खे असो... चुलत असो... नातेवाईक कसे टिकणार... आजकालच्या प्रथेप्रमाणे एकुलत्या एक मुलांना तर कोणीच राहणार नाही पुढे... त्यांच्या मुलांना कोणी काका-मामा राहणारच नाहीत... आपुलकीची किती कमतरता भासेल ह्या सगळ्या विचारानी माझे मन सुन्न आणि खिन्न होते. विज्ञानाच्या व बाकी पण असंख्य क्षेत्रांमधे चमकणारी....आपापल्या विश्वात रममाण होणारी ही पीढी खुप गोष्टींना मुकणार आहे. मित्र तर असतील... अडचणीला धावून पण येतील पण बाकी वेळी ह्या नेटच्या स्वच्छंदी होणार्या स्वैराचारात त्यांना आपलेपणा मिळेल का? दुनिया गोल है म्हणणार्या ह्या जगात... होणार्या नव-नवीन शोधांमधे... हिंडुन-फिरून पुन्हा खो दिलेल्या त्या नात्यांना आपल्या जागेवर येऊन बसता यावे ही सदिच्छा!!!<br /><br />आजच्या माझ्या मुलांच्या पीढीला थोडं सांगावसं वाटतंय....<br /><br />शब्द-ओळींच्या मोत्यांनी<br />अतुट स्नेहबंधने गुंफावी<br />घट्ट असाव्या रेशीमगाठी <br />कधी न ही नाती सुटावी<br /><br />रक्ताची वा असो मनाची <br />काळी वेळी सदा वसावी <br />स्वार्थ स्वत्वापायी अशी <br />कधी न ही नाती विखरावी <br /><br />प्रेम मेघ दवबिंदु तुषारी<br />सगळी नाती चिंब भिजावी<br />अळवावरील पाण्या सम<br />कधी न ही नाती ढळावी<br /><br />प्रेम जिव्हाळ्याने जपावी<br />ही नाती जरूर टिकवावी<br />आजीवन ही मनी वसावी<br />विस्मरणात कधी न जावी<br /><br />दीपिका 'संध्या'<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2319816022130907072-822551256138831817?l=sandhyavikas.blogspot.com' alt='' /></div>दीपिका जोशी 'संध्या'http://www.blogger.com/profile/12808052661092589035noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-2319816022130907072.post-2339070606697500332010-03-16T12:35:00.006+03:002010-03-16T14:00:45.404+03:00चैत्र शुद्ध१ वर्षप्रतिपदा... गुढीपाडवा..आज पाडवा.. गुढीपाडवा... युगाब्द ५११२. शालीवाहन शके १९३२. विकृति नाम संवत्सर आरंभ. म्हणजेच मंगळवार १६ मार्च २०१०. <br /><br /><br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_ULBwEdO4QPA/S59kPkbnzZI/AAAAAAAAC4o/SmLGiwVb2Lo/s1600-h/padva3.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_ULBwEdO4QPA/S59kPkbnzZI/AAAAAAAAC4o/SmLGiwVb2Lo/s400/padva3.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5449184292781936018" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br />जुने दिवस आठवले तर गुढीपाडव्याचे महत्व किती वेगळे होते. होळी झाली की दिवस मोठा होतो. गरमी सुरू होते. मग चैत्राचे आगमन... नवीन वर्ष सुरू होते गुढीपाडव्याने. साडेतीन मुहूर्तातला एक मुहूर्त. नवीन कपडे, साग्रसंगीत स्वयंपाकाबरोबर गुढीच्या.. ह्या दिवसाच्या महत्वाच्या कथा सांगितल्या जात असत आम्हाला. तेंव्हाच्या शिक्षणपद्धति मधे शाळेतच हे कथा-कथन असावे. माझ्या मुलांच्या वेळेपर्यंत नोकरीमुळे प्रदेश बदललेत, त्यामुळे आजूबाजूच्या वातावरणांत फरक पडला. (मुले लहान असतांना फरीदाबादला होतो जेंव्हा त्यांना हे सण-वार समजावून द्यायची वेळ व जबाबदारी आमची होती. घरी आजी होतीच ह्यासाठी.. मुलांबरोबर दारी उभारलेल्या गुढीचे महत्व शेजार्या-पाजार्यांनाही समजावून सांगत असू. त्यांना मजा वाटत असे व आम्हाला आमच्या संस्कृतिचा अभिमान.) शाळांची माध्यमे बदलली. इंग्रजी माध्यमे आलीत..त्यामुळे जे घरी करू तेच मुलांना कळणार. अशा ठिकाणी असलेल्या मराठी मित्रमंडळींबरोबर वर्षभर सगळेच सण साजरे करण्याचा मुख्य उद्देश हाच असायचा. <br /><br />साडेतीन मुहूर्त... दिवस चांगले.. तरी आधी लग्नाचे मुहूर्त वेगळे असत. पण आजकाल पूर्ण वर्षभर लग्नाचे मुहूर्त काढता येतात... श्रावण काय भाद्रपद काय...त्यामुळे हे साडेतीन मुहूर्त तर मग उत्तमच नं....<br />उत्तरेला आपले हे मराठी महीने जसे अमावस्येनंतर येणार्या प्रतिपदेला सुरू होतात तसे त्यांचे पौर्णिमेपासून सुरू होतात. त्यामुळे १५ दिवसांचा फरक. हा फरक श्रावण महीन्यात ज्यास्त जाणवतो. <br /><br />चैत्र शुद्ध१ वर्षप्रतिपदा - ह्या दिवसाचे महत्व पिढ्यान्-पिढ्या तसेच आहे पण मन-मनांतून ते किती टिकून आहे? संगणक, इंटरनेट व त्यावरून ई-मेल ने निरनिराळी माहीती मिळत असते. ह्यावेळी तर पाडव्याला गुढीची पूजा कशी करायची पासून ई-मेल मिळाल्या आहेत. लेखाच्या सुरूवातीला जे मी लिहीले आहे ते मला असेच समजले आहे. माझ्या ज्ञानांत (ज्यांना ही ईमेल मिळाली आहे त्यांना पण बहुतेक) नक्कीच भर पडली आहे. इतकी साग्रसंगीत पूजा तर कोणी करत नसेल. संगणकाच्या आणि खाजगी नोकर्यांच्या दुनियेत बर्याच लोकांना सुट्टी पण नसते. सकाळी घाईनेच पूजा आटोपली जात असेल. गेल्या वर्षी पुण्यात होते गुढीपाडव्याला तर ३-४ आकारात लहान-मोठ्या गुढ्या ज्याला गोल पाया व अतिशय सुंदर रेखीव सगळ्या वस्तुंनी सजलेली गुढी बाजारात उपलब्ध होती. घरी आणा, देवाजवळ किंवा योग्य जागी ठेवा(उभारा), पूजा करा. उत्तरपूजा करून उचलून ठेवा व बहुतेक दुसर्या वर्षी पुन्हा तीच.... आहे नं सुटसुटीत पद्धत... <br />इतके खरे की सगळ्यांच्याच नजरेत ह्या सणांचे महत्व पटवून देण्याची वेळ आली आहे. प्रबोधन फेरी मधून गुढीपाडव्याचे महत्व पटवावे लागतेय. दिखाव्याच्या ह्या प्रत्येक क्षणाला, टीवी वर दिसणार म्हणून अगदी नथ, फेटे घालून सगळ्याच वयाचे मराठमोळी वेषभूषा करतात. <br /><br />असे म्हणतात की गुढीवर ठेवले जाणारे.. तांब्याचा तांब्या किंवा ग्लास असो पण तो उलटा किंवा पालथा ठेवला जातो. त्यामागचे कारण संकल्प करा तो फक्त देण्याचा.. आणि वस्त्र जे आपण लावतो ते विणलेले असते व धाग्या-धाग्याने ते वाढत जाते तसाच तुमचा संकल्प पण वाढत जावा. साखर व कडुलिंबा चा समन्वय ठेवायला हवा व म्हणाल तर कडू आठवणींना विसरून जा आणि गोड आठवणी घेऊन पुढे जा.. संकल्प गोड असावा म्हणून श्रीखंड तर खायचेच पण सात्विक असावा म्हणून कडुलिंब, सुंठ, आलं पण खायचा संकल्प घ्यायला हवा म्हणून त्याचे महत्व. <br /><br />एक छान संदेश वाचायला मिळाला. कडुलिंबाची फांदी आणा, गुढीला लावा, चटणी करून खा पण त्याचबरोबर एक कडुलिंबाचे वृक्षारोपण करा. खूपच आवडले. <br /><br />ह्या सणांच्या निमित्याने बाजारपेठा सजतात. गुढी साठी गाठी, जर घरी शक्य नसेल तर आंब्याची व कडुलिंबाच्या डहाळ्या अशा वस्तुंच्या बरोबरच आता आकर्षणे मोठ्या मोठ्या वस्तुंची असतात. नवीन वर्षाची सुरूवात खरेदीने केली जाते. ह्याचबरोबर कुठल्या गोष्टींचा नियम पण आजच्या दिवसापासून करावा हे किती जणांच्या मनांत येतं? संकल्प केले तरी किती टिकतात? आणि वर म्हणायचे की संकल्प असतात ते मोडण्यासाठीच... (नियमित लेखनाचा संकल्प मी पण आज करतेय... मोडणार नाही ह्याचा वेगळा संकल्प करतेय.. हसा हसा.. ) असो.. <br /><br />ह्या दिवशी आजकाल पुण्यासारख्या संस्कृति-शहरामधे नव-वर्षाची पहाट संगीताने जागवली जाते. नागपुरला १११ फुट उंचीची गुढी उभारून वेगळेच आकर्षण निर्माण केले जाते. ईमेल्स ने निरनिराळी शुभेच्छापत्रे पाठवली जातात. मोबाईल वर छान छान शुभकामना दिल्या जातात. विज्ञानाच्या नव-नवीन शोधांबरोबर प्रत्येक सणाचे स्वरूप पण बदलत चालले आहे. सत्यनारायणाची पूजा, गणपतिची पूजा म्हणे इंटरनेटवरून करतात, पूजा मांडलेले चित्र दिसेल संगणकावर तर त्यालाच हळदीकुंकू वाहण्याचे दिवस पण दूर नाहीत. बदलत्या काळात आपल्या वडीलधार्यांना... त्यांच्या मतांना कुठे जागा उरली आहे? न बोललेच बरे...<br /><br /><br />दीपिका 'संध्या'<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2319816022130907072-233907060669750033?l=sandhyavikas.blogspot.com' alt='' /></div>दीपिका जोशी 'संध्या'http://www.blogger.com/profile/12808052661092589035noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2319816022130907072.post-23128424226600010122010-02-24T11:37:00.001+03:002010-02-24T11:40:10.369+03:00प्रेमाची ही अशीच बंधने....वर्षभर प्रेम करत असावे.. प्रेम देत रहावे... माझा स्वभाव अतिशय हळवा... समोरच्या व्यक्तिच्या डोळ्यात आनंदाचे किंवा दुःखाचे दोन अश्रु असतील तर माझ्या डोळ्यांत त्याच्या शंभरपटीने. औषध तर नाहीच स्वभावाला. अनुभव नेहमीचेच आहेत त्यामुळे कदाचित माझ्या ह्या अश्रुंचे महत्व मीच कमी करून घेतले पण असेल. .. पुन्हा स्वभावच आडवा येतोय हो सारखा... समोरच्या प्रत्येक व्यक्तिवर विश्वास ठेवण्याचा.. जर ती रडतेय तर खरंच... जर ती हसतेय तर खरंच... पारख अजिबात नाही. ह्या नकळत घडणार्या प्रामाणिकपणाने धोके पण खूप खाल्ले आहेत आयुष्यात... जसे असेल तसे पण प्रत्येकावर माझ्या सगळ्या मैत्रिणी.. आप्तस्वकीयांवर मनांपासून प्रेम करते आणि करत राहीनच.<br /><br />पुण्याच्या घरी जेंव्हा जेंव्हा आम्ही जातो तेंव्हा अल्पना नावाची एक बाई... (मी तिला कधी कामवाली किंवा एकेरी नांवाने संबोधले नाही..) माझ्यापेक्षा वयांने लहानच.. ती यायची आणि आमच्या वास्तव्याच्या दिवसांत बाकी सगळ्या घरची कामे संभाळून आमचे काम करून देत असे. कधी कुठली अपेक्षा नसायची. बाकी कामाबरोबर कधी वाटले तर गरम पोळ्या पण करून देत असे. पोळ्या अशा करत असे की अगदी मऊ सूत.<br /><br />एप्रिल महीन्यात रुचिर-शिशिर चे लग्न झाले तेंव्हा अगदी घरच्यासारखे वेळांत वेळ काढून माझी मदत केली होती. अगदी दाणे भाजून कूट करणे, सामान ठेवायला धान्याच्या कोठ्या रिकाम्या करून धुवून देणे... रोजचे काम तर असायचेच. लग्नाच्या दिवशी गाड्या ठेवल्याच होत्या तर दुपारी तिला वेळ मिळेल तेंव्हा हॉलवर यायला सांगितले होते. जेवून लगेच परत गेली. तिला व तिच्या भावजयीला छान साड्या दिल्यात. साडी मुद्दाम आधीच दिली होती तर लग्नाच्या दिवशी नेसून आली होती. ''लाडू चिवडा आपल्या हाताने घे जितका हवा तेव्हढा...'' ह्या माझ्या वाक्याने ती किती सुखावली होती हे तिचा चेहराच सांगत होता. घेतला इतका कमी की मलाच तिला काढून द्यावा लागला.<br /><br />नंतर नोव्हेंबर मधे माझ्या पुणे भेटीत तिला बरे नव्हते त्यामुळे माझी व तिची भेट होऊ शकली नाही. ताप-सर्दी-खोकला झाला असेल ह्याशिवाय फारसा काही विचार माझ्या मनांला शिवलाच नाही. परवा अचानक मला कळले की ती गेली... तिच्या आईला डायबिटीस आहे व तिचीच चौकशी मी नेहमी करत असे. नंतर समजले की तिला पण तसाच डायबिटीस होता पण आईकडे लक्ष देता देता कदाचित स्वतःला काही असे असेल हे दुर्लक्षिले गेले असे म्हणतात. बघता बघता सगळे अंग शिथिल होत गेले आणि ती नकळतच पडद्याआड गेली.. कळल्यापासून माझे चित्त कशातच लागत नाही. पुण्याला गेल्यावर अल्पना आता माझ्याकडे येणार नाही ही कल्पनाच मला सहन होत नाही....<br /><br />तब्येतीनुसार कुवैतला २ वर्षापुर्वी कामाला बाई शोधली. ह्या तेलुगु बायकांबरोबर भाषेची खूप अडचण येते. मुलीची जात...वयाने लहान... प्रेमाने समजावून देत असे मी सगळे काम कुमारी ला. हळू हळू गप्पा मारता मारता तिला हिंदी शिकवले. आता तर बरेच चांगले हिंदी बोलू लागलीय की ती स्वतःला काय हवे किंवा मला काय हवेय ते नक्कीच समजू शकते. इथे नवरा, दीर व सासू बरोबर राहते. गरीब परिस्थितीतून वर येण्यासाठी हे लोक कुवैत ला येतात.... बर्याच वैध-अवैध मार्गाने पण इकडे यायचा अट्टाहास असतो. गप्पांमधे सांगते, ''उधर खेत में गरमी-धूप में काम करेगा.. पैसा नहीं... थक जाता था... इधर घर में काम.. अच्चा काम.. एसी में काम... बस आने जाने में धूप लगता है.. तो छाता है ही तुमने दिया हुआ...''<br /><br />छान चालू सगळे.... तिला दिवस गेलेत. खूपच त्रासांत जीव होता तिचा. सुरूवातीचे तीन महीन्यांपैकी सगळे मिळून १ महीना तरी तिने काम केले की नाही शंकाच आहे. यायची ती दमल्यासारखीच... समोर कार्पेट वर झोपायची १ तास.. माझ्या सारखी हळव्या मनांची मी... तिला कॉफी करून द्यायचे... जेवायची इच्छा असेल तर जेवायला वाढायची... आणि ती निघून जायची उरलेले काम मी करत असे. नंतर थोडा त्रास कमी झाला पण माझी दयाळूवृत्ति कमी कुठली होणार... तिच्या कामांत माझे मदत करणे मात्र सुतभर कमी झाले नाही. रोज तिची चौकशी व मी देत असलेल्या आरामाने भारावून जात असे. मी कुठलेही ज्यास्तीचे काम करत असेल तर ''मॅडम मैं कर देगा'' म्हणून लगेच करू लागत असे. आठवा महीना लागायच्या २ दिवस आधी ती भारतात गेली. जायच्या दिवशी सकाळी बाकी ठिकाणी कामं करून माझ्याकडे आली...काम मी तिला करू देणारच नव्हते. छानसा गजरा व ५ फळांनी तिची ओटी भरली.. साडी दिली... पैसे दिले.. )होणार्या बाळासाठी दोन टेडी बेयर आणले होते पण ''किदर लेके जाएगा...'' म्हणून इथेच सोडून गेलीय)...काय तिचा जीव सुखावला कारण तिला हा प्रेमळ धक्काच होता. डोळे पाणावले तिचे व माझे... पाया पडली. हे घरी होतेच तर ह्यांचा पण आशीर्वाद घेतला. ''मायेला-प्रेमाला कुमारी सारख्या मुली भुकेल्या असतात का'' किंवा ''तिचे इतके काही करायची काय गरज?''.. ''अशांना त्यांच्या जागीच त्यांना राहू द्यावे...'' वगैरे वक्तव्य खरी की मी करते ते चांगले हे मी ठरवू शकत नाही..<br /><br />तिची सासू आता कामाला येतेय .. कुमारीची मी चौकशी करतच असते पण ती पण सांगते ''कुमारी टेलीफुन बोलू.. दीपिका मॅडम कैसा है? उसका कंधे का दर्द कैसा है पूचता है...?'' ती २ महीन्याच्या बाळाला गरीबीपायी भारतात सोडून येणार आहे ह्या बातमीने मी हादरले आहे. पर मेरा कमज़ोर और दयावान दिल यहाँ शायद कुछ कर नहीं पाएगा ये बात मैं जानती हूँ...<br />आता जून मधे ती परत येणारेय... तिच्यासाठी मी तिच्या सासूचे काम चालवून घेते आहे कारण कुमारीच्या कामाला सर नाही... तिचे काम हिरावून मी दूसरी बाई ठेवू इच्छित नाही हीच ह्या सगळ्या मागची भावना आहे....<br /><br />दीपिका 'संध्या'<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2319816022130907072-2312842422660001012?l=sandhyavikas.blogspot.com' alt='' /></div>दीपिका जोशी 'संध्या'http://www.blogger.com/profile/12808052661092589035noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2319816022130907072.post-87682768628532701082010-02-22T10:26:00.005+03:002010-02-22T14:08:15.936+03:00प्रेमदिन हा आला आला... गेला गेला...<div>प्रेमदिवस म्हणून १४ फेब्रुवारी हा दिवस बांधला गेला आहे. प्रेमाला खरंच ह्या बंधनाची गरज आहे का हा प्रश्न बहुतांशांच्या मनांत येत पण असेल. आपण मानावे की न मानावे पण अनावधानाने हा दिवस सगळेच.. सगळ्याच वयांचे लोक अनुभवतात आणि त्याची मजा घेतात. ह्या वेळी प्रेमदिवस आला नेमका सुट्टीच्या म्हणजे रविवारच्या दिवशी. कुठे तरी वाचनांत आले ''लपून-छपून प्रेमदिवस अनुभवा.. कारणे शोधा...'' कारणे साधी सरळ सोपी वाटणारी जसे परीक्षा आली आहे तर महत्वाचे प्रश्न सांगायला सरांनी ट्यूशन क्लास मधे बोलवले आहे, ऑफिसमधे कोणी सोडून जातंय तर त्याला शुभेच्छा-जेवण आहे, मित्र-मैत्रिणीचा वाढदिवस आहे तर पार्टी आहे वगैरे वगैरे.... मजा वाटते नं!!!<br /><br /><br />प्रेमदिनाच्या दिवशीच प्रेम व्यक्त करता येते असे नाही आणि प्रेम व्यक्त करण्यासाठी प्रेमदिनाची वाट बघण्याची तर त्याहून गरज नाही. इतके खरे की स्वतःला व्यक्त न करता येणार्या व्यक्तिंना कदाचित ही पर्वणीच ठरावी... गुलाबाचे फूल आपल्या प्रेयसीला दिले तर शब्दांची गरज निदान त्यादिवशी तरी भासत नसावी. वर्षाचे ३६५ दिवस प्रेमाचेच असावेत, शब्दांबरोबरच ते कृतीत पण दिसावे. प्रेमदिनाला महत्व द्यायचेच असेल तर आणि कृती मधे दाखवायचे असेल तर अशी पण बरीच नाती जोडता येतील ज्यांना ह्या सगळ्याची गरज आहे. बरेच लहानगे जीव प्रेमाला आसुसले असतील त्यांना प्रेम करावे... प्रत्येकाच्या अशा थोड्याशा प्रयत्नांनी बरेच लाल गुलाब फुलतील हे नक्कीच..<br /><span style="font-size:0;"></span><br />थोडे फार आमचे पण असे झालेच की प्रेमदिवस साजरा केलाच गेला. लाल गुलाबांची देवाण-घेवाण तर नाही झाली पण बाकी पारिवारिक मित्र-मैत्रिणींना शुभेच्छांचे आदान-प्रदान नक्कीच आवर्जून केले. मुलांना-मुलींना शुभेच्छा संदेश पाठवलेत, रात्री जेवायला सगळे मिळून बाहेर गेलो आणि प्रेमदिवस संपला.<br /><span style="font-size:0;"></span><br />माझ्या नजरेत मला ह्या अशा दिवसांचे जरा पण महत्व नाही. लग्नाला ३१ वर्ष झालीत... निरनिराळ्या तर्हेने प्रेम दर्शविले गेले असेल.. अशा दिवसांची संकल्पना भारतात इतक्यात रूजली आहे. त्यामुळे माझ्या शब्दांत माझ्या प्रियकरासाठी प्रेमदिनाची ही कथा-कविता...... </div><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_ULBwEdO4QPA/S4JiNlGzKRI/AAAAAAAACiI/A7suwj_jRBs/s1600-h/valentine3.jpg"><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 400px; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5441019285255432466" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_ULBwEdO4QPA/S4JiNlGzKRI/AAAAAAAACiI/A7suwj_jRBs/s400/valentine3.jpg" /></a><br /><br /><p>केसात माळूनी मोगरा<br />मिठीत ह्या श्वासास वाहिन<br />शिरशिरी ह्रदयांत दोन्ही<br />असे रोज अपुला प्रेमदिन </p><p>चंद्र पुनवेचा खुणवतो<br />चांदणकणां त्या मी शिंपिन<br />कधी न रिक्त राहू आपण<br />असे रोज अपुला प्रेमदीन <p>रेशीमगाठी बंध आपुले<br />जुन्या प्रेमाचे भास नविन<br />धुंदीत बेधुंद तू अन मी<br />असे रोज अपुला प्रेमदीन <p>दीपिका 'संध्या'<br /><p></p><br /><p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2319816022130907072-8768276862853270108?l=sandhyavikas.blogspot.com' alt='' /></div>दीपिका जोशी 'संध्या'http://www.blogger.com/profile/12808052661092589035noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2319816022130907072.post-63253126183591787182009-12-31T10:16:00.000+03:002009-12-31T10:18:26.959+03:00नव वर्ष साजरे व्हावे<a href="http://2.bp.blogspot.com/_ULBwEdO4QPA/SzxQIdtanwI/AAAAAAAACfQ/TQsKVWQuMuE/s1600-h/shubhkamnaM.jpg"><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 400px; FLOAT: left; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5421296157791526658" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_ULBwEdO4QPA/SzxQIdtanwI/AAAAAAAACfQ/TQsKVWQuMuE/s400/shubhkamnaM.jpg" /></a><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2319816022130907072-6325312618359178718?l=sandhyavikas.blogspot.com' alt='' /></div>दीपिका जोशी 'संध्या'http://www.blogger.com/profile/12808052661092589035noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2319816022130907072.post-35266188105221181912009-12-01T14:36:00.008+03:002009-12-02T12:41:12.926+03:00नवआयुष्याचे गीत गाऊसध्या लग्नाचा मौसम सुरू आहे. डिसेंबर मध्यापासून तर जानेवारी मध्यापर्यंत.. एक महीना विवाह-मुहूर्त नाहीत म्हणे त्यामुळे तर फारच ज्यास्त धूम सुरू आहे लग्नांची. नोव्हेंबर च्या शेवटच्या दोन आठवड्यात ३-४ लग्नांसाठी पुण्याला जायचा योग आला. सगळ्या लग्नपत्रिका समोर होत्या.... एप्रिलमधील आमच्या मुलांच्या लग्नाच्या आठवणी एकदा पुन्हा जाग्या झाल्यात. ह्या सगळ्या नवदांपत्यांना शुभेच्छा द्याव्यात आणि हे सुंदर चित्र समोर होतेच तर ह्या कवितेने त्या चित्राला सजवले इतकेच काय ते.....<br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_ULBwEdO4QPA/SxUBFr1P1cI/AAAAAAAACH0/KE15DytJyjg/s1600/navinkavita.jpg"><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 400px; FLOAT: left; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5410231724532553154" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_ULBwEdO4QPA/SxUBFr1P1cI/AAAAAAAACH0/KE15DytJyjg/s400/navinkavita.jpg" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><span style="font-size:0;"></span><br /><span style="font-size:0;"></span><br /><span style="font-size:0;"></span><br /><span style="color:#999999;"><span style="font-size:0;"></span></span><br /><span style="color:#999999;"><span style="font-size:0;"></span></span><br /><span style="color:#999999;"><span style="font-size:0;"></span></span><br /><span style="color:#999999;"><span style="font-size:0;"></span></span><br /><span style="color:#999999;"><span style="font-size:0;"></span></span><br /><span style="color:#999999;"><span style="font-size:0;"></span></span><br /><span style="color:#cc9933;"><span style="font-size:0;"></span></span><br /><span style="color:#cc9933;"><span style="font-size:0;"></span></span><br /><span style="color:#ffcc00;">दीपिका 'संध्या'</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2319816022130907072-3526618810522118191?l=sandhyavikas.blogspot.com' alt='' /></div>दीपिका जोशी 'संध्या'http://www.blogger.com/profile/12808052661092589035noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2319816022130907072.post-33396883723694691332009-11-14T10:06:00.029+03:002010-01-10T16:02:11.039+03:00आनंदाची बरसात....सप्टेंबर महिन्यात काही कामाने पुण्याला जायचा योग आला. त्याच दरम्यान अमेरिकेला वेगळेच वारे वाहत होते. तिथली आमची चारही मुलं वेगळ्याचं विचाराने व्यापले होते. सध्याच्या परिस्थितिचा फायदा घेऊन मोठ्या मोठ्या बंगल्यांचे मालक होण्याचे मनांत घोळू लागले होते. बने-बनाए घर घेण्याची पद्धत, त्यामुळे नेट वर शोधाशोध सुरू होती. साधारण महिन्याच्या प्रयत्नांना यश आले आणि रुचिर-प्राची आणि शिशिर-लीनू जोडीने आपापली घरं कोणती असणार ह्यावर शिक्कामोर्तब केले.
<br />नोव्हेंबर मधे राहते घर सोडायचे असल्यामुळे वेळेचा अभाव होताच. उत्साहात वास्तुपुजा लवकर करू दिवाळीच्या सुमारास असे त्यांचे मत होते. सगळ्यांचेच आई बाबा असावेत ह्या खुशी मधे सहभागी होण्यास असे वाटणे साहजिकच आहे. कोणाचाच विचार ठरला नव्हता.
<br />
<br />जेंव्हा जमेल तेंव्हा मुलांची घरे बघायला जाऊच ह्या विचाराने मुलींना विचारून नेहमीप्रमाणे पुण्याहून आणायच्या सामानाची यादी हनुमानाचे शेपुट बनत चालली होती. काही आठवल्यास पुण्याला फोन करून बिनधास्त कळवा असे सांगून आम्ही पुणे गाठले. ३-४ दिवसांच्याच वास्तव्यात बर्याच कामांचा उरका पाडायचा होता. पुण्याला जायच्या आधीच अमेरिकेचे पक्के ठरवावे असे माझे मत होते आम्ही २० सप्टेंबर ला जाऊन २६ सप्टेंबर ला परत येणार होतो. व अमेरिकेला जायचेच असेल तर अगदी १ ऑक्टोबरला निघणे होते. पण ह्यांच्या सुट्टी प्रकरणात तसे होऊ शकले नाही. डामाडोल परिस्थितिमधे अमेरिका वारी होऊ शकेल की नाही....सगळेच प्रश्नचिह्न होते. चौघा मुलांना मनांची तशी तयारी ठेवायला सांगितली होती की येणे जमले तर मज्जा.. नाही तर चौघे मिळून वास्तु पुजा करून घ्यावी लागणार...व लगेच जसे जमेल तशी चक्कर तर मारणारच होतो तिकडे त्यामुळे पुणे खरेदीला उधाण आले होते.
<br />
<br />भरपुर खरेदी करून मोठ्या मोठ्या बॅगा भरून आम्ही पुण्याहून २६ सप्टेंबर ला ठरल्याप्रमाणे परतलो. अजूनही काही ठरवता येत नव्हते. २९ तारखेला शेवटी तिकीट घेतलं व आमचा प्रवास कॅन्सस च्या दिशेने १ ऑक्टोबर ला रात्री KLM ने सुरू झाला. २ ऑक्टोबर ला संध्याकाळी कॅन्सस ला पोहोचलो. चौघेही गाड्या घेऊन आमच्या स्वागताला तयारच होते. कॅन्सस विमानतळ जरा छोटे असल्यामुळे थेट आत येता येतं तर आंतच मिठ्या मारून झाल्यात एकदम. ५ महिन्यांनंतर आमची व आमच्या चारही मुला-मुलींची भेट होती ही. माझ्या फिरक्यांना सुरूवात झाली......(कदाचित जोड्या ह्याची वाटच बघत असतील...कुठेतरी गुदगुल्या होतातच नं फिरक्यांनी...आवडतं... पण सांगणार कसं नं....)
<br />
<br />खरं तर अमेरिकेच्या मानाने मी म्हणेन की खूपच लवकर योग आला होता. आत्ता आमच्या जाण्यामागचे खरे कारण तर त्यांनी घेतलेली घरे बघायला जाणे हाच एकमेव होता. अन्यथा विचार झाला असता की नाही...सांगता येत नाही. वेळ अशी मस्तं साधली गेली होती की वास्तु पूजा आणि दिवाळी मुलांबरोबर घालवता येणार होती.
<br />
<br />इथून निघायच्या आधीच सर्वानुमते असे ठरवले होते की जितके दिवस आम्ही तिथे आहोत (बरोबर २० दिवस) तेव्हढ्यात अर्धे दिवस शिशिर-लीनू कडे आणि अर्धे दिवस रुचिर-प्राची कडे सगळ्यांनी मिळून रहायचे. कारण लग्नानंतरचा मुलींचा सहवास आम्हाला खास हवा-हवासाच होता. त्यामुळे ठरल्याप्रमाणेच सगळे घडले.
<br />
<br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_ULBwEdO4QPA/Sv5Z0LwgcSI/AAAAAAAACEM/UdCNJ3pbirE/s1600-h/sl_smallhouse.jpg"><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 356px; FLOAT: left; HEIGHT: 236px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5403855355935486242" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_ULBwEdO4QPA/Sv5Z0LwgcSI/AAAAAAAACEM/UdCNJ3pbirE/s400/sl_smallhouse.jpg" /></a>
<br />
<br />
<br />
<br />
<br />
<br />
<br />
<br />
<br />
<br />
<br />
<br />
<br />५ ऑक्टोबर, सोमवारी शिशिर-लीनू च्या घराची वास्तुपूजा झाली. सामान सगळे आधीच नेऊन ठेवले होते. ...नटून-थटून.. ह्या जोडीने फुलांचे तोरण, दारांत सुंदर रांगोळी अशा सजलेल्या घरात प्रवेश केला. होम-हवन करून पूजा यथासांग तिथल्या गुरुजींनी साधारण २ तासांत साध्य केली. सगळा साग्रसंगीत स्वयंपाक करून आमची जेवणे झालीत. सुट्टीचा दिवस नसल्यामुळे व अपरिहार्यतेमुळे रुचिर ला ऑफिसमधे जाणे होते. म्हणून जेवणे जरा विभागून केली गेली हीच खंत.... संध्याकाळी तेथील मंदिरात जाऊन सगळ्याच देवांचे दर्शन घेतले.
<br />
<br />मंगळवारपासून रुचिर शिशिर सकाळी डब्बा घेऊन ऑफिसला रवाना होत असत की आम्ही दोघे आणि आमच्या मुलींचेच राज्य... खूप गप्पा-टप्पा.. त्यांचे लहानपण, शाळा कॉलेज.... मैत्रिणी..... रुचिर शिशिर चे लहानपण.....खूप विषय होते बोलायला. ३-४ दिवस कधी नाश्ता राहून गेला तर कधी आंघोळीला उशीर झाला...कोणालाच भान राहत नसे....उरलेल्या वेळांत थोडे फार घर लावण्याच्या कामांला पण लागत असू. मागच्या पॅटिओ मधे सोफा ठेवा, झूला लावा.....पाऊस आला आला... त्या सोफ्यावरील गाद्या उचला उचला....धम्माल एकदम...शनिवारी संध्याकाळी बारबीक्यू करायचे ठरले. थंडी म्हणते मी पण काय तो उत्साह सगळ्यांनाच... थंडी मुळे सगळे त्या भल्या मोठ्या बारबीक्यू च्या अवती-भवती उभे....पण मधे मधे आम्ही मात्र दूर पळत होतो कारण त्या लॉन्ग कोट ची मज्जा आम्हाला दोघांना घ्यायची होती..नाही तर तो घालणार कधी हो...कौतुकाने मुलांनी आणुन दिलेल्या त्या कोटांचा तिथे त्या एकच दिवशी खूप उपयोग झाला... तरी इतक्या थंडीत तो मस्तं गरम आल्याचा चहा घेतांना काय मज्जा आली असेल सगळ्यांना म्हणून सांगू...घराचे आवार भलतेच मोठे... त्यात असलेली झाडे फॉल सीजन मुळे लाल पिवळे रंग बदलतांना दिसत होती.... सोमवारी दारासमोरचे झाड हिरवे कंच होते.....रोज फोटो घेऊन त्या झाडाचे बदलते रंग कॅमेर्यामधे टिपले आहेत.....शुक्रवार पर्यंतच्या ४ दिवसांत ते झाड रंग बदलून पूर्ण लाल झाले होते...काय निसर्गाची किमया असावी...
<br />
<br />तळघरांत व बैठकीमधे सोफे ठेवून बसण्याची सोय खूपच गमतीदार वाटते. भला मोठ्टा टीवी वगैरे म्हणे फक्त तळघरांतच जाऊन बघायचा. बैठक सोडून बाकी.. स्वयंपाकघर, झोपायच्या खोली...सगळ्यादूर वेगवेगळे टीवी स्थानापन्न झालेले आहेत...आहे नं गमतीदार...सगळीकडे जीनेच जीने... मस्तंच एकदम...
<br />
<br />११ ऑक्टोबर रविवारी रुचिर-प्राची च्या घराचा वास्तु ठरला होता. शनिवारी मोठ्ठा ट्रक आणून जुन्या घरून सामान हलविण्याचे काम करायचे होते. ट्रक रुचिर ने चालवला पण बाकी आम्ही सगळ्यांनी मिळूनच केले...असा काय तो वेळ लागणार होता..
<br />संध्याकाळी बाहेर जाणे, घरचे सामान तर कधी बाकी काही खरेदी चालत असे. ११ तारखेच्या वास्तुची पण तयारी झालीच होती. शिशिर-लीनू कडे रोज काही तरी नवीन पदार्थांची फर्माईश असायची...कधी मुली बनवत असत कधी मी....थट्टा-मस्करी मधे कोणीच कुणाला पुरे पडत नसत...सगळेच बरोबरीचे, बोलण्यास धरबंध नसल्यासारखेच करत होतो, त्यात आगळे-वेगळेपण होतेच......नात्याची सीमा न ठेवण्यात मला यश आल्यासारखे त्या क्षणी वाटत असे. मी त्या चौघांची 'ए आई' आणि हे त्या चौघांचे 'बाबा' होतो.
<br />
<br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_ULBwEdO4QPA/Sv5bsp510jI/AAAAAAAACEc/fJ7FcRe9LNA/s1600-h/rp_housesmall.jpg"><img style="MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 256px; FLOAT: right; HEIGHT: 292px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5403857425612001842" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_ULBwEdO4QPA/Sv5bsp510jI/AAAAAAAACEc/fJ7FcRe9LNA/s400/rp_housesmall.jpg" /></a>
<br />११ ऑक्टोबर ला सकाळी रुचिर-प्राची ने छान तयार होऊन सजलेल्या घरात गृहप्रवेश केला. वेळेत पुजा पण आटोपली. जेवणाचा बेत श्रीखंडाचा होता. सुट्टी असल्यामुळे ह्या पुजेला जेवणाचा आस्वाद आम्हाला सगळ्यांना मिळून घेता आला. संध्याकाळपर्यंत सगळी आवरासावर करून निवांत बसता-बसताच मंदिरात दर्शनाला जायची वेळ आली. खूप प्रसन्न वाटतं मंदिरात सगळ्या देवांच्या दर्शनाने आणि तेथील संध्याकाळच्या आरतीने.
<br />ह्या घरी तर ज्याला पॅटिओ म्हणतात तसे दोन आहेत... एक स्वयंपाकघराला व दुसरा बैठकीला लागून. तिथे पण सोफा, झूला...सगळे सेट केले गेले. इथे मागच्या व पुढच्या मोठ्या अंगणात भली मोठी झाडे आहेत. रंग बदलण्याची मजा इथे पण आम्ही घेतच होतो सगळे... इथे पण बारबिक्यू चा भरपूर उपभोग घेतला...रात्र झाली होती पण तितकीच ती रंगली होती.
<br />रुचिर-प्राची चे घर गारमिन पासून खूपच जवळ आहे. गाडीने ३ मिनिटांचा रस्ता...बस... तर इकडे होतो तितके दिवस रुचिर शिशिर एकाच गाडीने ऑफिसला फक्त नाश्ता करून जात व १ वाजता गरम डब्बा घेऊन दुसर्या गाडीने आमची चौकडी जात असे. घरून निघतांना फोन करून त्यांना ह्या मुली येण्याची सुचना देत व आम्ही तिथे पोहोचपर्यंत दुक्कल खाली हजर असे. त्या दोघा-दोघांची डब्बा देऊन थोड्या प्रेमबोलांची देवाण-घेवाण.. आम्ही दोघे गाडीतच बसून कौतुकाने बघत बसत असू.. घरी जाऊन आमचे जेवण होईपर्यंत गारमिन मधून दोन मोबाईल वर त्यांच्या त्यांच्या राण्यांना फोन हजर.... ''वॉव..काय जेवण झक्कास होतं आजचं....हेहे...'' आता डब्बा कोणी दिला त्यावर गोडी वाढणारच नं....अरे...अरे....आता पुढे ज्यास्तं सांगणे न लगे...
<br />
<br />१६-१७ तारखेला दिवाळी मनवली. दोन्ही घरी पुजा, संध्याकाळी दिवे लावणे, आरती... सगळ्यांचे छान तयार होणे आणि मग दोन्ही घरी आमचे फोटो काढायची प्रक्रिया बरीच लांबत लांबत लांऽऽऽऽऽबत गेली. कारण असा योग पुन्हा कधी येणार नं... घर नवीन.. तिकडची घरे वेगळीच...खूपच धम्माल...ह्या जिन्यात..त्या जिन्यात....असे बसू...तसे उभे राहू.....ओफ......
<br />
<br />
<br />
<br /><p><a href="http://2.bp.blogspot.com/_ULBwEdO4QPA/Sv5gJJCF7DI/AAAAAAAACEs/gHPKF7CaCz0/s1600-h/grpdiwali.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 221px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5403862313050958898" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_ULBwEdO4QPA/Sv5gJJCF7DI/AAAAAAAACEs/gHPKF7CaCz0/s400/grpdiwali.jpg" /></a>
<br />
<br />निघायच्या एक दिवस आधी अचानक हवा खूपच छान झाली, ऊन पडले...अहाहा!!!
<br />
<br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_ULBwEdO4QPA/Sv5cu-8DQ9I/AAAAAAAACEk/fzlb_vRV_Os/s1600-h/bbq.jpg"><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 400px; FLOAT: left; HEIGHT: 265px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5403858565129782226" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_ULBwEdO4QPA/Sv5cu-8DQ9I/AAAAAAAACEk/fzlb_vRV_Os/s400/bbq.jpg" /></a>
<br /><span style="font-size:0;"></span></p>
<br />
<br />
<br />तसेही शनिवारी बारबिक्यू करतांना रात्रीच ठरले होते की उद्या... रविवारी सुट्टीच्या दिवशी दिवसभर फिरून यायचे. ३ दिवसांचा बेत आधी ठरवून ठेवलेला होता चौघाही मुलांनी पण दिवाळी असल्यामुळे थोडा आमच्याकडून विरस केला गेला ह्यात शंका नाही. पण मुलींचा दिवाळसण, एकत्र दिवाळी ती पण त्यांच्या स्वतःच्या घरांत...हा योग आम्हाला गमवायचा नव्हता. असो...
<br />
<br />एक दिवस तर एक दिवस असा विचार करून रविवारी आनंदाने बाहेर पडलो. जायचे कुठे तर रुचिर-शिशिर चे एम.एस. (KSU) वाले कॉलेज बघितले नव्हते मुलींनी तर तिकडे जाऊ या... ते शिकत असतांना आम्ही गेलो होतो पण आठवणींना उजाळा द्यायला काहीच हरकत नव्हती. जायचे तर सगळ्यांनी एकाच गाडीत त्यामुळे मोठी SUV भाड्याने घेतली. मस्तं गाणी ऐकत, गप्पा मारत, दिवाळीचा फराळ... चिवडा लाडू, चकली, मठरी... मधे थांबून आवडती व्हॅनिला कॉफी घेत मैनहट्टन (ही त्यांची युनिव्हर्सिटी मैनहट्टन ला आहे) ला कधी पोहोचलो हे कळलेच नाही.
<br />
<br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_ULBwEdO4QPA/Sv5hS7su20I/AAAAAAAACE0/pgy2rZ3zj_c/s1600-h/collage.jpg"><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 400px; FLOAT: left; HEIGHT: 265px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5403863580782025538" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_ULBwEdO4QPA/Sv5hS7su20I/AAAAAAAACE0/pgy2rZ3zj_c/s400/collage.jpg" /></a>
<br />
<br />
<br />
<br />
<br /><p></p></span><p><span style="font-size:0;"></span></p>
<br />
<br /><p><span style="font-size:0;"></span></p>
<br />
<br /><p><span style="font-size:0;"></span></p>
<br />
<br /><p><span style="font-size:0;"></span></p>
<br />
<br />
<br /><p>मस्तं ऊन, झाडांचे बदलते रंग, रुचिर शिशिर चा कॉलेज चा अभिमान, मुलींना आम्ही काय धम्माल करत होतो हे सांगण्याची घाई, मधेच तिथल्या KSU च्या दुकानांत जाऊन कुठे टीशर्ट घे, कुठे काही घे.... असे सगळेच आपापल्यापरी बोलत होते.... सगळेच बघत होते आणि मजा घेत होते. त्यांचे बास्केटबॉल चे स्टेडियम बघायला गेलो. दोघे काय तिथे गुंगले होते जुन्या आठवणीत की काय वर्णावे. खंत व्यक्त केली गेली की जेंव्हा इथे होतो तेंव्हा अभ्यासामुळे त्या खेळाची मजा घेताच आली नाही, त्यात रममाण होणे, खूप आरडा-ओरडा करून खेळाडूंना प्रोत्साहित करणे वगैरे करता आले नाही जे आता टीवी समोर घरी बसूनच करावे लागते. युनिवर्सिटी शी इमानदार राहणे अमेरिकेमधे खूपच दिसते. रुचिर-शिशिर सारखी उत्साही मुले तर एखादा महत्वाचा जेमतेम २ तासांचा गेम बघायला ८ तासांचे ड्राइविंग करून जातात. आत्ता पण ऑफिस संभाळून जरी कामाच्या वारी असा चा गेम असेल तर ही जोडी आजचे ऑफिस संपवून ३ तासांचा रस्ता पार करून मैनहट्टन गाठते व रात्री १२ ला घरी परत पोहचून पुन्हा दुसर्या दिवशी कामांवर हजर असते. (लग्नानंतर हे होणे नाही हे त्यांना माहीत होते म्हणून असे पण अनुभव गाठीशी आधीच ठेवून घेतलेत...हुश्श्शारच बाबा...)तर हे असे आहे....
<br />मुलांच्या प्रेमांत जरा भरकटले नं......हं तर काय सांगत होते...
<br />
<br />दिवसभर त्यांच्या कॉलेजच्या आवारांत फिरून तिथल्याच एका रेस्टॉरंट मधे 'चिपोटले' नावांचा छान पदार्थ....पूर्ण जेवणच असते म्हणा...खाऊन रात्री घरी आलो. दुसर्या दिवशी सोमवारी दुपारी आम्हाला निघायचे होते. नेहमीप्रमाणे कोणी पण गांवाला जाणार असेल तर आधल्या रात्री आपण बसतो व ज्यास्तं गप्पा मारतो पण सगळेच थकले असल्यामुळे तसे घडले नाही व सगळे आपापल्या खोल्यात गट्टम झालेत.
<br />
<br />आम्ही निघणार म्हणून मुलींनी मस्तं भरली वांगी, फ्रूट सैलेड- कस्टर्ड चा बेत केला होता. रुचिर शिशिर दुपारी घरी जेवायला आलेत. जेवून विमानतळावर रवाना व्हायचेच होते. सगळ्यांचेच चेहरे उदास झाले होते.
<br />
<br />डोळे आनंदाश्रुंनी भरलेले होते माझे.... अभिमान वाटावा असाच तो क्षण होता. लहान वयातील इतक्या मोठ्या उपलब्धिला तोड नाही हेच खरं... माझी आणि मुलींची निरोपाची मिठी-भेट सुटेना.... आवर घालायलाच हवा होता.
<br />
<br />आम्ही तृप्त पण थोडे भारी मनाने त्यांचा निरोप घेतला. कदाचित त्यांना पण घरी जाऊन आमची उणींव भासलीच असेल. २७ तासांचा प्रवास करून आम्ही कुवैत ला परत पोहोचलोत व तिकडे त्यांची आपापली दिनचर्या सुरू झालीय. बस...पुन्हा नेट वर गप्पांमधे समाधान मानण्याचे दिवस परतले आहेत....समोरासमोरच्या फिरक्या संपून नेट वर बोलतांना माझ्या फिरक्या सुरूच आहेत...माझ्या हसवणार्या स्वभावाचे कौतुक झाले मुलींकडुन हे ही नसे थोडके ...माझ्यासाठी....
<br /></p><span style="font-size:0;"></span>
<br />
<br /><p>
<br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_ULBwEdO4QPA/Sv6BOi3KovI/AAAAAAAACG8/-qNIHHgpOFo/s1600-h/rp+house_s.jpg"><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 206px; FLOAT: left; HEIGHT: 145px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5403898689767514866" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_ULBwEdO4QPA/Sv6BOi3KovI/AAAAAAAACG8/-qNIHHgpOFo/s400/rp+house_s.jpg" /></a> <span style="color:#990000;">रुचिर-प्राची चे <span style="font-size:0;">घर
<br /></span></span>वनराईतच जणु घर हे
<br />शृंगारात नटले हसले
<br />उधळू आशीर्वादांची फुले
<br /></p>
<br />
<br /><p></p>
<br />
<br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_ULBwEdO4QPA/Sv6A-xd73RI/AAAAAAAACG0/SZllHdLVI6Q/s"><img style="MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 227px; FLOAT: left; HEIGHT: 119px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5403898418810314002" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_ULBwEdO4QPA/Sv6A-xd73RI/AAAAAAAACG0/SZllHdLVI6Q/s400/sl+che+ghar_s.jpg" /></a> <p></p><p><span style="color:#990000;">शिशिर-लीनू चे घर
<br /></span>रंग ढगाळ असा माखुनी
<br />ऐश्वर्यात जणू घर नाहले
<br />उधळू आशीर्वादांची फुले
<br /></p>
<br />
<br /><p></p>
<br />
<br /><p></p><a href="http://1.bp.blogspot.com/_ULBwEdO4QPA/Sv6kGQo_bqI/AAAAAAAACHE/7p7dHKHmwp8/s1600-h/namaskar1.jpg">
<br /></a><img style="MARGIN: 0px 0px 10px 10px; WIDTH: 134px; HEIGHT: 195px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5403937808455077762" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_ULBwEdO4QPA/Sv6kzjVEj4I/AAAAAAAACHU/J42JYiUF7o0/s400/namaskar2.jpg" />
<br /></a>
<br /><span style="color:#990000;">शतायु व्हा!!!
<br /></span>
<br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_ULBwEdO4QPA/S0mYlB59yMI/AAAAAAAACfg/2ioOUBO1Ayc/s1600-h/namaskar1.jpg"><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 134px; FLOAT: left; HEIGHT: 192px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5425034988078614722" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_ULBwEdO4QPA/S0mYlB59yMI/AAAAAAAACfg/2ioOUBO1Ayc/s400/namaskar1.jpg" /></a>
<br />
<br /><div align="center"></div>
<br />
<br /><div align="center"></div>
<br />
<br /><span style="font-size:0;"></span>
<br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2319816022130907072-3339688372369469133?l=sandhyavikas.blogspot.com' alt='' /></div>दीपिका जोशी 'संध्या'http://www.blogger.com/profile/12808052661092589035noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-2319816022130907072.post-12249348128610530172009-08-19T14:08:00.007+03:002009-08-19T21:29:00.001+03:00क्षण आला मम भाग्याचा....१५ एप्रिल २००९ ला रुचिर शिशिर चे लग्नं झाले. मुलींच्या आगमनाची आस वर्षानुवर्षांची होती. दोघांची लग्नं ठरल्यानंतर एक वेगळेच आकर्षण आणि आनंद होता. त्याचे शंभर टक्के कारण मुलींचे आमच्या घरांत आगमनच होते. एक लीनू ठाण्याला आणि प्राची बंगलोरला होती. हल्लीच्या फोन आणि संगणक-इंटरनेट मुळे त्या दूर आहेत असं कधी वाटलंच नाही. सुट्टीच्या दिवशीच बोलणं होत असे. मी शनिवार रविवारची वाट बघत असे. कधी इकड-तिकडच्या गप्पा...कधी त्यांची आम्हांबद्दलची आपुलकीने चौकशी करणे... कधी साड्या खरेदी..बरेच विषय असत बोलायला. मला तर खूपच मस्तं वाटायचं...मुलींबरोबर अशा गुजगोष्टींचा खूप आनंद मी घेत होते. लीनू चा वाढदिवस आला मधे तर तिला छानशी फुले, चॉकलेट ह्या आई बाबांनी नेटद्वारे पाठवली. वाढदिवसाचा दिवस तिच्या शिशिर ने पाठविलेल्या गुलाबांना आईबाबांनी पाठविलेल्या गुलाबांची जोड मिळाली. आणि लीनू ने फोन करून घर फुलांनी आणि त्याच्या सुवासाने दरवळल्याचे सांगायला लगेच आम्हाला फोन केला. तिचे घर आणि इकडे आमचे घर आनंदाने नाहून निघाले.....<br /><br />प्राची चा वाढदिवस नेमका तेव्हढ्या काळात नव्हता. पण असा भेदभाव हे आई बाबा कधीच करणार नाहीत. एका लेकीचे कौतुक झाल्यावर दुसरीचे होणारच.. रुचिर ने तिला काही भेटवस्तू व फुले पाठविल्यानंतरच्या आठवड्यात आम्ही तिला एक छानशी पर्स आणि फुले पाठवलीत. तिच्यासाठी आम्ही पाठविलेली भेट आश्चर्य देणारी असेल..... फोन करून तिने सांगितले की सकाळी सकाळी मला अकस्मात आनंद मिळून पुढचा दिवस छान गेला.<br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_ULBwEdO4QPA/Sovg7d0QBtI/AAAAAAAAB3E/Qny32eDbRvc/s1600-h/aamhi+tighi.jpg"><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 400px; FLOAT: left; HEIGHT: 258px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5371634292790134482" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_ULBwEdO4QPA/Sovg7d0QBtI/AAAAAAAAB3E/Qny32eDbRvc/s400/aamhi+tighi.jpg" /></a><br /><div>असेच उरलेले दिवस प्रतीक्षेत चिंब भिजत गेलेत. तिकडे त्यांची दोघींची वेगळी चलबिचल असेल आणि इकडे आमची वेगळीच.... ह्या ३-४ महीन्यांच्या मधल्या काळात अशा गप्पा मारून आमच्यात नातं निर्माण झालेच होते. त्यांना सुरूवातीपासूनच 'ए आई' वर सीमित केले होते त्यामुळे लेकींची जवळीक झाली असं म्हणता नाही येणार कारण आम्ही दूर कधी नव्हतोच... बस आता त्यांच्या आगमनाची तयारी करता करता दिवस गेलेत व लग्नं होऊन राण्या आपल्या घरी आल्यात.... क्षण असे भाग्याचा....</div><div></div><div><br />एकदम दोघी मुलींचा गृहप्रवेश झाला....इथे चार शब्द माझ्या दोन्ही राण्यांसाठी पण संबोधन एकीलाच उद्देशुन.... </div><br /><br /><span style="color:#660000;">वाटेवरीच जिच्या हे<br />डोळे होते लागलेले<br />आगमन झाले तिचे<br />अमुच्या चौकोनी घरकुली<br />सून नव्हे आम्हा लेक लाभली<br /><br />स्मित गोड गालावरी<br />गूज प्रीतीचे सांगूनी<br />गुंफित नव प्रेमबंधने<br />हळूवार ती लाजत आली<br />सून नव्हे आम्हा लेक लाभली<br /><br />तरुवेली वर गंधसुमने<br />फुलोरा जाईचा फूले<br />दरवळली रातराणी<br />फुलली अंगणी सदाफूली<br />सून नव्हे आम्हा लेक लाभली<br /><br />छेडत सूर आसावरी<br />गान गाता ताल सुरी<br />सुस्वागत करण्या तिचे<br />गीत घेऊनी सांज आली<br />सून नव्हे आम्हा लेक लाभली<br /><br /></span>दीपिका 'संध्या'<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2319816022130907072-1224934812861053017?l=sandhyavikas.blogspot.com' alt='' /></div>दीपिका जोशी 'संध्या'http://www.blogger.com/profile/12808052661092589035noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-2319816022130907072.post-180711496156613062009-08-15T10:34:00.008+03:002009-08-15T12:13:27.833+03:00१५ऑगस्ट चा माझा दुहेरी आनंद...आज १५ ऑगस्ट<br />स्वतंत्रतादिनाच्या सगळ्यांना खूप खूप शुभेच्छा!!!<br /><br /><div><a href="http://2.bp.blogspot.com/_ULBwEdO4QPA/SoZrmZzcpCI/AAAAAAAAB2M/8LA46Sr7Hp8/s1600-h/swatantradin.jpg"><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 332px; FLOAT: left; HEIGHT: 237px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5370097913191769122" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_ULBwEdO4QPA/SoZrmZzcpCI/AAAAAAAAB2M/8LA46Sr7Hp8/s400/swatantradin.jpg" /></a><br /><br /><div><br /><br /><br /><span style="color:#990000;">अमुचा तिरंगा अमुच्या हाती.....<br /></span><br /><br />स्वतंत्रता दिनाच्या जुन्या आठवणी तर खूप आहेत. जेंव्हा शाळेत होते तेंव्हा १५ ऑगस्ट ची तयारी १४ ऑगस्ट च्या संध्याकाळीच सुरू व्हायची. आई पांढरा स्वच्छ फ्रॉक धुवून इस्त्री करून तयार ठेवलेला असायचा. पांढरे स्वच्छ कॅनवास चे बूट तयार करणे महा कर्म कठिण. कारण पावसाळा दिवस आणि दर शनिवारी पांढरे बूट घालावे लागत शाळेत. त्यामुळे त्यावर कळाच चढलेली असे पण १५ ऑगस्ट ला नीटनेटके जाणे मनामधे ठाम असे. खूप स्वच्छ धू-धा करून बुटाला पांढरे पॉलिश करत असे मी. १५ ऑगस्टला पांढरा फ्रॉक, लांबसडक केसांना लाल रंगाची रिबन लावून त्या दोन वेण्या, पांढरे बूट घालून आम्ही सगळीच मुलं खूप उत्साहात आनंदात ध्वजवंदनाला जात असू.<br /></div><br /><div>माझ्या मुलांपर्यंत जरा चित्र बदलेलं होतं. १५ ऑगस्ट ला शाळेत जाण्याचा उत्साह कमी झाला होता मुलांमधे. बाकी मुलांचा कसाही कल असेल... 'कुठे जाता शाळेत सकाळी सकाळी ७ वाजता.. झोपू या झालं...' असा विचार मित्रांचा असला तरी त्यांच्या म्हणण्यात रुचिर शिशिर कधी आले नाहीत. माझ्या शाळेत जाण्याच्या आग्रहाला कधी विरोध केला नाही. बोलता बोलता आम्ही काय करत होतो ते सांगत असे त्याचाही परिणाम असू शकतो.. पण मित्रांना पटवून त्यांना पण शाळेत जायला भाग पाडत. माझी तयारी मी करून घेत असे शाळेत जाण्याची...आता थोडा फरक असा होता की मीच कटाक्षाने सगळी त्यांची तयारी करून देत असे. पाऊस असेल तर त्यांचे बाबा त्यांना शाळेत घेऊन जात असत. मी सांगत असे की शाळेत गोड खाऊ मिळेल... शाळेत जरी नाही मिळाला तरी मी घरी ह्या दोघांसाठी व बरोबर येणार्या मित्रांसाठी काहीतरी खाऊ (निदान एक छोटे छोटे चॉकलेट तरी...) आणून ठेवत असे. शाळेत काय भाषण झाले... कोणत्या शिक्षकांनी स्वतंत्रता ह्या विषयावर काय माहीती दिली विचारत असे... (फारसे काही सांगता येत नसे कारण ध्वजवंदन व राष्ट्रगीत जरी उत्साहात म्हंटले असेल तरी बाकीचे बरेच बरे होते....ते तर माझ्याकडून माफ होते..काही झाले तरी बालपणच होते नं...)...<br /></div><div></div><div></div><div></div><div><span style="font-size:0;"></span></div><div><br /><br />पुढे जाऊन सगळंच बंद झाल्यासारखं झालं. बराच काळ तसाच लोटला. कदाचित फक्त टीवी वर बघण्यापर्यंतच सीमित राहीले. अमेरिकेला जेंव्हा उच्च शिक्षणासाठी रुचिर शिशिर गेलेत तेंव्हा पुन्हा एकदा तिथे भारतप्रेम दिसलेच. कन्सास च्या भारतीय दूतावासामधे ध्वजवंदनाच्या कार्यक्रमाला दोन्ही वर्षी उपस्थित राहीलेत. फोटो काढलेत... आम्हाला दाखवलेत....<br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_ULBwEdO4QPA/SoZscyH_YBI/AAAAAAAAB2U/gmPnfEBOHDE/s1600-h/Indian%2BPride%2Bat%2BU.S.%2BOpen%5B1%5D.jpg"><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 400px; FLOAT: left; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5370098847433318418" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_ULBwEdO4QPA/SoZscyH_YBI/AAAAAAAAB2U/gmPnfEBOHDE/s400/Indian%2BPride%2Bat%2BU.S.%2BOpen%5B1%5D.jpg" /></a><br /></div><span style="font-size:0;"></span><div>स्वतंत्रतादिन असो किंवा प्रजासत्ताक दिन...तिरंग्याच्या सन्मानार्थ भारतीय दूतावासात जातातच पण जिथे जिथे भारताचा संबंध आहे जसे सानिया मिरझा च्या प्रोत्साहनार्थ तिच्या टेनिस मॅचसाठी ह्या जोडीने थेट न्यूयार्क गाठले होते. तसंच मित्रमंडळींना एकत्र करून विश्वचषक क्रिकेट चा अंतिम सामना भारतातून मागवलेले विश्वचषकाचे कपडे घालूनच बघितला होता. अभिमान आहे आम्हाला आमच्या मुलांचा... भारताबाहेर राहून भारतीयत्व जपताहेत ह्याचा....</div><div></div><div></div><div><strong><em><span style="color:#660000;">भारत माता की जय!!!<br /></span></em></strong><br /><br /><br />स्वतंत्रता दिनाच्या माझ्या आठवणी झाल्या.... तिरंग्याचा अभिमान होताच...आजही आहेच..पण त्याचबरोबर आता गेल्या ९ वर्षापासून माझे आयुष्य इंद्रधनुषी रंगांनी रंगवले आहे आमच्या अभिव्यक्ति या साप्ताहिकाने. १५ ऑगस्ट हा अभिव्यक्तिचा वाढदिवस. १०व्या वर्षात पदार्पण करणारी 'अभि' माझ्या ह्रदयाच्या एका कप्प्यातच आहे. कधी कधी निरुत्साही वाटणार्या जीवनांत आनंदाची, उत्साहाची उधळणच होत असते. दिवस सकाळी ५.३० वाजता संगणकावर 'अभि' बरोबर सुरू होतो. व संपतो पण 'अभि' बरोबरच... 'अभि' च्या सहवासात 'अनु' (अनुभूति) आल्यावर तर अजूनच रंग खुललेत. कथा-कविता वाचन वाढले. हळूहळू लेखनाचा स्रोत मिळाल्यासारखे वाटले व लेखन पण जोमाने सुरू झाले.<br /><br /><a href="http://www.abhivyakti-hindi.org/"><img style="MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 248px; FLOAT: left; HEIGHT: 65px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5370112620540602258" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_ULBwEdO4QPA/SoZ4-e8qJ5I/AAAAAAAAB2c/nOZu9bTw9WQ/s400/abhi2007.jpg" /></a><br /><br /><br />२००० साली <a href="http://www.abhivyakti-hindi.org/">'अभि'</a> ला सुरूवात झाली. प्रथम मासिक प्रसिद्ध करत होतो. दरमहीन्याच्या १ तारखेला. सगळंच नवीन होतं आम्हाला. पण नेटाने करत राहीलो आणि १ जानेवारी २००१ ला पाक्षिक केले. चांगला प्रतिसाद आणि आमचा उत्साह वाढला. तोपर्यंत जरा स्थिरावलो होतो म्हणून १ मे २००२ पासून त्याला आम्ही साप्ताहिक बनवले. महीन्याच्या १, ९, १६ आणि २४ तारखेला प्रकाशित करत असू. बराच काळ हा असाच प्रवास सुरू राहीला. १ जानेवारी २००८ पासून मात्र त्यात पण बदल केला व आता दर सोमवारी नवीन अंक आम्ही प्रकाशित करतो.<br /><br />ही ९ वर्षे कशी पळलीत-धावलीत...कळलंच नाही. खूप नव-नवीन चांगल्या व्यक्तिमत्वांची ओळख झाली. नवीन शिकायला मिळाले. माझ्या आणि पूनमच्या अथक प्रयत्नांना भरघोस यश सगळ्या वाचकांमुळे मिळत गेले व पुढे पण मिळत राहीलच.... राष्ट्रभाषीय प्रत्येक व्यक्तिचे, त्याच्या लेखनाचे इथे नेहमीच स्वागत केले जाते...<br /><br />वाचकांच्या प्रतिक्रिया आणि काही चांगल्या सूचनांमुळे 'अभिव्यक्ति' वेग-वेगळ्या प्रसंगी नव-नवीन रूपात येत असते. 'अभि-अनु' चे वाढदिवस आमच्यासाठी आपल्या मुलांच्या वाढदिवसांप्रमाणे एक उत्सवच असतो... फरक इतकाच की मी व पूनम सगळे काम बरोबर करतो आणि संगणाच्या रूपाने जवळ असतो त्यामुळे 'अभि-अनु' चे वाढदिवस पण संगणकावरच मनवले जातात....अति उत्साहात..अति आनंदात..!!!!!<br /><br /></div></div><br /><br />दिन वर्षांची उलटली पाने<br />'अभि' बहरली बहरतच गेली<br />आपुल्याच पण दूरदेशींच्या<br />भारतीयांना जी भावली<br /><br />कधी भिजली चिंब जलधारेत<br />वसंतोत्सवी कधी फुलली<br />साहित्याचे तुषार उडवित<br />सगळ्यांना तू भिजवत आली<br /><br />वाढता दिनोंदिन महिमा तुझा<br />ह्रदयी सकलांच्या विराजिली<br />आठवडी घेते नवरूप तू<br />वाढदिवशी आज 'अभि' हसली<br /><br /><strong><span style="color:#660000;"><em>'अभि' ला वाढदिवसाच्या खूप खूप शुभेच्छा </em>!!!!!</span></strong><br /><br />तर असा हा माझा १५ ऑगस्ट चा दुहेरी आनंद....<br /><br />दीपिका 'संध्या'<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2319816022130907072-18071149615661306?l=sandhyavikas.blogspot.com' alt='' /></div>दीपिका जोशी 'संध्या'http://www.blogger.com/profile/12808052661092589035noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2319816022130907072.post-17992919863613249912009-08-02T16:26:00.008+03:002009-08-03T21:52:38.278+03:00आमच्या मैत्रीला सलाम....<span style="color:#990000;">आज ऑगस्ट महीन्याचा पहिला रविवार म्हणजे जागतिक मित्रता दिवस</span><br /><br />जागतिक मित्रता दिवस येतो आणि जातो...खास दिवसाची मैत्रीला गरज असतेच कुठे...मैत्री जुनी असो की नवीन.....पण टिकवणे तितकेच कठिण. एकतरफी मैत्री टिकवणे जमत नाही त्यामुळे उदासीनतेत ती कमी होत होत संपुन जाते. वाईट वाटतं... आजपासुन ३०-३५ वर्षापुर्वी फक्त 'पत्र पाठवणे' हा एकच दुवा होता मैत्री मधे. शाळेतल्या, कॉलेजमधल्या मैत्रिणी ह्याच कारणाने दुरावल्यात. खरं तर माझा पत्र लिहीणे हा एक छंद आहे. सगळ्यांनीच तेव्हढ्या उत्साहाने आणि आत्मियतेने पत्र पाठवावे हा माझा आग्रहच नाही त्यामुळे दोष कोणाला देत नाही पण असं घडून जातं आणि पोकळी निर्माण होते कारण ती शाळा-कॉलेजमधील मित्रता मला आज खूप मोलाची वाटते. सध्याच्या ऑरकुट मधे पण मी खूप प्रयत्न केला की कुठे ही जुनी नाती गवसतात का....पण निराशाच पदरी आली.<br /><br />इतके सगळे असतांना रुचिर शिशिर च्या लग्नाच्या वेळी मैत्री कशी असावी आणि जपावी ह्याचा प्रत्यय आला. १९७९ साली लग्न होऊन आम्ही फरीदाबाद ला गेलो. हरियाणामधे असल्यामुळे मराठी लोक जवळ येणारच. नागपुरकर, पुणेकर, मुंबईकर..सगळे खूप जवळ आलोत. सुमंत, देशमुख, मराठे, दिक्षित आणि आम्ही अशी पंचकोनी मित्रता तेंव्हा फरीदाबाद मधे प्रसिद्ध होती. नंतर बाकी मंडळी पण येऊन मिळालीत आम्हाला..पण आम्ही थोडे जुने होतो. वर्षानुवर्ष उलटलीत...सगळ्यांनी आपापली घरे बांधलीत की असेच भासत होते की आता तिथेच स्थायिक होणार पण कालांतराने आमचे, दिक्षितांचे, मराठ्यांचे फरीदाबाद सुटले.... सुरुवातीला २ वर्षात एकदा तरी फरीदाबाद चक्कर ही मैत्री आम्हाला खेचून करायला भाग पाडायची पण पुढे जमेनासे झाले त्यामुळे नंतर जेंव्हा आम्ही भारतात जात असू...फोनवर भेट होतच असते. फोनने सान्निध्य साधलेलेच आहे. मुलं मोठी झाली आहेत..एकेकाची लग्नं होत आहेत...आम्हाला कुवैतहून प्रत्येक वेळी जाणे जमलेच असे नाही. पण खर्या मैत्रीची साथ इथे मिळाली आणि कुठलाही किंतु मनांत न ठेवता सगळेच्या सगळे पुण्याला लग्नाला आले होते. मांडवात अभिमानाने सांगत होतो आम्ही उभयतां आमच्या ३० वर्षांच्या जुन्या पण परिपक्व मैत्रीबद्दल...<br /><br />१९८९ साली फरीदाबादच्या मित्रप्रेमात नाहून नोकरीच्या निमित्याने औरंगाबादला येणं झालं. सिडको मधे बंगलेवजा घरं होती. अशा ठिकाणी रहायचे म्हणजे आधी थोडं कठिण वाटत होतं कारण लोकं फारसे मिसळत नसल्याचंच कानावर होतं. पण काय नशिब घेऊन आलो आहोत आम्ही...जिथे जाऊ तिथे खासच मित्रपरिवार तयार होतो. बिंदू काका काकू (काकूंची मुलगी स्वाती आता पुण्यातच आहे..), भैरवी-उज्वल, पद्मा-अनिल...इतकी छान मंडळी सगळी. औरंगाबाद सोडेपर्यंत खूप जगलो ह्या सगळ्यांबरोबर..खूप आठवणी साठवून आहोत मनांत. वर्ष-दीड वर्षातच पद्मा ने बदलीमुळे औरंगाबाद सोडले तर सहवास फार नव्हता पण आमची जोडी अशी जमली होती की बस....मुलांच्या मुंजीला खास अमरावती हून आली होती. प्रेम तसेच होते पण भेट मात्र अगदीच दुर्मिळ झाली होती. मध्यंतरीच्या वर्षात बाकी सगळ्यांशी फोनवर बोलणं होत असे पण पद्माला गाठणे जमलेच नाही. आठवण खूप यायची. मधे एक दोनदा बिंदू काकांनी नंबर मिळवला तिचा आणि खूप गप्पा झाल्या फोनवर.<br /><br />सगळ्यांशी कधी बोलणे झाले... कधी नाही.. कधी भेट झाली...कधी नाही...पण १५ एप्रिल च्या रुचिर शिशिर च्या लग्नाला फरीदाबादकर आणि औरंगाबादकर... सगळेच्या सगळे हजर होते....फरीदाबादच्या सगळ्यांचेच रुचिर शिशिर हे पुतणे....औरंगाबादच्या बिंदू काका काकूंच्या नातवांचं लग्न, भैरवी व पद्माच्या भाच्यांचं लग्नं होतं..खरं तर ह्या सगळ्यांशी नातं मनांचं आहे...त्याला कोणतीच व्याख्या नाही..कोणतेच नांव नाही.. प्रेम किती ती तुलना नाही...तर असे सगळे लग्नाला येणारच नं...कदाचित आपले काही कार्यक्रम त्यांना मागे पुढे करावे लागले असतील...पण लहानाचे मोठे त्यांच्यासमोरच झालेल्या रुचिर-शिशिर च्या बरोबर लग्नाचं औत्सुक्य व आनंद त्यांना चैन कसे पडू देणार....<br /><br />बाकी सगळ्याबरोबर ह्या सगळ्यांच्या उपस्थितिने लग्नाची शोभा नक्कीच वाढली.....आपका प्यार सर आँखों पर...<br /><br /><span style="color:#990000;">ह्या ऋणानुबंधाला आणि आमच्या मैत्रीला माझा सलाम...<br /></span><br />हल्लीच्या धकाधकीच्या जीवनांत मैत्रीमधे ठेच पण लागली आहे कधी तरी.......इलाज नाही.... जीवन ह्यालाच तर म्हणतात... अशा कटु अनुभवांमुळेच आमची जुनी प्रेमाची नाती अधिकच दृढ आहेत हे जाणवतं आणि अजूनच मजबूतीकडे वळतात नं...<br /><br />मैत्रीवर थोड्या चार ओळी.....<br /><br />असे कधी न होणे की मित्रच नसेल<br />वरवर पण मैत्री ही नक्कीच असेल<br /><br />रक्ताच्या नात्याची ओढ असेल खरी<br />मैत्रीच्या नात्यात ती अधिकच असेल<br /><br />लिहीले खूप गेले काव्य मैत्रीचे तरी<br />सूर प्रत्येक मैत्रीचा खासच असेल<br /><br />गंध नसेल मैत्रीला, छंदात रंगलेली<br />जुनी झाली तरी रुप नवीनच असेल<br /><br />विश्वासघाताने मन ठेचाळू दे कधी<br />अपुल्या मैत्रीत फक्त विश्वासच असेल<br /><br />दीपिका 'संध्या'<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2319816022130907072-1799291986361324991?l=sandhyavikas.blogspot.com' alt='' /></div>दीपिका जोशी 'संध्या'http://www.blogger.com/profile/12808052661092589035noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2319816022130907072.post-23907481379659372072009-08-02T16:22:00.002+03:002009-08-02T21:58:12.953+03:00तू थांब ना...कसला पसारा आठवांचा<br />देही येतो आता शहारा<br />गुंफून घे हात या हाती<br />सौख्य ते वेचण्यास तू थांब ना<br /><br />डोकावली नयनात तुझ्या <br />बावरी रे ही प्रीत माझी <br />पापण्यांच्या कोरीत त्या<br />मला वसविण्यास तू थांब ना<br /><br />रात्र आजची पुरती ढळली <br />असतील झाल्या गुजगोष्टी<br />परी आहे रे मी मनकवडी<br />मना उमगण्यास तू थांब ना<br /><br />श्रावणाच्या ह्या वीराण रात्री <br />आळविता सूर मेघ मल्हारी <br />चिंब नभासम बेहोश मिठी <br />धुंद धुंद होण्यास तू थांब ना<br /><br />दीपिका 'संध्या'<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2319816022130907072-2390748137965937207?l=sandhyavikas.blogspot.com' alt='' /></div>दीपिका जोशी 'संध्या'http://www.blogger.com/profile/12808052661092589035noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2319816022130907072.post-43464711974159349262009-07-25T11:55:00.005+03:002009-07-26T14:37:50.158+03:00लग्न आणि लग्नं.....रुचिर शिशिर चं....गेल्या गणपतिच्या वेळी आम्ही चौघे पुण्याला गेलो होतो. उद्देश रुचिर शिशिर चे लग्न ठरवणे हाच होता. म्हणतात नं..योग जसा असेल तसेच घडत असते. अंधश्रद्धेच्या विरोधात असणारी मी मात्र योग आणि नशिबाची साथ ह्यावर थोडा विश्वास ठेवू लागलेय.<br /><br />त्यामुळे नेहमी सगळ्याच गोष्टी बरोबर-बरोबर होणार हेच आमच्या मनांत घट्ट रुतलेलं आहे पण रुचिर-शिशिर च्या बाबतीत ह्यावेळी थोडे वेगळे घडायचे होते. त्यामुळे ६ सप्टेंबर २००८ ला शिशिरचा आणि २५ डिसेंबर २००८ ला रुचिर चा साखरपुडा झाला. रुचिर-प्राची आणि शिशिर-मृणालिनी, ह्या जोड्यांना १५ एप्रिल २००९ ला नवीन प्रेमाच्या नात्यात आणि लग्नबंधनांत बांधण्याचे ठरले.<br /><br />इथे एक खास गोष्ट सांगाविशी वाटते की रुचिर-शिशिर चे लग्न एकाच बोहल्यावर एकाच वेळी होण्याचे-करण्याचे स्वप्न आम्ही दोघांनी बघितले होते. सगळंच बरोबर होत गेलं त्यांचं दोघांचं तर लग्नं पण तसंच व्हावं ह्या दिशेने पावलं उचलून आम्ही कसून प्रयत्नशील होतोच. पण ह्यात पूर्णपणे साथ आम्हाला मृणालिनी आणि प्राची च्या आई बाबांची मिळाली त्याचमुळे हे शक्य होऊ शकले ह्यात शंकाच नाही. कारण एक ठाण्याचे आणि दूसरे मिरजेचे... त्यांना उठून येऊन पुण्याला लग्न करायचे होते. खरं तर आम्ही पण उठूनच पुण्याला येऊन लग्नाची तयारी करणार होतो. सध्या आम्ही नुसते नांवालाच पुणेकर आहोत..पण पुणे आम्हाला पूर्णपणे नवीनच आहे. जेमतेम ३ वर्षापासुन पुण्यात स्थायिक होण्याचा प्रयत्न करत आहोत. पण आम्ही तिघांनी पण एकमेकांच्या सहकार्याने लग्न पुण्यात साकार करण्याचे ठरवले. तसेही आमची मते थोडी वेगळी आहेत त्यामुळे मुलाची बाजू-मुलीची बाजू असले काहीच डोक्यात ठेवायचे नाही हे पण ठरलेच होते. आपल्याकडील लग्नाच्या पद्धतिप्रमाणे पाय धुणे, विहीणीची पंगत वगैरेच्या मी अगदीच विरोधात...तर कदाचित ह्यामुळे पण लग्नाच्या दिवशी वातावरण खेळीमेळीचे ठेवण्याला मदतच होणार होती. कोणीच दडपणाखाली वावरू नये हा आमचा प्रयत्न होता. थोडी ज्यास्त जबाबदारी आम्हीच घेतली कारण त्या दोघांपेक्षा आमची आणि पुण्याची ओळख थोडी ज्यास्तं होती. सोबतीला नातेवाईक भरपुर आहेत ज्यांच्या सहकार्याने ही दोन कार्ये आनंदाने व सफलतेने पार पाडणे फारसे कठिण तेंव्हा वाटलेच नाही.<br /><br />३१ डिसेंबर २००८ ला रुचिर शिशिर परत गेलेत. आम्ही दोघे पुढे थोडे थांबुन जी काही थोडी फार तयारी करता येईल ती करायचे ठरवले होते. १४-१५ जानेवारी ला माझ्या बाबांचे वर्षश्राद्ध होते, त्यासाठी मी थांबणारच होते. ४-५ जानेवारी पर्यंत ह्यांची सुट्टी होती. त्यात कशी कशी कामं करता येतील ते ठरवले.<br /><br />सगळ्यात प्रथम नंबरवर काम होते ते म्हणजे लग्नाचा हॉल ठरविण्याचे... दोन लग्नं एकदम होणार आहेत तर हॉल पण मोठा लागणार. एप्रिल मधे पुण्याला गरमीचा कहर असतो त्यामुळे हॉल वातानुकुलीत हवा होता....तर त्याची शोधाशोध सुरू केली आणि अरोरा टॉवर्स हॉटेल चा हॉल ठरवला. प्रशस्त आणि छान वाटला. आणि इथे एक नमूद करावेसे पण वाटते की जरी हॉटेल चार सितारा वगैरे असले तरी फारसे महाग नाही. तिथे बाकी सजावटीची गरज नाही. जेवण उत्तम प्रतीचे आहे व बाकी पण सोय खूपच चांगली आहे. त्यामुळे आम्हा सगळ्यांनाच तो आवडला होता.<br /><br />नंतरचे महत्वाचं काम होतं पत्रिकेचं. पुणेरी खाक्या पुढे आला...पुणेरी झटके व धक्के खायला प्रारंभ झाला...पण झाले पत्रिकेचे काम. ४ दिवस त्याचे प्रूफ रीडींग सुरू होते. करता करता मजकूर तयार झाला...८ दिवसांनी मिळणार होत्या. मी जाऊन आणायचे ठरवले. निमंत्रणपत्रिकेमधे छानशी कविता मीच लिहून द्यायची असं ठरलं होतं पण वेळेअभावी ते राहूनच गेले... पण तरी......पत्रिकेतील मजकूर बोलका होता....<br /><br /><span style="color:#990000;">''काही नाती फुलवायची मोर पिसार्यासारखी,<br />काही नाती जपायची बिल्लोरी कंकणासारखी,<br />काही नाती सांभाळायची मनांच्या कुप्पीत अत्तरासारखी<br />अशी नाती दृढ होऊन संपन्न होणार आहे हा शुभविवाह सोहळा!!!''<br /></span><br />हा सोहळा होणार होता १५ एप्रिल २००९ ला दुपारी १२ वाजून ३५ मिनिटांनी...<br /><br />माझ्या कुवैत च्या एका मैत्रिणीने येवल्याच्या पैठणीचे प्रकरण डोक्यात बसवले होते. जर का दोन मुलांची लग्नं आहेत तर येवल्याला जाऊनच पैठण्या आणायच्या. २ जानेवारीला सकाळी ६ वाजता तवेरा ठरवून आम्ही दोघे, दिलीप भाऊजी, उत्तरा आणि मनीषा येवल्यासाठी रवाना झालोत. रस्ता ६ तासांचा तरी नक्कीच होता. प्रचंड उत्साह..... सोनी च्या दुकानांत १२ वाजता जे पोहोचलो...खरेदी करता करता तिथेच आम्हाला ५ वाजलेत. पण एकदम वेगळा अनुभव. सगळ्यांनाच मनांपासुन वाटले की जर ही संधी सोडली असती तर येवल्याला कधीच जाणे झाले नसते. तिथे भरपूर खरेदी केली. बस..एक इच्छा राहीली ती त्यांचा हातमाग बघायची. खूपच उत्सुकता होती पण वीज गेल्यामुळे बघता आले नाही. माझी जी खास पैठणी आहे ती विणायला त्यांना ३ महीने लागतात म्हणे...तर किती ही मेहनत...किती मोबदला त्या मेहनतीला मिळत असेल हा विचारच करत बसलो आम्ही....कष्टाचं आयुष्य जगत आहे संपूर्ण येवला... पण कलाकारी म्हणाल तर जगप्रसिद्ध. तिथल्या सारख्या पैठण्या मुंबई पुणे सारख्या शहरात सुद्धा मिळणे नाहीत....<br /><span style="font-size:0;"></span><br />तिथेच देण्याघेण्याच्या साड्या आणि खास म्हणजे माझे व माझ्या मुलींचे पैठणीच्या कापडाचे सुट चे कापड....एकदम वेगळे अलौकिक......आणि अर्थातच येवला प्रकरण पण एक अलौकिक अनुभवच आहे जो अशा लग्नप्रसंगी सगळ्यांनीच जरूर घ्यावा हे माझं प्रामाणिक मत आहे.<br /><span style="font-size:0;"></span><br />येवला प्रकरण व दागिन्यांची खरेदी करून हे कुवैत ला परत आलेत. मी बाकी कामं करायची ठरवलीत. एक वेळ अशी होती की कुठुन सुरूवात करायला हवी हेच कळेना. सुरूवात तर मुहूर्ताने करायला हवी होती. त्याप्रमाणे ७ जानेवारी ला मुहूर्त केला. निलीमा, गौरी, प्रिया, उत्तरा, मामी, वैष्णवी, विद्युत वगैरे सगळ्या जणी येऊन मज्जा आली. सगळ्यांसाठी मस्तं बटाटे वडे, गाजर हलवा...थंड थंड पन्हं केलं....मुहूर्त छान झाला..मग उरलेली खरेदी करायला जोर आला.<br /><span style="font-size:0;"></span><br />मैत्रेयीच्या लग्नाचा अनुभव ताजा असल्यामुळे उत्तरा-दिलीप भाऊजींचीच मदत ज्यास्त घेणार होतो. त्याप्रमाणे चौकशा सुरू झाल्या. फोटोग्राफर, बाकी फुलांची सजावट...सगळ्यांशी बोलून ठेवले. कुवैतहून ज्या छान पिशव्या देण्या-घेण्यासाठी नेल्या होत्या त्यात साडी वगैरे ठेवून त्यावर नांवाची चिठ्ठी लावून ठेवली. ही फक्त प्राथमिक तयारी होती. जे काय देण्याघेण्याचे उरले ते आणून ठेवले. मी १७ जानेवारी ला परतणार होते. बाकी टेंट वाला, सगळ्या जेवणाची ऑर्डर कोणाला द्यायची वगैरे मी व माझ्या भाऊ-भावजयीने मिळून ठरवून व त्यांच्याशी बोलून ठेवले. पत्रिका छापुन आल्या होत्या त्यावर तयार यादीतुन पत्ते लिहून तिकीटं लावून ठेवलीत. इतक्या लवकर तर पाठवायच्या नव्हत्या पण १५ मार्च पर्यंत पाठवायच्या असं ठरवलं होतं. दोन्ही लग्नं ठरून १५ एप्रिल तारीख लगेच नक्की झाली असल्यामुळे ह्यांनी कुवैत ला परत जाण्याच्या आधी पहिले आमंत्रण केलेच होते. कारण बहुतेक सगळे परगांवाहून येणारे असल्यामुळे तितकी वेळेची मुदत देणं आवश्यकच होतं. लग्नासाठी जेंव्हा पुन्हा पुणे गाठू तेंव्हा दुसर्यांदा पुन्हा फोन करणारच होतो आम्ही...<br /><br />बर्यापैकी तयारी करून मी पण कुवैतला परतले. तसा आराखडा पूर्ण तयार असला तरी डोक्यात चक्र फिरतच असतात. लग्न म्हंटलं की वेगवेगळ्या कल्पना सुचत असतात. इथे माझ्या मैत्रिणी वेगवेगळ्या दिशेने विचार करत त्यातुन पण नवीन काही तरी पुढे येत असे. परत आले आणि ठरवले होते की मंगलाष्टका आपणच लिहायच्या. थोडे फार लेखन करत असल्यामुळे त्या लेखनाला सुरूवात केली. माझी मैत्रिण व मी मिळून छान लयीत बांधल्या. तर हे एक काम हातावेगळे झाले.<br /><br />होत असं होतं की एक काम हातावेगळं करेपर्यंतच दूसरे कुठले तरी खूळ डोक्यात आलेले असायचे. बाकी तयारी बरोबर मुलांसाठी मला खास तयारी पण करायचे मनांत होते. त्यात दोन गोष्टी होत्या. फोटोफास्ट मधे त्या दोघा-दोघांचे फोटो असलेले मग्ज तयार करून घ्यायचे होते. आणि दूसरे म्हणजे सुंदर नवीन आयुष्याची सुरूवात आणि त्या नवीन दिवसाच्या नवीन भासणार्या नवीन सूर्याला साक्षीला ठेवणारी कविता लिहायची होती. अर्थातच दोघांना वेगवेगळ्याच. कविता लिहून झाल्यावर फोटोशॉप मधे वेगवेगळे चित्र घालून सेटिंग सुरू केले. मग्ज साठी वेगळे व कवितांसाठी वेगळे ग्राफीक्स बनवायचे होते. फोटो मुलींचे जसे हवे तसे नव्हते माझ्याजवळ...ते मी त्यांच्याकडुन घेऊ कसे ह्याचा विचार करू लागले कारण सगळं गुपित ठेवायचं होतं हे.... पण जमवलंच मी....चाह जहाँ...राह वहाँ.....<br /><br /><strong>रुचिर-प्राची साठी...</strong><br /><br /><span style="color:#990000;"><br />नवजीवनाची नवी पहाट<br />सोनेरी किरणांनी नाहली<br /><br />मौन स्वरांची मौन भाषा<br />क्षणांत परी ती उमगली<br />चिंब चिंब मन मोहरता<br />प्रीत मेंदीत भिजली<br />नकळत हलके हलके<br />प्रेमबंधना विणून गेली </span><br /><br /><strong>शिशिर-मृणालिनी साठी...</strong><br /><br /><span style="color:#990000;">नवजीवनाची नवी पहाट<br />सोनेरी किरणांनी नाहली<br /><br />रंग बावर्या प्रीतीची<br />उधळण अवनीवरली<br />असेल मौनखेळ परी<br />शब्द-शब्द उमगली<br />मनमोर नाचता उतरे<br />स्वर्ग सभोवताली </span><br /><br />कविता तयार झाल्या फोटोंबरोबर ग्राफीक्स घालून फ्रेम साठी चित्र पूर्ण तयार झाले. प्रिंट झाले...म्हणजे आता पुण्याला गेल्यावर फक्त फ्रेम करणे बाकी आणि तयार ग्राफीक्स घालून मग्ज तयार करणे बाकी....जमलं तर....<br /><br />अजून एक गोष्ट मनांत घोळत होती कधीची... रुचिर शिशिर चं बालपण बाकी मुलांपेक्षा वेगळं नक्कीच नव्हतं पण दोघांचं एकदम....बरोबर.... वेगळेपणा ही घेऊनच आलं होतं. सगळ्या नातेवाईकांमधे, मित्रांमधे नेहमीच चर्चेचा विषय असायचे... लग्नाला सगळेच येणार तर त्यांचे बालपण, त्यांचे मोठे होतानाच्या ज्या काही आठवणी फोटोंच्या रुपात आहेत त्यांना सगळ्यांपुढे मांडण्याचे खूप मनांत होते. आजी आजोबा सगळेच खुश होतील, आत्या मामा काकांना मांडीवर खेळवलेले रुचिर शिशिर पुन्हा हसवून जातील... आधी काही लग्नांमधे ठिकाणी मी काही फोटोंना संग्रहित करून एका बोर्ड वर लावलेलं बघितलं होतं. त्यापेक्षा काहीतरी वेगळे करण्याचा मानस होता. संगणकाची आणि माझी दोस्ती आहेच तर ह्याचाच फायदा घ्यावा. पॉवरपॉईंट प्रेजेंटेशन तयार करता करता पूर्णतेकडे जात होते. रोजचा तो एक ध्यासच होऊन बसला होता. काही तरी त्यात फेरबदल व्हायचे...मैत्रिणींना दाखवले तर अजून नवीन छान सल्ले मिळत मिळत इथून निघेपर्यंत त्यावर प्रयोग सुरूच राहीलेत.<br /><br />बाकी तयारी इथुन (कुवैत) आम्हाला फारशी करायचीच नव्हती. छान छान सजावटीचे सामान, रंगीत व सुगंधी मेणबत्त्या वगैरे ची खरेदी केली.<br /><br />मी २० मार्च ला च कुवैत पुन्हा पूर्ण तयारीनिशी सोडले.<br />फारसे काम नाहीये पण चैन पडेना म्हणून पुणे लवकर गाठले. उरलेली तयारी आणि नवीन येऊ घातलेली नव-नवीन तयारीची-कामाची यादी पुढ्यात जशी वाढू लागली तसे वाटले दिवस कमी उरलेत की काय आणि कामं होणार की नाही..... ह्या ज्या कामाचं मी म्हणतेय ती कामं निव्वळ माझ्या हौशीखातर होती हे नक्कीच. हे पण ५ एप्रिललाच पोहोचलेत पुण्याला.<br />मुलींच्या आणि विहिणींच्या साड्या छान छान बॅग्ज, फुलं-पानं, लेस वगैरे लावून सुंदर सजवल्या होत्या...बाकी देण्याघेण्याच्या बॅग्ज मधे आहेराबरोबर ओटी साठी तांदुळ व मोत्याची सुपारी आणि लाडू चिवड्याच्या ऐवजी थोडा सुका मेवा आकर्षक पिशव्यांमधे भरून दिला...<br /><br />नवीन महत्वाचं एक काम होतं फुलांचा अंतरपाट बनवून घेण्याचं. बर्याच फुलवाल्यांना विचारलं पण कोणीच आधी बनवलेला नव्हता. पण बनवून देऊ ह्याचं आश्वासन देत होती ती लोकं पण मला विश्वास नव्हता की कसा बनवतील व माझा पोपट न होवो.... फुलांच्या अंतरपाटाचा माझा आग्रह व इच्छा येव्हढ्यासाठी होती की मी लिहीलेल्या मंगलाष्टकांमधे फुलांच्या अंतरपाटाचा उल्लेख होता. आणि दिसायला सुंदर दिसणार व फुलांचा दरवळणारा सुगंध नक्कीच आनंद देऊन जाईल.....शोधून शोधून एक फुलवाला भेटला ज्याने ह्या आधी बनवला होता...<br /><br />गाड्यांची सजावट, घरची सजावट, जेवणावळीची तयारी (सगळ्या ऑर्डर्स), पाव्हण्यांची राहण्याची सोय, आजकाल चहा-पाण्यासाठी, नाश्त्यासाठी वगैरे प्लास्टिकच्या किंवा थरमोकोलचे कप आणि प्लेट्स वापरायचीच पद्धत आहे जी की एकदम चांगलीच आहे.....त्याची पण खरेदी झाली....सगळेच झालेय...<br /><br />१२ तारखेपासुन पाव्हणे (खरं तर सगळेच घरचे...पाव्हणे कुणीच नव्हते) यायला सुरूवात झाली होती. ११-१२ एप्रिल च्या रात्री उत्सवमूर्ति रुचिर शिशिर पोहोचलेत. बाकी पण येऊच लागले होते. आलेल्या पाव्हण्यांबरोबर १२ एप्रिल ला रात्री मामा-मामी ने धडाक्यात केळवण करून लग्नसमारंभाची सुरूवात केली. वेळेअभावी बाकी कुठेच केळवण झाले नाही.<br /><br />१३ एप्रिल ला घर ४०-४५ लोकांनी गच्च भरले होते. संध्याकाळी मेहंदी चा कार्यक्रम होता. पावभाजी, दहीभात आणि रसमलाई हा रुचिर शिशिरच्या आवडीचा बेत ठेवला होता. रुचिर शिशिर ची अमेरिकेची मैत्रिण रॉबिन खास लग्नासाठी आली होती. हातभर बांगड्या (जशा मी घातल्या होत्या तशाच आणि तेव्हढ्याच हव्या म्हणे) आणि दोन्ही हातभर मेहंदी लावून घेतली. बाकी पण सगळ्यांना मज्जा आली...मनसोक्त असे मेहंदी ने हात रंगले होते सगळ्यांचे...थोडी मेहंदी रुचिर शिशिर च्या हातावर पण काढली..<br /><br />१४ एप्रिल ला सकाळी देवब्राह्मण आणि देवदेवक बसवले. पंचपक्वान्नाचे जेवण होते. संध्याकाळी व्याही भोजनाचा कार्यक्रम.... व्याही मंडळींन्ना यायला जरा उशीर झाला त्यामुळे आपले सगळे जरा कंटाळून गेले होते पण चलता है.....मुली छान नटून-थटून आल्या होत्या माझ्या...छान वाटले...<br /><br />आणि आलाच की १५ एप्रिल चा दिवस....गुरूजींनी सांगितल्याप्रमाणे वेळ पाळण्याचा बराच प्रयत्न सगळ्यांनीच केला.... पण सगळे विधि वेळेत होऊ शकले नाहीत....मधल्या थोड्या वेळात दोन्ही फोटोग्राफर दोन्ही जोड्यांना घेऊन असे गायब झालेत की शोधाशोध सुरू झाली.....मज्जा आली...<br /><br />मधल्या ह्या कंटाळवाण्या वेळासाठीच ते पॉवरपॉइंट प्रेजेंटेशन चा घाट घातला होता आम्ही... २ दिवस आधीच प्रोजेक्टर ची सोय हॉटेल मधे करून ठेवली होती..आम्ही बघून आलो होतो... फक्त लॅपटॉप जोडून तो शो सुरू केला...कोणालाच ह्याचा अंदाज नव्हता त्यामुळे आधी आश्चर्य आणि मग आनंद सगळ्यांच्या चेहर्यावर बघण्यासारखा होता.. बाकी मुलीकडच्यांना कदाचित ह्याने मजा आली नसेलही..साहजिकच आहे...पण मोठ्या पडद्यावर रुचिर-शिशिर चा आजपर्यंतचा लहानपणापासुन चा प्रवास बघतांना बाकी जोशी परिवार व सगळ्याच आप्तेष्टांना खूप खूप मज्जा आली...जुने छोटे छोटे रुचिर शिशिर पुन्हा जवळ आल्यासारखे वाटलेत......<br /><br />लग्नाची वेळ आली तरी रुचिर शिशिर धोतर झब्ब्यांमधेच फिरत होते...पटापट दोन्ही मुलं आणि दोन्ही मुली तयार होऊन आलेत आणि बोहल्यावर उभे राहीलेत...<br />काय धन्य वाटत होते आम्हा दोघांना...अर्थात थोडे आगळे-वेगळेच दृश्य होते हे की एकाच वेळी दोन लग्नं....सगळ्यांनाच कुतुहल वाटत असेल..फुलांचे अंतरपाट बघून सगळेच आश्चर्यचकित झालेत... आणि झाले असे की ते मोगर्याच्या फुलांचे करून पण हलके झालेच नाहीत आणि गुरूजी आणि मुलींचा भाऊ ह्या चौघांना खूप कठिण गेले तो अंतरपाट सांभाळणे...आणि झाले असे की ज्यासाठी अंतरपाट मधे धरला जातो तो सफल झालाच नाही...पूर्ण वेळ 'नजरानजर होऊ देऊ नका' असे मंगलाष्टकांमधे सांगत होतो तरी दोघा-दोघांची नजर एकमेकांवरच खिळली होती...आहे नं मज्जा....<br /><br />लग्न लागून आता जोड्या सुंदर सजवलेल्या स्टेज वर उभे होते....आनंदाने माझ्या पापण्या ओल्या होत्या...आता पूर्ण जीवनाचे सार्थक झाल्यासारखे वाटले... सगळ्यांना सांगितले होते की पेढ्याबरोबर एक कार्ड देऊ ते कृपा करून फेकू नका...ते एका संस्थेकडून घेतलेले होते... Foot and Mouth paintings... (ही संस्था तशी कोणाकडून मदत स्वीकारत नाही, पण तिथे असलेल्या लोकांना हात नसल्यामुळे ते तोंड आणि पायाने केलेले पेंटिग्ज विकत देतात जी आपल्याकडून त्यांना मिळणारी फूल न फूलाची पाकळी असते...) गुलाबाची फुले देऊन नंतर पायदळी तुडवली जाण्यापेक्षा ही कार्डस रूपी फुले आम्ही सगळ्यांना दिलीत.<br /><br />फोटो प्रकरण इतके लांबले की जेवायला उशीर झाला... नंतर लक्ष्मीपूजन वगैरे विधि आटोपुन शेवटी आम्ही आमच्या मुलींना घेऊन ५ वाजता घरी जायला निघालो. बरीच मंडळी आधीच घरी पोहोचली होती..घरी मुलींच्या स्वागताची तयारी करायची होती.....<br /><br />घरी पोहोचणार तर शेवटच्या वळणावरच आमच्या दोन्ही गाड्या थांबवल्या गेल्या कारण १०,००० फटाक्यांची लड बरीच दूरपर्यंत पसरली होती....आमच्या अमेरिकावासियांच्या मनाविरुद्धच जाऊन (कारण ते हवेचे आणि आवाजाचे प्रदुषण आहे..) माझे खरे केले होते... खूप आवाज खूप आवाज...खूप ढणढणाट..... वाजत गाजत मुली घराच्या आवारात आल्यात...<br /><br />लिफ्ट ने ७ व्या मजल्यावर पोहोचल्यावर तर दृश्य बघण्यासारखे होते...काय सुंदर काय सुंदर सजवले होते... सगळीकडे फुलेच फुले....खूप दिवे...आणि मी एक आठवडा आधी ग्लासेस मधे गहू पेरून आज प्रत्येक ग्लास मधे बोटभर उंच आलेले सुंदर हिरवे हिरवे गार कोंब तयार होते ते ग्लासेस मधे मधे ठेवले होते.(असे म्हणतात की असे गव्हाचे कोंब शुभ असतात घरी येणार्या मुलींसाठी.)...अतिशय सुंदर...<br /><br />आकर्षक माप ओलांडून राण्या घरात आल्यात... नंतर थोड्यावेळाने केक कापून थोडे अमेरिका पद्धतिने पण मुलींचे welcome home... केले...<br />१६ एप्रिल ला सत्यनारायण आणि सहस्र आवर्तनांनी या खास लग्नाची सांगता झाली...<br /><br />हळू हळू पाव्हणे परतू लागलेत...थोडेफार कमी ज्यास्त झालेही असेल पण स्मरणात राहणारा हा सोहळा नक्कीच झाला असे प्रेमाने सांगणारे फोन पण प्रचंड आलेत व आम्ही धन्य झालोत... अर्थात मुलं आणि त्यांच्या राण्या पण खुश असतीलच...<br />खूप सगळ्या आप्तस्वकीयांमुळेच व त्यांच्या सहकार्य व मेहनतीनेच हे कार्य मनांसारखे पार पाडता आले ह्यात शंकाच नाही.<br /><br /><span style="color:#990000;"><strong>नवदांपत्यांना वैवाहिक नवजीवनाच्या खूप खूप शुभेच्छा....!!!</strong></span><br /><br />इति<br /><br />दीपिका 'संध्या'<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2319816022130907072-4346471197415934926?l=sandhyavikas.blogspot.com' alt='' /></div>दीपिका जोशी 'संध्या'http://www.blogger.com/profile/12808052661092589035noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2319816022130907072.post-51049319946749377112009-07-21T14:08:00.001+03:002009-07-21T14:10:41.441+03:00आज मिलन होणार गं...मनमोर नाचणार गं..<br />आज मिलन होणार गं..<br /><br />निशिगंध फुलोरा दरवळतो<br />गुंजनात भ्रमर सैरभैरतो <br />मोहरली धरती, आसमंत हसणार गं<br />आज मिलन होणार गं<br /><br />चढणार साज ह्या सुरांना<br />नाद पाउलीच्या पैंजणांना<br />स्वर भारलेले, एक तान छेडणार गं<br />आज मिलन होणार गं...<br /><br />कळ्या नाजूक समयीच्या<br />खुणवणार बटा भाळीच्या <br />अंग अंग वसंती आज मी फुलणार गं<br />आज मिलन होणार गं<br /><br />दीपिका 'संध्या'<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2319816022130907072-5104931994674937711?l=sandhyavikas.blogspot.com' alt='' /></div>दीपिका जोशी 'संध्या'http://www.blogger.com/profile/12808052661092589035noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2319816022130907072.post-38650073072013555652009-07-21T13:59:00.002+03:002009-07-21T14:07:55.891+03:00तू मजसाठी असावा...शांत काजवे<br />निःशब्द चांदवे<br />जागवाया अशा रात्री तू मजसाठी असावा<br /><br />स्वच्छंदी सरिता <br />समर्पण धरिता <br />अंतरी सामावणारा तू मजसाठी असावा<br /><br />सप्तरंगी नभात<br />बरसला मोकाट <br />परि रिमझिमणारा तू मजसाठी असावा<br /><br />बहर वसंताचा<br />गंधित फुलांचा <br />सुवासात धुंदणारा तू मजसाठी असावा<br /><br />रुतणार काटा<br />भिजणार वाटा<br />मन खुळे, हसविणारा तू मजसाठी असावा<br /><br />वदली नजर<br />मौनांचे स्वर<br />स्पर्शात समजाविणारा तू मजसाठी असावा<br /><br />दीपिका 'संध्या'<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2319816022130907072-3865007307201355565?l=sandhyavikas.blogspot.com' alt='' /></div>दीपिका जोशी 'संध्या'http://www.blogger.com/profile/12808052661092589035noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2319816022130907072.post-77790041942805655662009-07-06T12:40:00.001+03:002009-07-06T12:42:58.301+03:00मित्रतेला समर्पण....माझ्या सगळ्या मित्र-मैत्रिणींन्नो....<br /><br />गरजेसाठी कधीच दोस्तीचे नाते जो़डू नकोस<br />वाटले तरी तितक्या सहजतेने हे तोडू नकोस<br /><br />रक्ताचे नाते नसू दे मातीमोल हे कधीच नसते <br />आपुलकीची मित्रता सदैव अनमोलच असते<br /><br />जीवन वाटेवर मन-नवीन नाती जुळतीलच बघ<br />ओंजळीत प्रेमवर्षावाची फूले तर साठतीलच बघ<br /><br />सामंजस्य असावे आपणांत मित्र होऊ समाधानी<br />ओझ्याचे हे नाते नव्हे, खूणगांठ बांधू या रे मनी<br /><br />देणे घेणे व्यवहार, मैत्रीत अपुल्या नसावेत रे<br />मदतीचे हे अपुले हात सदैव तत्पर असावेत रे<br /><br />बाकी नसे मागणे काही, चार शब्द विश्वासाचे<br />प्रेम असेच अनंत असावे, नसावे चार दिसांचे<br /><br />दीपिका 'संध्या'<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2319816022130907072-7779004194280565566?l=sandhyavikas.blogspot.com' alt='' /></div>दीपिका जोशी 'संध्या'http://www.blogger.com/profile/12808052661092589035noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2319816022130907072.post-59196848292102828932009-07-05T17:23:00.002+03:002009-07-06T11:55:52.341+03:00तुझ्या माझ्यात....झाली कशी नजरेची खेळी तुझ्या माझ्यात<br />श्वास होते श्वासात भिनले तुझ्या माझ्यात<br /><br />ओल्या सांजवेळी जसे निनादले सूर भैरवीचे<br />गीत एक चिंब तसे भिजले तुझ्या-माझ्यात<br /><br />नयनांची होती भाषा अपुली हात हाती गुंफले <br />स्पर्शातले जिव्हाळे खुदखुदले तुझ्या माझ्यात<br /><br />मोकाट रानवार्याने वनी फुलवला मोरपिसारा <br />प्रीत मोर साजणी इथे नाचले तुझ्या माझ्यात<br /><br />आव्हान जरी असले अपुल्या प्रेमात गं विरहाचे<br />आठव गुजगोष्टींचे होते रुजले तुझ्या माझ्यात<br /><br />नको साठवू नयनी अश्रु नको अश्रुंची बरसात<br />ओघळू दे मोती शिंपल्यातले तुझ्या माझ्यात <br /><br />गूढ नाते अपुले कधी उकलावे कधी उमलावे<br />अनेक हळवे क्षण गहिवरले तुझ्या माझ्यात<br /><br />वेड्या मनाने केली असेल का रे मनाची खोडी<br />तरीच भुलुनी हे स्वप्न हरवले तुझ्या माझ्यात<br /><br />धुंद धुंद मधुमास झाला गंधित मंद मंद श्वास<br />मिलन हे असे अवचित घडले तुझ्या माझ्यात<br /><br />दीपिका 'संध्या'<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2319816022130907072-5919684829210282893?l=sandhyavikas.blogspot.com' alt='' /></div>दीपिका जोशी 'संध्या'http://www.blogger.com/profile/12808052661092589035noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2319816022130907072.post-11217771697453501982009-07-05T17:17:00.001+03:002009-07-05T17:23:36.113+03:00मी तर आत्ताच हे केलंय......काचेची बरणी आणि दोन कप चहा<br /><br />आयुष्यात जेंव्हा एकाच वेळी अनेक गोष्टी कराव्याशा वाटतात आणि दिवसाचे चोवीस तासही अपुरे पडतात तेंव्हा काचेची बरणी आणि दोन कप चहा आठवून पहा.<br /><br />तत्वज्ञानाचे प्राध्यापक वर्गावर आले. त्यांनी येताना काही वस्तू बरोबर आणल्या होत्या. तास सुरू झाला आणि सरांनी काही न बोलता मोठी काचेची बरणी टेबलावर ठेवली आणि त्यात पिंगपाँग चे बॉल भरू लागले. ते भरून झाल्यावर त्यांनी मुलांना बरणी पूर्ण भरली का म्हणून विचारले. मुले हो म्हणाली. मग सरांनी दगड खड्यांचा डब्बा घेऊन त्या बरणीत रिकामा केला. आणि हळूच ती बरणी हलवली. बरणीत जिथे जिथे मोकळी जागा होती तिथे ते दगड खडे जाऊन बसले. त्यांनी पुन्हा मुलांना बरणी भरली कां म्हणून विचारलं. मुलांनी एका आवाजात होकार भरला. सरांनी नंतर पिशवीतून आणलेली वाळू त्या बरणीत ओतली. बरणी भरली. त्यांनी मुलांना बरणी भरली का म्हणून विचारलं. मुलांनी ताबडतोब हो म्हंटलं. मग सरांनी टेबलाखालून चहा भरलेले दोन कप घेतले आणि तेही बरणीत रिकामी केले. वाळूमध्ये जी काही जागा होती ती चहाने पूर्ण भरून निघाली. विद्यार्थ्यांमध्ये एकच हशा पिकला. तो संपताच सर म्हणाले, ''आता ही जी बरणी आहे तिला तुमचं आयुष्य समजा. <br /><br />पिंगपाँगचे बॉल ही महत्वाची गोष्ट आहे- देव, कुटुंब, मुलं, आरोग्य, मित्र आणि आवडीचे छंद- - - ह्या अशा गोष्टी आहेत की तुमच्याकडचं सारं काही गेलं आणि ह्याच गोष्टी उरल्यात तरी तुमचं आयुष्य परिपूर्ण असेल.... दगड खडे ह्या इतर गोष्टी म्हणजे तुमची नोकरी, घर आणि कार किंवा तत्सम.... उरलेलं सारं म्हणजे वाळू- म्हणजे अगदी लहान सहान गोष्टी....ज्या आवश्यक जरी नसल्यात त्या असतांना आपल्या जीवनांतील आनंद द्विगुणित करण्यात मदत जरूर करतात. <br /><br />''आता तुम्ही बरणीमध्ये प्रथम वाळू भरलीत तर पिंगपाँगचे बॉल किंवा दगड-खडे यांच्यासाठी जागाच उरणार नाही. तीच गोष्ट आपल्या आयुष्याची. तुम्ही आपला सारा वेळ आणि सारी शक्ति लहान सहान गोष्टींवर खर्च केलीत तर महत्वाच्या गोष्टींसाठी तुमच्यापाशी वेळच राहणार नाही. तेंव्हा... आपल्या सुखासाठी महत्वाचं काय आहे त्याकडे लक्ष द्या.''<br /><br />''आपल्या मुलांबाळांबरोबर खेळा. मेडीकल चेकअप करून घेण्यासाठी वेळ काढा. आपल्या जोडीदाराला घेऊन बाहेर जेवायला जा. घराची साफसफाई करायला आणि टाकाऊ वस्तुंची विल्हेवाट लावायला तर नेहमीच वेळ मिळत जाईल.''<br /><br />''पिंगपाँगच्या बॉल ची काळजी आधी घ्या. त्याच गोष्टींना खरं महत्व आहे. प्रथम काय करायचं ते ठरवून ठेवा. बाकी सगळी वाळू आहे.''<br /><br />सरांचं बोलून होताच एका विद्यार्थिनीचा हात वर गेला. तिनं विचारलं, ''ह्यात चहा म्हणजे काय?''<br />सर हसले नि म्हणाले, ''बरं झालं तू विचारलंस, तुझ्या प्रश्नाचा अर्थ असा की आयुष्य कितीही परिपूर्ण वाटलं तरी मित्राबरोबर १-२ कप चहा घेण्याइतकी जागा नेहमीच असते.''<br /><br />आपल्या आवडत्या व्यक्तीबरोबर हा विचार वाटून घ्या. <br />मी तर आत्ताच केलंय ते...तुम्हाबरोबर....खऱंय नं.... <br /><br />दीपिका 'संध्या'<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2319816022130907072-1121777169745350198?l=sandhyavikas.blogspot.com' alt='' /></div>दीपिका जोशी 'संध्या'http://www.blogger.com/profile/12808052661092589035noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2319816022130907072.post-9912091844529889952009-06-27T14:27:00.003+03:002009-06-27T14:31:33.379+03:00रूपात तुझियाअवतरला चंद्र नभीचा रूपात तुझिया<br />खुणवतो चंद्र अंगणीचा रूपात तुझिया<br /><br />हसणे अवखळ,गात्री चैतन्याची सळसळ<br />असे मादक दरवळ मिलनात तुझिया<br /><br />घेशील गीत माझे कुशीत जेंव्हा रात्री <br />स्वप्ने चांदराती रंगली रंगात तुझिया<br /><br />नांव तुझे ह्या ओठावरी जणु विसावले <br />रोमांचित मी सामावले ह्रदयात तुझिया<br /><br />आहेस अपार अथांग तू सागरासम<br />विरले सरिते परी अंतरात तुझिया<br /><br />ऋणानुबंधच हे, होता जरी नवखा तू <br />जीवन मम फुलले जीवनांत तुझिया<br /><br />दीपिका 'संध्या'<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2319816022130907072-991209184452988995?l=sandhyavikas.blogspot.com' alt='' /></div>दीपिका जोशी 'संध्या'http://www.blogger.com/profile/12808052661092589035noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2319816022130907072.post-21778825970465708622009-06-27T13:50:00.003+03:002009-06-27T14:22:58.924+03:00शब्द आणि संवादशब्द आणि संवाद सध्याच्या धकाधकीच्या आणि भागा-दौडीच्या आयुष्यात दुर्मिळ होत चालले आहेत. धावत-पळत काही लोक संवाद साधतात.. तर कोणी घरी वेळ मिळत नाही म्हणुन फोनवर बोलतात. वेगळ्या वेगळ्या वेळी कामावर जाणार्या एकाच घरांतील नवरा बायकोला चिठ्ठी लिहून संवाद साधावे लागतात. ह्या सगळ्या प्रकरणात संवादात ज्यास्त शब्दांना जागाच नसते. अगदी मोजके आणि त्रोटक असतात. <br /><br />जुनी नाती जपायला जुने संवाद अनमोल ठरतात. शाळेतल्या किंवा कॉलेज च्या मित्र-मैत्रिणींबरोबरची आपली शब्दखेळी वयाच्या पन्नाशी ला पोहोचल्यावर सुद्धा मनाला आनंद देऊन जाते. ते मंतरलेले प्रेमाने भरलेले दिवस जरी उडले असतील तरी मनांच्या कोंदणात कोरलेले असतात. त्याच वेळी जुने शब्द-संवाद कटु आठवणीची सल देत असतात. अशा आठवणींना मनांत पक्के रोवू न देणेच योग्य असते. ज्यांच्याशी संबंधित ह्या कटु आठवणी असतात त्यांची नंतर आयुष्याच्या पुढच्या वाटचालीत कधी भेट पण होत नाही मग त्या संवादांची आठवण कशाला हवी... पण असं होत नाही...<br /><br />शब्दांची किंवा संवादाची भाषा पण तर वेगवेगळी असते. कवि आपल्या कवितेत-शब्दात, तबला वाजवणारा त्याच्या ठेक्यात, गायक आपल्या सुरांत शब्द संवाद साधत असतो. ह्या सगळ्याची जाण असणार्याला त्याच्या संवादाचा अर्थ पण नक्कीच समजतो. प्रत्येक ठिकाणी अर्थांचा गाभारा खूप मोठा भासतो. तो उलगडून-समजून आपल्याला ते शब्द-संवाद जाणवावे लागतात. <br /><br />त्या-त्या वेळी उच्चारलेले ते ते शब्द-संवाद कधी कोणाला दुखवू शकतात तर कधी खूपच सुख देऊन जातात. परिमाण व परिणाम वेगळे-वेगळे... बोलण्याच्या व रागाच्या भरांत मने दुखवली जातात व पश्चातापाशिवाय हातात काहीच उरत नाही...नंतर असं पण जाणवतं की कधी कधी मौनाचीच भाषा.. मौन शब्द-संवादाचाच मोलाचा वाटा असू शकतो. <br /><br />लहान बाळाचे बोबडे बोल बिनाअर्थाचे खूप काही सांगून जातातच. तसंच निसर्गाशी वारा-पानांची सळसळ, फुलांचा सुगंध, पक्ष्यांची किलबिल पण आपल्याशी जणू संवादच साधत असतात. जवळीक निर्माण करत असतात. <br /><br />मनांतल्या मनांत साधणारे आपलेच संवाद मात्र कधी कधी वाचायचे बोलायचे राहूनच जातात. <br /><br />एका आजींची गोष्ट आठवते. मुलगा राजू आधी शिक्षण आणि नंतर नोकरीच्या निमित्याने अमेरिकेत स्थायिक होतो. सुरूवातीला नियमित होणारे फोन अनियमित होतात. दरवर्षी होणारी भारतभेट पुढे जाऊन दोन-तीन वर्षाने होऊ लागली. राजू अमेरिकेला गेल्यानंतर ३ वर्षांनी त्याच्या वडिलांचा स्वर्गवास झाला. आईला पैसे पाठवणे ज्याची की खास अशी गरज नव्हतीच पण राजू स्वतःचे तेव्हढेच कर्तव्य समजून पार पाडत होता. <br /><br />४ वर्षांनी जेंव्हा १० दिवसांचा वेळ काढून तो एकटाच आला कारण मध्यंतरीच्या काळात त्याने तिकडच्याच अमेरिकन मुलीशी विवाह केला होता. आई ला चालणार आहे की नाही ह्याची विचारणा पण न करता लग्नं केले. <br /><br />भारतात आईला भेटायला आल्यावर त्याच्या लक्षात आले की आई स्वतःशीच संवाद करते. त्याला कळेना हे काय चाललंय... स्वावलंबन तर आई चं होतंच पण हुनर होतं की मी एकटी राहू शकते. संगी साथी असे की जे मुलाने सोडली तशी साथ कधीच सोडणारे नाहीत हा विश्वास.<br /><br />'रात्री आला नाहीस म्हणुन बरी रे झोप झाली माझी' असं डासाला उद्देशून म्हणायची. नारायणा ला म्हणायची, 'चल बाबा कामाला लागू.'<br />दार उघडल्याबरोबर वार्याची झुळुक काय आली तर म्हणे आई, 'अगदी वाटच बघत असतोस रे दार उघडण्याची...' केर काढता काढता केरसुणी ला म्हणत, 'तुझं आणि माझं नशीब सारखंच गं...काम झालं की कोपर्यात निमुट बसून रहायचं..खरंय नं....' आणि हसली आई....<br />झोपाळा कुरकुरला की म्हणायची, 'कुरकुर करून कसं चालेल...जितकं आयुष्य देवानं बहाल केलं आहे ते आनंदाने जग रे बाबा...'<br /><br />दिवस रात्र असे आई चे स्वतःशी संवाद ऐकुन राजू घाबरला. त्याला वाटले आई ला वेड लागले आहे व मानसिक विकार तर नाही तिला ह्या विचाराने त्याने तिला मानसोपचारतज्ञ कडे नेण्याची गरज आहे. <br /><br />शेजारच्या काकूंना जेंव्हा हे समजले तेंव्हा त्यांनी सांगितले राजू ला की सगळ्याला जबाबदार त्यांचे एकटेपण आहे. त्यांना डॉक्टर ची नाही सहवासाची आणि संवादाची गरज आहे. पुढे त्या काकू म्हणल्या की त्यांच्या एकटेपणात त्यांनी ह्या सगळ्या साथादारांना आपल्या जीवनांत समाविष्ट करून घेतले आहे ज्यांच्या सहवासात त्यांना एकटेपणा जाणवत नाही त्यांच्याशी त्या गप्पा मारून आपलं मन रमवतात. <br /><br />जगाने कदाचित त्यांना वेडं ठरवलं पण असेल...पण त्यांना गरज संवादाचीच आहे...<br /><br />बघितलंत नं मंडळी...किती शब्द-संवादाचं महत्व आहे आपल्या जीवनांत...<br /><br />शब्द शब्द गुंफुनी प्रेम धागा विणू या<br />नको भाषा मौना ची सुसंवाद साधू या<br /><br />दीपिका 'संध्या'<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2319816022130907072-2177882597046570862?l=sandhyavikas.blogspot.com' alt='' /></div>दीपिका जोशी 'संध्या'http://www.blogger.com/profile/12808052661092589035noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2319816022130907072.post-86056165798906220922009-06-20T19:36:00.003+03:002009-06-20T19:42:14.255+03:00नको दुरावा...मौनाचा कोलाहल आता सोसवेना<br />एकांताचा आकांत आता सोसवेना<br /><br />व्यर्थता आहे आज जागण्यात ही<br />स्वगत माझे मलाच आता ऐकवेना<br /><br />नाही धरबंध ह्या बोलण्या हसण्याला<br />स्वप्नांचा पसारा पण आता आवरेना<br /><br />बेधुंद रोज रात्री आठवांत तुझिया <br />नयनी अश्रुंना शांत आता बसवेना<br /><br />धरी हात घट्ट हातात सोडू नको<br />विरह अन हुरहुर आता पेलवेना<br /><br />बकुळीच्या फुलांनी सजव रानवाटा<br />ठेचाळत काट्यांवरी आता चालवेना<br /><br />दीपिका 'संध्या'<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2319816022130907072-8605616579890622092?l=sandhyavikas.blogspot.com' alt='' /></div>दीपिका जोशी 'संध्या'http://www.blogger.com/profile/12808052661092589035noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-2319816022130907072.post-13661804561019831122009-06-14T22:23:00.003+03:002009-07-06T11:58:39.651+03:00तूच आठवावी....<a href="http://4.bp.blogspot.com/_ULBwEdO4QPA/SjVOlfNXTvI/AAAAAAAABek/Cs5nmBTxkJo/s1600-h/maitri.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5347266538512010994" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_ULBwEdO4QPA/SjVOlfNXTvI/AAAAAAAABek/Cs5nmBTxkJo/s400/maitri.jpg" /></a><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2319816022130907072-1366180456101983112?l=sandhyavikas.blogspot.com' alt='' /></div>दीपिका जोशी 'संध्या'http://www.blogger.com/profile/12808052661092589035noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2319816022130907072.post-3765413188377817092009-06-14T14:21:00.008+03:002009-07-06T12:02:25.142+03:00आज अचानक....<div align="center"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_ULBwEdO4QPA/SjTihgEPYpI/AAAAAAAABec/0pvcP8ogyo0/s1600-h/newgraphic1.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 304px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5347147722766901906" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_ULBwEdO4QPA/SjTihgEPYpI/AAAAAAAABec/0pvcP8ogyo0/s400/newgraphic1.jpg" /></a><span style="color:#990000;">१० जून ची </span><span style="color:#990000;">गंध-सुगंधित फुले.... </span></div><p><span style="color:#990000;"></span></p><p>१० जून चा दिवस दरवर्षी येतो आणि जातो. गेल्या ५-६ वर्षात वाढदिवस साजरे करणे आमचे कमीच झाले आहे. दोघंच दोघं आणि हल्ली काही साजरं करायचं म्हंटलं की रात्री बाहेर जेवायला जाणे हेच... मधेआधे तसंही बाहेर जेवायला जातच असतो तर त्याचाही कंटाळाच येऊ लागलाय.<br /><span style="font-size:0;"></span><br />कालचा १० जून पण नेहमी सारखाच जाणार हे जवळपास ठरलेलंच होतं. मुलं अमेरिकेला आहेत पण त्यांच्या रात्री १२ वाजता म्हणजे इथल्या १० जून ला सकाळी चहा घेता घेताच स्काइप मधे शुभेच्छा मिळाल्यात. आणि दिवसाची सुरूवात झक्कास झाली... आणि ऑरकुट कडे वळले. ऑरकुट मधे कमीत कमी २० दिवस आधीपासुनच सांगायला सुरूवात होते की वाढदिवस येतोय वाढदिवस येतोय...<br /><span style="font-size:0;"></span><br />ऑरकुट ची इतकी सारी मित्रमंडळी...सगळ्यांच्याच शुभेच्छांचा पाऊसच पडला होता. खूप छान वाटलं. चिंब चिंब भिजलेच जणु. फोनवर पण शुभेच्छा सुरूच होत्या. कुठल्या न कुठल्या मेसेंजर मधे कुणी न कुणी ठक-ठक करतंच होतं. सगळ्यांशी बोलता बोलता व ऑरकुट मधे धन्यवाद देता देता दिवस सरत आला. दोघांनाच कुठे जायचा कंटाळा येतोय असं ऐकल्याबरोबर स्मिता म्हणे की आपण सगळे जाऊ या आणि आजचा दिवस नेहमीपेक्षा जरा वेगळा साजरा करू या......त्यामुळे रात्री बाहेर जेवायला जायचा कंटाळा होणार नव्हता....५ वाजतांच बहुतेक हे घरी येतील असा अंदाज होता पण तो थोडा चुकला. त्याला कारण ही तसंच होतं.<br /><span style="font-size:0;"></span><br />वाट बघतच होते तर फोन वाजला...एका फ्लॉवर शॉप मधुन फोन होता. तुमच्यासाठी फुलांचा गुच्छ आला आहे तर तो घरी आणुन द्यायचा आहे तर पत्ता सांगा. अंदाज आलाच होता की हे अमेरिकेहुनच आले असणार. सगळ्याच गोष्टींमधे लग्नानंतर फरक पडतो तसा मुलांच्या लग्नानंतरचा हा पहिला बदल मला जाणवला. एकदम प्रशंसनीय बदल...आमची एकमेकांची शुभेच्छा देणे-घेणे त्या-त्या महत्वाच्या दिवशी होतेच..ह्यात शंकाच नाही. ह्या चार पाच वर्षात ऑनलाइन फुले काय, वस्तु काय...सगळ्याचीच देवाण-घेवाण जगभरात कुठेही होते हे माहीत होतेच पण कधी त्या दिशेने आम्ही चौघांनी विचार केला नव्हता. मुलांची लग्न ठरल्यानंतर पण लग्नाच्या आधी माझ्या मुलींना इथुन त्यांच्या वाढदिवसाचे वगैरे काही पाठवायचे होते म्हणुन ह्या ऑनलाइन भेटवस्तु देण्याचा प्रथम प्रयोग आम्ही व अमेरिकेहून मुलांनी केला. भारतात तर पूर्णपणे यशस्वी झाला. त्याच प्रकाराने माझ्या वाढदिवसाच्या दिवशी आमची मुलं आणि मुलींनी(सुना) अशी फुले आई ला पाठवायचे ठरवुन ह्या आईला एकदम चकित आणि आनंदित केले. जेंव्हा मला ती फुले मिळालीत...सांगता येणे अशक्य आहे माझ्या मनांतले विचार...नेहमीप्रमाणे आनंदाने, प्रेमाने, कौतुकाने....डोळे पाणावलेच.. माझा जिवलग तर जवळ आहेच...पण काही क्षण त्या विश्वात रमले जिथे माझी ही चारही मुलं ह्या फुलांच्या जागी हसत असलेली वाटली... मनांत नाच धरून नाचत असलेल्या मुलांचा (अमेरिकेत तेंव्हा सकाळ झाली होती नं...) तेंव्हाच फोन पण आला शुभेच्छांसाठी... चौघांनी पण एकाच सुरात आई ला ''आई...वाढदिवसांच्या शुभेच्छा....'' म्हंटले....(जसं तुला आत्ता छान वाटलंय नं..तसंच तुझी फुलं मिळाल्यावर आम्हाला वाटलं होतं गं आई...असं माझ्या मुली म्हणायला विसरल्या नाहीत...धन्य धन्य ही आई....)<br /><span style="font-size:0;"></span><br />संध्याकाळी ह्यांची वाट बघतच होते. बेल वाजली..दार उघडुन बघते तर काय...हातात सुंदर फुले घेऊन अहो उभे होते...आज तर धक्के वर धक्क्यांचा दिवस उजाडलेला दिसतोय. असे तर कधी झाले नव्हते. खुप खास वर्षांचा असावा (जसा ५० वा) असा काही आजचा वाढदिवस पण नाही...मग काय झालं बुवा एकदम... असे पण विचार डोकवुन गेले मनांत की मुलींनी आणि बाबांनी मिळुन ९ तारखेला काहीतरी चर्चा करून ठरवलेलं दिसतंय. अशी संगनमतं आई मुलींची किंवा बाबा मुलींची सुरू असतात.. मज्जा येते. आनंदात अजुनच भर पडली. आता अजुन पुढे काय काय आश्चर्य माझी वाट बघताहेत कुणास ठाऊक...<br />घरी थोडे फोटो काढलेत...फुलं आमची बैठक सजवत व सुगंधित करत होते. रात्री जेवायला जायचेच होते. स्मिता कडचे सगळे व आम्ही जेवायला गेलो. तिथे मेणबत्तीच्या अंधुक उजेडात....सुंदर सुंदर पेयांचे रंग-बिरंगी ग्लास, मस्तं चविष्ट जेवण.. टेबल सजले होते. जेवणाचा आस्वाद मनसोक्त घेतच होतो तर हॉटेल चे काही थोडे लोक व बाकी सगळ्यांनी गाणं गाऊन वाढदिवसाची सांगता झाली. गाणं वगैरे म्हणजे जरा लाजच वाटली...हे काय ह्या वयांत...<br /><span style="font-size:0;"></span><br />पण इतकं मात्र खरं की न ठरवता व ध्यानी मनी नसतांना कुठेतरी वेगळाच वाढदिवस साजरा झाला. हे माझ्या वाढदिवसाच्या कौतुकाबद्दल लिहीणे नाही तर माझा हा संपुर्ण दिवस ज्यांच्यामुळे इतका मला आनंद देऊन गेला त्या माझ्या पतिराजांचे, माझ्या मुला-मुलींचे आणि अर्थातच मैत्रिण व तिच्या परिवाराचे.....सगळ्यांचे कौतुक करण्यासाठी आहे... भावना पोहोचवायला असे काही करण्याची गरज नसते हे नक्की पण त्यांना करण्यात आणि मला करवुन घेण्याचा पण आनंद अपरिमीत आहे.<br /><span style="font-size:0;"></span><br />यंदाचा योगायोग पण असाच आहे की २८ एप्रिलचा ह्यांचा वाढदिवस २-३ दिवस आधीच (कारण आम्ही सगळेच पुण्याहुन रुचिर शिशिर चे लग्न आटोपुन २५ ला निघणार होतो) मजा म्हणुन चारही मुलांनी अवघ्या तासांभराच्या तयारीने आम्हाला उभयतांना उडवुनच टाकले होते. आम्ही दोघे बाहेर जाऊन तासाभरांत परत आलो तर दार उघडल्याबरोबरचे दृश्य विश्वास बसेना असे होते. एकदम जय्यत तयारीने चौघांनीही बाबांचे स्वागत केले व केक वर मॅजिक कैंडल लावुन आपल्या बाबांची खूप परिक्षा पण घेतली ज्या शेवटपर्यंत ह्यांना विझवताच आल्या नाहीत. मज्जाच मज्जा. एकमेकांना केक खाऊ घालण्यात रमले सगळेच.. त्यावेळी हे पण सगळे जाणुनच होतो की असा योग पुन्हा जेंव्हा येईल तेंव्हा...हा दिवस आमचा सगळ्यांचा..<br /><span style="font-size:0;"></span><br />तसाच माझा हा वाढदिवस पण सगळीकडुन आश्चर्य व आनंदाने न्हालेला अभूतपूर्व होता. काही काही क्षण असे होते कालचे की मी खूप भरभरून जगलेय..अशीच ही प्रेमभरली संजीवनी आम्हा उभयतांना मिळत राहणार हा विश्वास आहे.<br /><span style="font-size:0;"></span><br />तर असे ह्यावर्षी आमचे दोघांचे ही वाढदिवस काही तरी वेगळेपण जगवून गेलेत...आनंदावर बोलून गेलेत...<br /><br /><span style="font-size:0;"></span><br />कुसुमासम फुलणारा दिवस आजचा<br />गंध सुगंधित होणारा दिवस आजचा<br /><br />अवचित अगणित सुख हसले अंगणी<br />चैतन्याने मोहरणारा दिवस आजचा<br /><br />भावना अंतरातील आप्त स्वजनांच्या<br />चिंब चिंब भिजवणारा दिवस आजचा<br /><br />साजर्या स्वप्नांतच की सत्यात मी?<br />कधीच न विसरणारा दिवस आजचा<br /><br />दीपिका'संध्या'<br /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2319816022130907072-376541318837781709?l=sandhyavikas.blogspot.com' alt='' /></div>दीपिका जोशी 'संध्या'http://www.blogger.com/profile/12808052661092589035noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-2319816022130907072.post-80450736387151830572009-06-08T14:48:00.006+03:002009-06-09T23:06:38.220+03:00आजीचा खाऊफरीदाबाद ला होतो तेंव्हा दिल्ली ला जाणे येणे आगगाडीने किंवा बसने करत असू. मुलं लहान असतांना बस पेक्षा आगगाडीने प्रवास थोडा सुखाचा वाटत असे. एकदा असंच दिल्ली ला निघालो होतो. बसायला जागा मिळालीच होती. आमच्या समोरच्याच बाकावर एक जख्ख म्हातारी बाई बसली होती. सुरकुत्यांनी भरलेले शरीर, तोंड बिना दातांचे गोल गोल, सुपारी सारखा छोटासा आंबाडा, हातात एक पिशवी होती जी चिप्स, नमकीन, काही मिठाई, बिस्किटांनी भरलेली होती. माझ्या मनांत आले बहुतेक आपल्या नातवंडांसाठी घेऊन जातेय ही आजी इतका मोठा खाऊ...हसायलाच आले मला..<br /><br />जसे एक दोन स्टेशन्स गेलेत...ती आजी उठून उभी राहीली. हात पाय थरथरतच होते. कधी लोकांच्या खांद्यावर तर कधी बाकाला धरून पुढे पुढे जात होती. जेंव्हा तिने ''चिप्स घ्या, मिठाई घ्या...आपल्या मुलांना खुश करा...'' असे म्हंटले तर माझा विश्वासच बसेना.<br /><br />पण झाले असे की ती आजी दुसर्या दिशेला निघाली होती. ऐकायला पण बहुधा तिला कमी येत असावे त्यामुळे गाडीतल्या बाकीच्या आवाजात माझी हाक तिच्यापर्यंत पोहोचलीच नाही. उठुन जाईन म्हंटले तर मुलं मांडीवर होती व गर्दी पण खुप. व क्षणभर विचार पण मनांत आला की कुठे सामान वाढवा, मुलं बरोबर आहेत, दिल्ली ला उतरल्यावर बस रिक्षा ने पुढचा प्रवास करायचा आहे...म्हणुन पण दुर्लक्ष झाले असेल माझे. त्याचमुळे मी ह्याची काहीच वाच्यता न करता चुपचाप आपल्या दिल्ली स्टेशनची वाट बघत बसले. पण इथुन माझी नजर त्या आजीवरून मात्र ढळत नव्हती. चुकल्यासारखे वाटत होते. पुढच्या भागात बसलेल्या एका महिलेने आजीकडुन खुप सामान विकत घेतलेले मी बघत होते. मनांतुन आनंदले होते मी की त्या म्हातार्या आजीला थोडा तर हातभार नक्कीच लागला असेल. व तिच्या पिशवी मधला भार-वजन कमी झाले असेल.... पण माझी खंत इतकी वाढली ते बघुन की मी ती थोडी माझ्या दृष्टिपथात होती किंवा मी उठुन का गेले नाही की जेणे करून मी तिला थोडी खुशी देऊ शकले असते व त्याच खुशीत मी स्वतःला पण खुश ठेऊ शकले असते.<br /><br />आता उपयोग नाही.. बराच काळ लोटला आहे पण त्या आजी ला मला भेटण्याची मनांपासुन इच्छा आहे. नंतर मुलांना गोष्टी सांगतांना त्या आजीबद्दल मी खुप काही सांगितले आहे. तर त्याच आज्जीकडुन खाऊ आणुन मुलांना खाऊ घालावा असं वाटत राहीले. माझी झालेली चुक कशी होती ते सांगत असते जेणे करून मुलांनी पुढे असा कधी प्रसंग आलाच तर नेहमी मदतीचा हात पुढे करावा. अशा स्वाभिमानी लोकांना मदतीचा हात भीक म्हणुन नव्हे तर त्यांच्या श्रमाचा मोबदला म्हणुन हवा असतो. मी त्यानंतर कधीही अशी चुक केली नाही. ठेच लागली की माणुस बघुनच पावले टाकतो. पण ही चुक पुन्हा होणे नाही आणि करणे पण नाही हं मंडळी.<br /><br />आजी ती कुठे रे हरवली<br />खाऊ सगळ्यांनाच देणारी<br />पेपरमिंट चिप्स बिस्किट<br />बालगोपालांनाच वाटणारी<br /><br />नव्हते दांत तिच्या मुखी<br />आशीर्वादाचे बोल बोलणारी<br />होई भार हा गरिबीचा अति<br />पण स्वाभिमानाने पेलणारी<br /><br />ऐकुच येत नाही हो तिजला<br />साद कुठली तिला पोचणारी<br />नयन शोधती त्या आजीला<br />खंत आहे कधी न संपणारी<br /><br /><br /><br />दीपिका 'संध्या'<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2319816022130907072-8045073638715183057?l=sandhyavikas.blogspot.com' alt='' /></div>दीपिका जोशी 'संध्या'http://www.blogger.com/profile/12808052661092589035noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2319816022130907072.post-63278685710856745562009-06-04T15:44:00.009+03:002009-06-09T23:07:56.789+03:00रातराणी पसरविली रे......मज सवे स्वप्ने पाहिली रे तूच ती<br />रंगात मेंदीच्या रंगविली रे तूच ती<br /><br />ओठावर रुळला होता मूक हुंदका <br />फुले हास्यांची सजविली रे तूच ती<br /><br />दाही दिशा मजसि हळुवार वाटल्या <br />अचानक प्रीत जागविली रे तूच ती<br /><br />झोपलेल्या रानांत काळोख अति गर्द <br />काजव्यांना वाट दाखविली रे तूच ती<br /><br />दाटून आला उर कसा ह्या सांजवेळी<br />गोड मिठीत रात्र फुलविली रे तूच ती<br /><br />चांदणे फुलांचे शिंपले कुणी आकाशी<br />धरावर रातराणी पसरविली रे तूच ती <br /><br />दीपिका 'संध्या'<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2319816022130907072-6327868571085674556?l=sandhyavikas.blogspot.com' alt='' /></div>दीपिका जोशी 'संध्या'http://www.blogger.com/profile/12808052661092589035noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-2319816022130907072.post-39206313532953802802009-06-03T19:24:00.003+03:002009-06-09T23:08:40.691+03:00जर लक्षात आले असते तर......आई चे स्थान अतिशय उच्च आहेच पण कधी कधी बघा कसे मनांत विचार उचंबळून येतात- तुमच्या आमच्या सारख्या सामान्यांच्या मनांत..<br /><br />जीवनाच्या एका वळणावर पोहोचल्यावर मागे वळून बघता.....साधारण व्यक्तिच्या मनांत येणारी ही गोष्ट आहे....<br />घरोघरी घडणारी पण....काळ जातो...वेळ निघून जाते...हातात काही नाही...<br /><br /><br />जेंव्हा मी चार वर्षाचा होतो तेंव्हा- 'माझी आई माझे सर्वस्व आहे.... शी इज द बेस्ट!!'<br />आठ वर्षांचा झालो तेंव्हा मित्रांमधे आई चे स्थान उंचावरच - 'माझ्या आई ला सगळे काही येते हं...काय वाटले तुला यार....'<br /><br />बारा वर्षाचा होता होता - 'माझी आई ना मला समजूनच घेत नाही बघ...'<br />जेंव्हा पंधरा वर्षाचा झालो - 'माझी आई मला सगळ्या ठिकाणी टोकतच राहते, अजिबात काही करूच देत नाही..'<br /><br />अठरा वर्षाचा वाढदिवस झाल्या झाल्याच - 'कमॉन आई, आता मी कायद्याने सज्ञान म्हणवला जातो हां, माझ्या मधे मधे केले नाहीस तर नाही का चालणार तुला...'<br /><br />पंचवीस वर्षाचा झालो तर सल्ले मिळू लागलेत - 'काही पण करण्याच्या आधी जर एकदा आईला विचारशील तर बरे होईल नं..'<br /><br />पन्नाशी गाठतांना वाटले होते.- 'आई समोर नाहीये पण असती तर आज ह्या गोष्टीवर आईचे म्हणणे काय राहीले असते काय माहीत..'<br /><br />आज माझी सत्तरी येण्यात आहे...वाटतेय - 'आज आई राहीली असती तर.....'<br /><br />आई समोर असतांना गृहित धरलेच जात नाही...विचारही होत नाही तिच्याबद्दल..पण ती मात्र करत झिजतच राहते सगळ्यांसाठी... जेंव्हा महत्व कळते तोपर्यंत नको तितका काळ लोटलेला आहे हे लक्षांत येते....आहे ना...<br /><br />दीपिका 'संध्या'<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2319816022130907072-3920631353295380280?l=sandhyavikas.blogspot.com' alt='' /></div>दीपिका जोशी 'संध्या'http://www.blogger.com/profile/12808052661092589035noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2319816022130907072.post-82771585883772745312009-06-02T22:53:00.002+03:002009-06-09T23:09:05.566+03:00कशी कशी ही प्रेरणा...रोजच्या सकाळ संध्याकाळच्या चाल-चाल-चालण्याने टस से मस फरक न पडता वजन वाढतच होते इथे ह्या कुवैत मधे... :) ५ वर्षापुर्वी जेंव्हा वजन वाढलंय ते कमी करायलाच हवंय ह्या प्रेरणेने मी पुण्यात दाखल झाले. २ महीने राहिले व हवं तेव्हढं वजन कमी करून परत आले. येतांना रामदेवबाबांच्या योग साधनेची सीडी घेतली. वजन जिथल्या तिथे ठेवायचे ते योगा व बाकी व्यायामाने ह्या मतावर मी ठाम होते. <br /><br />मी व माझे पति ईमानदारीने हे सगळं करत होतो. मित्रमंडळींमधे 'दीपिकाचं वजन कमी झालं' हा चर्चेचा विषय होता. (आता पुन्हा वजन वाढलंय हा चर्चेचा विषय असू शकतो.. :) )माझा तर हे योगा प्राणायाम व व्यायामावर इतका विश्वास बसला की मी त्याचा उगीचच बिनकामाचा प्रचार करू लागले.. :) ज्यांना गरज आहे त्यांना आणि नाही त्यांना पण मी पटवून देण्याचा प्रयत्न करत असे. इतकंच काय तोंडी बोलून-सांगून काही उपयोग होत नाही हे बघून मी त्या रामदेवबाबांच्या सीडी च्या प्रति बनवल्या व त्या द्यायला सुरूवात केली. थोडी बारीक झालीय असं तेंव्हा कौतुक करणारे लोक आता माझी खिल्ली उडवायला लागलेत. आमचा ४-५ परिवारांचा समूह एका आठवडी सुट्टीच्या दिवशी..शुक्रवारी (इथे जुम्मे जुम्मे सुट्टी नं) सकाळी आमच्याच कडे ती सीडी आम्ही लावली की मिळून बघू या. प्राणायाम ची सीडी बघता-बघतांच इतक्या त्यावर वाट्टेल तशा प्रतिक्रिया येऊ लागल्यात की दूसरी योगासनाची सीडी लावायची मी हिम्मतच केली नाही. ह्याच सगळ्यांमधे शैलेश पण होता. <br /><br />कोणाला काहीच सल्ला किंवा ह्या विषयावर चर्चा न करण्याची शप्पथ घेऊन मधल्या काळांत आमचा दिनक्रम तसाच सुरू होता. शैलेश वर्षभरांपुर्वी जरा आजारी पडला. दवाखान्यात किडनी च्या थोड्या विकाराने भरती होण्याची वेळ आली. घरी आल्यावर त्याला एक दिवस लिफ्ट मधे 'आर्ट ऑफ लिविंग' बद्दल माहिती देणारा कागद मिळाला. काय विचार आला मनांत तर त्या कागदावर दिलेल्या फोन नंबर वर फोन केला. आणि 'आर्ट ऑफ लिविंग' च्या 'श्री श्री योगा' मधे जाऊ लागला. मला फक्त इतकंच कानांवर आलं त्याच्या पत्नी कडून की तो काही तरी योगा करायला जातोय. मी दुर्लक्ष केलं. :) <br /><br />एक आठवडा झाल्यावर बघितलं तर भेटल्यावर फक्त योगा प्राणायाम, श्री श्री योगा, आर्ट ऑफ लिविंग शिवाय दुसरा विषयच नाही. आम्हा उभयतांना कळलंच नाही की हे काय होतंय...काय घडलंय.. आधी 'समय नहीं मिलता.. ऑफिस में बहुत काम है.. थक जाता हूँ...वगैरे वगैरे (शैलेश गुजराती आहे त्यामुळे आमचं संभाषण हिंदीत असतं). आता त्याला सकाळी ५ वाजता उठून योगा प्राणायाम व सुदर्शन क्रिया करायला वेळ मिळतोय, ऑफिसमधले काम वाढलंय पण तक्रार नाहीये, थकलो ही तक्रार तर कधी नंतर कानावर आलीच नाही. <br /><br />त्याच्याच प्रोत्साहनाने त्याच्या पत्नी ने, मुलीने आणि नंतर आम्ही दोघांनी पण 'श्री श्री योगा' केले. इथे दर शुक्रवारी सकाळी ५ वाजता सराव करायला सगळे जमा होतात. कोणाला जबरदस्ती नसते पण तिथे शैलेश प्रथम क्रमांकावर आहे. (आहे नं गंमतशीर...) आम्ही नाही जात कारण एक दिवस आराम हवा तो आराम ही आम्ही इमानदारीने करतो पण बाकी आठवड्याचे सहा दिवस योगा प्राणायाम ही तितक्याच इमानदारीने करतो. हा पठ्ठा सातही दिवस करतोच करतो. त्या पुढचा कोर्स (पार्ट वन) केलाय. आता अशी परिस्थिति आहे की कुठे ही आर्ट ऑफ लिविंग चा काही ही कार्यक्रम असेल, कुठे कुठली सीडी ह्याच संदर्भातली दाखविणार असतील, कोणाचे भाषण असेल तर तिथे तो जातोच. <br /><br />त्याला आता आम्ही असं चिडवतो की कुवैत ला आता नवीन श्री श्री रविशंकर म्हणून शैलेश शंकर नावारुपाला आणि त्यांची जागा घेणार, थोडेच दिवसांत 'आर्ट ऑफ लिविंग' च्या प्रचाराप्रित्यर्थ शैलेश शंकर कुवैत हून सगळीकडे जाणार....असो...हा विनोद झाला पण त्याच्या जीवनशैलीत असा वाखाणण्याजोगा बदल झालाय हे बघून खूप आनंद होतो. माझ्या सांगण्याचा न झाला तरी असाच का होईना...पण आदर्श वाटावा असा...<br /><br />आयुष्यात कुठली गोष्ट कशी कधी आपल्या जीवनांत बदल घडवून आणेल, किती खोलवर परिणामकारक ठरेल काहीच सांगता येत नाही ह्याचे हे एक जीवंत उदाहरण आहे. जसे इथे कागदाचे साधे चिटोरे... ते पण लिफ्टमधे फेकलेले, पायदळी तुडवलेले, चुरगळलेले-मरगळलेले. पण बुद्धि व्हावी ते उचलून बघण्याची व वाचण्याची. त्याही पुढे जाऊन त्यावर विचार करण्याची..सगळेच योगायोग पण आनंद देऊन जाणारे...<br /><br />फक्त असंच सांगावंसं वाटतं की शरीरात काही असे विकार होऊन मग शिकण्यापेक्षा आजकालच्या धावत्या-पळत्या जगात स्वतःसाठी रोजची १५-२० मिनिटं काढण्याची खूपच गरज वाटते. असेही मत असणारी लोकं भेटलीत की जेंव्हा काही होईल तेंव्हा बघू हो....पण....अहो..असं नको हो...आधीच सावरा की...पण कोणालाच जबरदस्ती नाहीये. आपल्या जीवनांवर पूर्णपणे आपलाच हक्क आहे हे ही तितकेच खरे...(आर्ट ऑफ लिविंग किंवा रामदेवबाबा..योगासन प्राणायाम हाच शेवटी दोघांचा एकच हेतु आहे.)<br /><br />दीपिका 'संध्या'<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2319816022130907072-8277158588377274531?l=sandhyavikas.blogspot.com' alt='' /></div>दीपिका जोशी 'संध्या'http://www.blogger.com/profile/12808052661092589035noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2319816022130907072.post-79457976917588588562009-06-02T22:49:00.001+03:002009-06-09T23:09:52.978+03:00मागे वळून बघता...एक दिवस रोजचा पेपर वाचत बसले होते, एका छोट्याशा लेखावर नजर गेली, अशी मनांत रूजलीय...तुम्ही पण ऐकाच...(वाचाच)<br /><br />वेस्टमिनिस्टर एबे बिशप च्या कबरी वर एक संदेश लिहीलेला होता, ''माझ्या तारुण्यात ज्यास्त जबाबदारी माझ्यावर नव्हती. माझ्या कल्पनाशक्तिला पण काही मर्यादा नव्हत्या. त्यामुळे मी पूर्ण जगाला- त्यांच्या विचारांना बदलविण्याची स्वप्ने बघत असे. जसे माझे वय वाढले, अनेक अनुभव गाठीशी जमा झालेत. रोजच्याच व्यवहारात मी काही न काही तरी नवीन शिकत गेलो. त्यामुळे हुशार ही झालो. ह्या सगळ्यातूनच मला एक गोष्ट लक्षात आली की जगाला बदलणे इतके सोपे नाही जितके मला वाटत होते.<br /><br />जीवनाची संध्याकाळ येऊ घालण्याआधीच विचार केला की आपल्या परिवारातच बदल घडवून आणावा आधी, मग बघू जगाचे पुढे. पण कसले काय..अतिशय कठिण..किती ती संकटे...मनांत विचार केला होता की हे तर मी यूं करीन..पण छे... सगळेच आपल्या मर्जीचे मालक आहेत. मुलं काय, पत्नि काय कोणीच ऐकायला तयार नाहीत. कोणीच मला काय म्हणायचे आहे ते समजुन घ्यायला तयार नाही. प्रयत्नांत अजुन थोडी वर्ष अशीच गेलीत. कदाचित हार मानली असावी मी की हे माझ्या आटोक्यात असणारे काम नाहीच. आज मी मृत्युशय्येवर आहे, आणि अचानक साक्षात्कार झाल्यासारखे भासू लागलेय की सर्वप्रथम मी स्वतःलाच बदलण्याचा प्रयत्न करायला हवा होता. कदाचित असे पण झाले असते की माझा आदर्श समोर ठेवून घरातीलच बाकीच्यांमधे काही चांगले बदल घडून आले असते. आणि त्याच आशेने पुढे जाऊन, बदललेल्या आप्तस्वकीयांना बरोबर घेऊन पुढे पुढे पाऊल टाकत आपल्या समाजाला, देशाला आणि त्यानंतर जगाचा कायापालट करू पण शकलो असतो...पण...''<br /><br />असा अनेक गोष्टींना आयुष्यात आपल्याला उशीर होत असतो. मागे वळून बघता तर येतंच पण हाती काहीच लागत नाही कारण सगळीकडेच गत गोष्टींचे मृगजळ दिसत असते. मी पण अशीच गत आयुष्याचा विचार करता करता कुठवर पोहोचते की हे करायचं राहून गेलं, ते करायचं राहून गेलं. काय काय ते पुन्हा कधी सांगेनच... पण गेल्या ७-८ वर्षात जी दिनचर्या बदलली, मार्ग बदललेत, वेळ घालवायचे साधन बदलले, मन साहित्यात गुंतू व रमू लागले. आता कुठलीच खंत नाही. वयाच्या ह्या पायरीवर हे ही नसे थोडके.......<br /><br />दीपिका 'संध्या'<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2319816022130907072-7945797691758858856?l=sandhyavikas.blogspot.com' alt='' /></div>दीपिका जोशी 'संध्या'http://www.blogger.com/profile/12808052661092589035noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2319816022130907072.post-29299296610570669422009-05-27T16:36:00.002+03:002009-06-09T23:10:15.672+03:00येणार कधी रे...सजली फुलली रास फुलांची <br />संध्या छेडते व्यथा मनाची <br />कातर रात्र घायळ करी रे<br />सांग सजणा येणार कधी रे <br /><span class=""></span><br />जीवा जळवी वैशाख वणवा<br />मृगजळ तो आहेच फसवा<br />अश्रुतच काया चिंब ओली रे<br /><span class="">सांग सजणा येणार कधी रे </span><br /><span class=""></span><br />प्रेम तराणे कानी गुणगुणावे<br />बेभान धुंदीत स्वप्नी विहरावे<br />मिसळू दे हा श्वास श्वासात रे<br /><span class="">सांग सजणा येणार कधी रे </span><br /><span class=""></span><br />प्रीतीत हा दुरावा सोसवेना<br />व्यथित मन कुठेच रमेना<br />असा मजवरी रुसू नको रे<br /><span class="">सांग सजणा येणार कधी रे </span><br /><span class=""></span><br />दीपिका 'संध्या'<br /><span class=""></span><br /><span class=""></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2319816022130907072-2929929661057066942?l=sandhyavikas.blogspot.com' alt='' /></div>दीपिका जोशी 'संध्या'http://www.blogger.com/profile/12808052661092589035noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2319816022130907072.post-42926805980558123302009-05-25T12:43:00.007+03:002009-06-09T23:10:41.346+03:00तू येणार नाही?बर्याच दिवसांनी आज लेखणी हातात घेतली आहे.<br /><span class=""></span><br />गेल्या १० मे ला झालेल्या मातृदिना च्या निमित्याने आई बद्दलच लिहून आता लिखाणात नियमितता आणण्याचा सदैव प्रयत्न करत राहीन असं ठरवलंय तरी..बघू या....<br /><br />आधी आई बद्दल लिहून झालेच आहे पण तरी आई सदैव ध्यानी मनी असतेच त्यामुळे पुन्हा एकदा थोडे...<br /><span class=""></span><br />माझ्या आई ला जाऊन ४ वर्षे झालीत पण ह्यावेळी असा योगायोग होता की १० मे ला तिचा वाढदिवस व मातृदिवस पण. मागे वळून बघता वाटलं की आई ची सेवा करण्याची संधी आली पण अन गेली पण... कधी सेवा साध्य झाली कधी खंत राहीली. लग्नानंतर जी मी दुसर्या प्रांतात गेले ती दूर दूरच राहीले. दरवर्षी आमच्या येण्याची आतुरतेने वाट बघत बसणारी आई आज पण डोळ्यासमोर येते. नागपुर रेल्वे स्टेशनवर प्रत्येक वेळी आमच्या आगमनाच्या वेळी आनंदाने आम्हा दोघींचे पाणावलेले डोळे तर परततांना आता पुढे कधी याल...कधी भेटतील माझी नातवंडे ह्या विचाराने डोळ्यातील अश्रु पापण्यांपलीकडे लपवणारी आणि आई बाबांकडे खूप लाड करून घेऊन परतीच्या प्रवासाला निघालेली मी अश्रु गाळत असे. कारण तिच्यासारखी सहनशील कदाचित मी नसेन. मला अश्रु आवरणे शक्य होत नसे. जसे जसे वय वाढू लागले तशी ही सहनशक्ति तिची कमी होत जातांना दिसली. गळ्यात पडून रडणारी आई सामोरी येऊ लागली.<br /><span class=""></span><br />आम्ही औरंगाबादला असतांना हे कुवैत ला आलेत आणि मी मुलांना घेऊन तिथेच राहीले. आमच्या आई कधी बरोबर असायच्या कधी कुठे गांवाला जायच्या. त्या ३ वर्षात जेंव्हा कधी मला कुवैत ला भेट द्यायची असायची तेंव्हा आई बाबा रुचिर शिशिर जवळ येऊन रहायचे. किती सारखे तिला गृहित धरले जायचे ह्याची खंत करावी तितकी थोडी आहे. त्यांचे खूप लाड करायचे. थोड्या दिवसांपुरते का होईना पण मुलांवर होणारी माझी...''हे खायलाच हवे..ते खायलाच हवे'' ही जबरदस्ती बंद व्हायची. त्यामुळे ते ही खुश. आज असं वाटतं तिच्यावर सगळी जबाबदारी टाकून मी जात असे...तिला होणार्या त्रासाची मी कधी पर्वाच केली नाही. कुवैतहून जे काही थोडे फार तिच्यासाठी नेले तर नको नकोच करायची. खरंच आई वडिलांची कधीच कसली अपेक्षा नसते. जेंव्हा मी परत यायचे तेंव्हा असं वाटायचं की तिच्या आवडीचे पदार्थ करून तिला खाऊ घालावे, गरम पोळी वाढावी...<br /><span class=""></span><br />प्रत्येक वेळी तिला म्हणायचे की पुढच्यावेळी मी येईन तेंव्हा कुठ्ठे जाणार नाही...आपण खूप गप्पा मारू.. पण मला बाकी माझ्या संसाराच्या रहाटगाडग्यातून तिच्यासाठी वेळ काढायला कधी जमलेच नाही. जेंव्हा जेंव्हा मी तिला आवाज दिला तेंव्हा ती धावत आली पण कधी तिने मूकपणाने हाक मारली पण असेल, मला ऐकूच आली नाही. नातेवाईकांच्या गराड्यात जेंव्हा तिच्याकडे फक्त बॅग ठेवायला जायचे तेंव्हा तिच्या प्रेमभरल्या रागाकडे पण दुर्लक्षच केले गेले. असो...<br /><span class=""></span><br />फक्त तिची एकच अपेक्षा असायची ती म्हणजे माझ्या दर आठवड्यात मिळणार्या पत्राची. आम्हा दोघींना इतकी हौस पत्र लिहीण्याची.. जो माझ्या मते फारच विरळा छंद असावा. किती सुख होते त्या पत्रांमधे हे शब्दात सांगणं कठिण. आज ती नाहीये पण त्या पत्रांच्या गठ्ठ्याच्या रुपाने तिच्याशी मी बोलत असते आणि ती माझ्याशी. कारण पत्रांमधे जावयाची बाजू घेऊन मला कधी रागवली आहे, मुलांसाठी कुठला उपदेश केला आहे, कधी समजूतीचे स्वर आहेत, प्रेमाने ओथंबलेली तर आहेतच आहेत. खूप आधार वाटतो ह्या सगळ्याचा मला. परदेशात एकटेपणा खूप आहे पण आमच्या आईंना व माझ्या आई ला १०-१२ दिवसांनी एकदा फोन करून आमचं बोलणं झालं की पुढच्या फोनपर्यंतचे दिवस आनंदात जायचे. आता ती पोकळी भरून कशी निघणार? हल्ली कुटुंब आकुंचन पाऊ लागली आहेत. आणि सगळेच आपापल्या विश्वात रमणारे.<br /><span class=""></span><br />कुठेतरी माहेर थोडे दूर गेल्यासारखे वाटतंय....आता मातृदिनीच काय सदैव ध्यानी मनी वसणार्या ह्या दोघीही आई आमच्यात नसल्यात तरी आमच्यातच आहेत हा विश्वास आहे.<br /><br />आपलेच सगळे माझ्या अवतीभवती<br />तुजसम मजला दिसले कुणीच नाही<br /><br />भासले मी वेढलेली प्रेमवलयांत परी<br />तुझ्या प्रेमाची त्या कणभर सर नाही<br /><span class=""></span><br />जरी भिजले चिंब चिंब पावसांत मी<br />तुझ्या स्पर्शाचा ओलावा त्यात नाही<br /><span class=""></span><br />सुखदुःखात सगळेच माझ्या संगती<br />पण नयनांच्या कडा ओलावत नाही<br /><span class=""></span><br />आसवांनी भरू घातली माझी ओंजळ<br />पुसण्या तव कधीच तू येणार नाही?<br /><br />आईचीच लाडाची लेक<br /><br />दीपिका 'संध्या'<br />१८ मे २००९<br /><br /><p><span style="color:#000066;">काही प्रतिक्रिया</span></p><p><span style="color:#000066;">१८ मे २००९</span></p><p><span class=""><span style="color:#cc0000;"><span style="color:#990000;">स्मिता</span>- </span><span style="color:#000066;">किती सुरेख लिहीले आहेस गं दीपिका...खरंच आईबद्दल लिहावे तितके कमीच असते नं... </span></span></p><p><span style="color:#000066;">१९ मे २००९</span></p><p><span style="color:#000066;"><span style="color:#990000;">अंजला-</span> अगदी मनाला स्पर्श करून गेले....आयुष्यातील उणींव जाणवली...</span></p><blockquote><p></p></blockquote><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2319816022130907072-4292680598055812330?l=sandhyavikas.blogspot.com' alt='' /></div>दीपिका जोशी 'संध्या'http://www.blogger.com/profile/12808052661092589035noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-2319816022130907072.post-15729646566017064112009-05-25T12:04:00.006+03:002009-06-09T23:11:09.477+03:00बाबा एकदा तरी पुन्हा याल ना......जेंव्हा माझी आई गेली तेंव्हा आम्ही तर खूपच काही गमवून बसलो होतो पण बाबांसाठी मनांत यायचं..त्यांच्या मनाची काय अवस्था असेल. ५ मे २००५ ला च त्यांच्या लग्नाचा ५० वा वाढदिवस साजरा केला होता. आणि लगेच १५ मे ला ती गेली. इतका ५० वर्षांचा सहवास, संगिनीच्या जाण्याचं दुःख काय ते कधी बाबा बोलून दाखवित नसत. किती विचारलं तरी अवाक्षर ही तोंडातून काढले नाही. पण तिचे असे निघून जाणे आणि तो त्यांना बसलेला धक्का... त्या धक्क्यातून ते कधी वर आलेच नाहीत हे मात्र खरं.<br /><span class=""></span><br />डायबिटीस सारख्या रोगाने त्रस्त होतेच पण असं पण म्हणता येईल की त्यांनी डायबिटीस ला सुद्धा हरवले होते. एक अनोखे उदाहरणच म्हणता येईल. आम्हा मुलांना नेहमी काळजी वाटायची की ह्या डायबिटीस ने बाबांचं कसं होणार कारण कवडीचेही पथ्य पाणी मंजूर नव्हतं. आंबे खाऊ नका असं आम्ही म्हणत राहू आणि आम्ही त्यासाठी शिव्या खाव्या आणि त्यांनी खावा हापुस आंबा.... असंच सुरू राहिलं शेवटपर्यंत. जेंव्हा शुगर ४०० झाली व डॉक्टरकडे गेले तर डॉक्टरांनी काही म्हणायच्या आत ते म्हणत, ''माझी नॉर्मल शुगर इतकीच आहे हो...त्यामुळे मला काहीच त्रास नाही.''<br /><span class=""></span><br />वयोपरतत्वे व आई च्या जाण्याने व नाही म्हणता डायबिटीस ने तब्येतीत खूप फरक पडला होता. वजन कमी होत चाललं होतं. गेल्या दिवाळीला आम्ही बर्याच वर्षांनी पुण्यात गेल्यामुळे ते खुश होते. दिवाळी सगळ्यांनी मिळून साजरी केली. नंतर लगेच काही तरी निमित्य होऊन पडलेत. मांडीचे हाड मोडले. ऑपरेशन झाले, रॉड घातला. पण डायबिटीस ला मात देऊन जखम तीन दिवसांत बरी झाली. रक्तदाब, डायबिटीस पण, व बाकी शरीर तसं सगळं ठीक सुरू (डायबिटीस ला २० वर्षे जोपासून इथपर्यंत चा प्रवास बघता व्यवस्थितच म्हणावं लागेल) .त्यामुळे डॉक्टर पण तसे आश्चर्यचकितच होत असत. जिथे डायबिटीस ने आईचे ह्रदय, एक किडनी, डोळे, पोटाचा त्रास..सगळंच सुरू होऊन त्यातच ती हरली होती, तिथे बाबांचं हे सगळंच चांगलं होतं. नाही म्हणायला थोडा पोटाचा त्रासच काय तो सुरू झाला होता पण त्या मानाने क्षुल्लकच..<br /><span class=""></span><br />नोव्हेंबर मधे पायाचे ऑपरेशन झाल्यावर मी कुवैतला परतले. त्यावेळी नमस्कार केल्यावर मला म्हणले होते की पुन्हा आपली भेट होईल नं ग.... हे वाक्य ऐकून वाटलं की जीवनाची हार मानली होती त्यांनी व आता ह्यातुन बाबा तसे सावरायला तयार नव्हते. मनाने व शरीराने पण. झोपल्या झोपल्या सगळ्यांनाच होतात तसे बेडसोर होऊ लागलेत. अस्थिपंजर शरीर बघवत नव्हते. माझ्या भाऊ भावजयीने कष्टांची व सेवेची पराकाष्ठा केली पण १४ जानेवारीला रात्री आम्ही पूर्णपणे पोरके झालोत. ६ जानेवारीला त्यांचा ८१ वा वाढदिवस झाला होता, मी फोन केला पण त्यांना फोनवर बोलता येत नसल्यामुळे आमच्या शुभेच्छा सांगी-वांगीच त्यांच्यापर्यंत पोहोचल्यात.<br /><span class=""></span><br />त्यात कहर म्हणजे इतक्या वर्षांत प्रथमच असं झालं की जेंव्हा बाबा गेल्याचा फोन आला तेंव्हा त्याच क्षणी इथून निघालो तर खरं पण जवळपास २४ तासांने हे नेहमीचे ३ तासांचे अंतर पार करता आले. व बाबा मला अभागीला शेवटचे दिसलेच नाहीत..पण तशी तर मी खूप भाग्यवान की बाबा माझेच बाबा होते..प्रेमळ... जीव लावणारे..दोघी नाती व दोन्ही नातवांवर अपार माया....कसे कसे त्यांना वर्णावे तेव्हढे कमीच...थोडे फार पुन्हा कधी....जानेवारी नंतर लगेच आत्ता एप्रिल मधे पुण्याला जायचा योग आला....घरांत तर खूपच बाबांची उणीव भासली.<br /><span class=""></span><br />आज पितृदिनाच्या दिवशी माझ्या बाबांना ही मानवंदना...<br /><br />टाकता पाउले हळूच हात सोडत होता<br />जीवनाची वाटचाल कशी, शिकवित होता<br />पुढचा मार्ग पण तुम्हीच दाखवाया<br />बाबा एकदा तरी पुन्हा याल ना<br /><span class=""><br />बोलके हसरे तुम्ही किती आधी होतात<br />वयापरत्वे अबोल असे का हो झालात<br />पुन्हा अम्हा मुलांना तसेच हसवाया<br />बाबा एकदा तरी पुन्हा याल ना<br /><span class=""></span><br />ध्यानी मनी स्वप्नी तुम्हीच असता<br />पडद्याआड गेलात जसा लपंडाव खेळता<br />एकच वेळा स्नेहाचा हात तो फिरवाया<br />बाबा एकदा तरी पुन्हा याल ना<br /><span class=""></span><br /><span class="">तुमचीच लाडकी<br /></span><br /><span class="">संध्या<br /></span><br />८ जून २००८</span><br /></span><br /><p></p><p><span style="color:#660000;">काही प्रतिक्रिया</span></p><p><span style="color:#660000;">१० जून २००८</span></p><p><span style="color:#660000;">जयश्री<br /></span></p><p><span style="color:#000066;">दीपिका…… अगं किती सुरेख लिहिला आहेस लेख !! तुझ्या लेखातून तुमच्या दोघांच्या भावजीवनाचं फ़ार सुरेख वर्णन केलं आहेस गं! अतिशय हळवा आहे लेख !!</span></p><p><span style="color:#660000;">माझी दुनिया</span></p><p><span style="color:#660000;">१० जून २००८</span></p><p><span style="color:#000066;">दिपिका…..खरंच आई वडीलांचं नसणं विशेषत: मुलीचे म्हणजे माहेरचं तुटणं……मी अनुभवतेय ही परिस्थिती…… नंतरच्या आयुष्यात कितीही माणसं आली तरी ही उणीव कधीही भरून निघू शकत नाही.</span></p><p><span style="color:#660000;">श्रीकांत सामंत</span></p><p><span style="color:#660000;">१५ जून २००९</span></p><p><span style="color:#000066;">नमस्कार दीपिका, आत्ता माझ्या लक्षात आलं की कोण ही संध्या आणि कोण ही दीपिका.</span></p><p><span style="color:#000066;">आपला ” माझे बाबा” हा पोस्ट मी वाचून माझ्या पत्नीला पण वाचून दाखवला होता.आणि दोघं अक्षरशः रडलो. एक तर मुलगी लिहीतेय-म्हणजे स्त्री आणि प्रेम हे एकाच नाण्याच्या दोन बाजू-आणि किती ते प्रेम आपल्या आईवडिलांवर?.</span></p><p><span style="color:#000066;">मला वाटलं होतं की आमचीच मुलगी आमच्यावर एव्हडं प्रेम करणारी आहे.पण ते खोटं ठरलं. आणि ते तसं ठरलं हे बरंच झालं. कारण आपल्या आईवडिलांची जागा आम्ही कदापि जरी घेवू शकलो नाही तरी आम्हाला माधवी बरोबर दीपिका पण एक मुलगी मिळाली नव्हे तर आपल्या आईवडिलांवर इतकं उत्कट, प्रेम आणि त्यापुढे जावून, वडिलांना उद्देशून अंतःकरणापासून लिहीलेली ती कविता, “बाबा एकदां तरी तुम्ही याल ना” ही कविता वाचून क्षणभर, “माझे मरण पाहिले म्यां हेची डोळा”असंच वाटलं. म्हणतात ना, “वेदने नंतरच निर्मिती होते” हे खोटं नाही. निसर्गाचाच तो नियम आहे. </span></p><p><span style="color:#000066;">माझ्या लेखनाची आपण भरून भरून प्रशंसा करता पण, “आप भी कुछ कम नही” आपल्या दुःखातही दुसऱ्याला गुलाबाचं फूल पुढे करायला धजता. खरोखरंच आपल्या आईवडिलांचे हे संस्कार असावेत. मंगेश पाडगांवकर म्हणतात, </span></p><p><span style="color:#000066;">“एक गोष्ट पक्की असते<br />तिन्ही काळ नक्की असते<br />तुमचं न माझं मन जुळतं<br />त्या क्षणी दोघानाही गाणं कळतं”</span></p><p><span style="color:#000066;">अगदी अगदी खरं आहे. आपले हे ही दिवस निघून जातील.</span></p><p><span style="color:#000066;">सामंत </span></p><p><span style="color:#660000;">संध्या</span></p><p><span class=""><span style="color:#660000;">१७ जून २००८</span></span></p><p><span style="color:#000066;">ती. सामंत काका..<br />तशी मी तुम्हाला मेल केलीच आहे…पण..इथे पण सांगते…आता तुमच्या अभिप्रायाने माझे डोळे पाणावलेत…<br />खूप खूप धन्यवाद..</span></p><p><span class=""></span><span style="color:#000066;">दीपिका ‘संध्या’</span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2319816022130907072-1572964656601706411?l=sandhyavikas.blogspot.com' alt='' /></div>दीपिका जोशी 'संध्या'http://www.blogger.com/profile/12808052661092589035noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2319816022130907072.post-13539961872170087972009-05-25T11:59:00.002+03:002009-06-09T23:11:47.278+03:00महाराष्ट्र दिन २००८मैतर...<br /><span class=""></span><br /><span class="">महाराष्ट्र दिनानिमित्य</span> झालेल्या मंडळाच्या कार्यक्रमाला होऊन आठवडा झाला पण अजूनही आम्हा सगळ्यांमधे त्याचीच चर्चा जिकडे तिकडे आहे...ह्या वर्षी कुवैत महाराष्ट्र मंडळाच्या महाराष्ट्र दिनाच्या कार्यक्रमाची जेंव्हा रूपरेखा समजली तेंव्हापासूनच सगळेच १६ मे ची वाट बघू लागले होते. इमेल ने सगळ्यांना कळविण्यात आले होते की 'मैतर' हा कार्यक्रम होणार आहे. त्याच बरोबर कुवैत महाराष्ट्र मंडळाच्या स्मरणिकेचे प्रकाशन होणार होतं. यंदा २६ वर्षे पूर्ण झालीत मंडळाला. ५-६ वर्षांपुर्वी स्मरणिकेचा प्रयत्न केला गेला होता पण एक-दोन वर्षांतच ते बंद झालं. मागच्या वर्षी पुन्हा सुरू झाले ते आता दरवर्षी सुरू राहीलच ह्यात शंका नाही.<br /><span class=""><br />१६</span> मे चा कार्यक्रम होणार होणार...आणि इथल्या अमीर च्या १४ मे ला झालेल्या निधनाने सर्वत्र ३ दिवसांचा दुखवटा जाहीर झाला. आता कसं होणार.. कार्यक्रम होतो की नाही..पण मंडळाच्या कार्यकारी सदस्यांनी अथक प्रयत्न करून ह्या कार्यक्रमांत थोडा बदल करून शनिवार १७ मे ला दुपारी १२ वाजता ठरवला. कार्यकारी मंडळाबरोबरच भारतीय दूतावासाचे श्री भाटिया ह्यांचा मोलाचा सहभाग हा कार्यक्रम सफल करण्यात होता. ह्या सगळ्यांचे मनःपूर्वक अभिनंदन व धन्यवाद व्यक्त करायलाच हवेत.<br /><br />'मैतर' कार्यक्रमांत आपापल्या क्षेत्रातले सगळे हीरे च आहेत। सुबोध भावे, शौनक अभिषेकी, शर्वरी जमेनिस, डॉ. सलील कुलकर्णी, संदीप खरे आणि बेला शेंडे. ह्या सगळ्या नांवातच आहे सगळं की वेगळ्याने त्यांच्या कलेची ओळख करून द्यायचीच गरज नाही. ह्या दिग्गजांची आपापली व्यस्तता आहे, त्यांनी सगळ्यांनीच एकाच वेळी तेव्हढा वेळ काढून बरोबर येणे आणि कार्यक्रम करणे हेच कौतुकास्पद आहे.<br /><span class=""><br />कार्यक्रम</span> थोडा उशीरा सुरू झाला खरा पण इतक्या छान कार्यक्रमाची आतुरतेने वाट बघतांना हा असा उशीर कोणाला जाणवलाच नसेल. .. सुबोध भावे ह्यांनी सगळ्या मैतर सदस्यांची ओळख करून दिली व कार्यक्रमाला सुरूवात झाली. ह्या सगळ्या मैतरांच्या हस्ते स्मरणिकेचे प्रकाशन झाले. काही अपरिहार्य कारणांमुळे भारतीय दूतावासाचे श्री भाटिया हे कार्यक्रम सुरू झाल्यावर पोहोचले त्यामुळे मधे ५ मिनिट कार्यक्रम थांबवून श्री भाटिया ह्यांचा सत्कार करण्यात आला व त्यांचे खूप आभार मानण्यात आलेत.<br /><span class=""><br />शौनक</span> अभिषेकींच्या आवाजाची तर जादूच आणि बेला शेंडे चा मोहक अप्रतिम सुंदर आवाज... ह्या दोघांची सुरेल गाणी, सलील कुलकर्णी संदीप खरे.. आयुष्यावर बोलू काही ची जोडी..संदीप खरे चे कविता वाचन, शर्वरी चे नृत्य..तिच्या भराभर अति वेगाने त्या गिरक्या..थिरकणारी तिची पावले आणि सुबोध भावेचा किती सहज अभिनय..बिना ग्लिसरीन चे अभिनयात डोळ्यात पाणी येऊ शकते हे आम्ही सगळेच प्रत्यक्ष बघत होतो..सगळेच शहारले असणार... नजर खिळवून ठेवली होती सगळ्यांनीच..किती वाखाणावे तेव्हढे कमीच. सगळे एका जागी स्तब्ध बसलेले...कधी हे संपायलाच नकोय....मधे मधे होणारे विनोदी भाष्य...मस्करी आम्हा सगळ्यांना हसवत होतेच.<br /><span class=""><br />मध्यांतरात</span> गरम समोसे...थंड ताक... हवा असेल तर गरम चहा कॉफी.....सगळ्यांनी आस्वाद घेतला व कार्यक्रमाचा दूसरा भाग सुरू झाला. ह्या भागात तर अनपेक्षित असंच बघायला मिळालं. खूपच कौतुकास्पद.. सगळ्याच कलाकारांनी आपापल्या क्षेत्राच्या विपरीत सादरीकरण केलं. संदीप खरे, सलील कुलकर्णी, बेला शेंडे आणि शौनक अभिषेकी ह्यांनी अभिनयाचे छोटे छोटे प्रवेश उत्तम केलेत.. बरोबरच सुबोध भावे आणि शर्वरी ने म्हंटलेलं द्वंद्व गीताने पण रंगत वाढवली. डॉ सलील कुलकर्णींच्या इंग्लिश गाण्याने सगळेच डोलायला लागले होते. मज्जा आली.....बघता बघता साडे तीन तास संपलेत पण....महाराष्ट्र मंडळ सातत्याने चांगले कार्यक्रम देतच आलेय पण ह्या मैतर कार्यक्रमासाठी तर वेगळ्याने धन्यवाद द्यायलाच हवेत महाराष्ट्र मंडळाला...<br /><span class=""><br />सगळेच</span> कलाकार इथल्या आदरातिथ्याने भारावून गेलेत....कुवैत चा हा मराठी परिवार त्यांना आपलाच वाटला ह्यात सगळंच मिळालं नं आम्हा कुवैतकरांना...<br /><span class=""><br />दीपिका</span> जोशी 'संध्या'<br />२६ मे २००८<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/2319816022130907072-1353996187217008797?l=sandhyavikas.blogspot.com' alt='' /></div>दीपिका जोशी 'संध्या'http://www.blogger.com/profile/12808052661092589035noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2319816022130907072.post-8747266135464112392009-05-22T22:25:00.004+03:002009-07-06T11:53:06.082+03:00आई च्या आठवणीत मी.....मातृदिवस परवा आला व गेला. मातृदिवस-पितृदिवस.... ह्या असल्या दिवसांची गरजच नाही असं वाटतं. आई वडिल नजरेसमोर असतील तर.. बरोबर असतील तर त्यासारखा आनंद नाही पण काळाच्या पडद्याआड गेले असतील तरी ते तर आपल्या नजरेत... ह्रदयात ...रक्तातच आहेत..कधी विसर पडणार का आपल्याला की त्यांच्या आठवणी काढाव्या लागतील. मनाचा एक कोपरा असा आहे की जिथे ते नेहमीच वसत असतात. आपण मनोमन सतत त्यांना स्मरतच असतो.<br /><span class=""><br />आज</span> १५ मे... काळ असा जातोय.. क्षणभर ही माझ्या मनातुन जी गेलीच नाहीये त्या आईला जाऊन आज पूर्ण तीन वर्ष झालीत. तेंव्हापासून प्रत्येक कृतित आई हा पदार्थ असा करायची...आई हे असं करायची...आई हे तसं करायची..असं म्हणत म्हणतच माझा दिवस सुरू होतो. सकाळी सकाळी भाजीत घालायला लागणार्या गोडा मसाल्यापासून तर संध्याकाळी देवाजवळ दिवा लावून रामरक्षा-शुभंकरोती म्हणण्यापर्यंत तुलनाच तुलना.<br />दुसर्या आई चे (माझ्या सासूबाई) पण असंच होतं सगळं. संसार कसा करायचा हे मी त्यांच्याकडुनच शिकले. रुचिर शिशिर जुळे असले तरी त्या बरोबर असल्यामुळे त्यांना वाढवणे कधी कठिण गेलेच नाही। कुवैत ला आम्ही आल्यामुळे त्या मुंबईतच होत्या. दर वर्षी चक्कर असायचीच आमची. माझे आई बाबा व त्या....कुवैत भेटीत कायम बरोबर यायचे... गप्पांमधे दिवस घालवित असत पण इथे यायचाच कंटाळा करत कारण इथे बाकी काहीच विरंगुळा नाही। भारताच्या झटपट-पळापळीच्या जीवनाची इथे काय ती सर येणार... दिवस जात होते.<br /><br />२००३ पासून गेली ४-५ वर्षें बरीच धकाधकीत गेलीत. माझे कुवैत ला राहणे कमी व भारतभेट चकरा वाढतच होत्या. माझे आई बाबा आणि सासूबाईंच्या तब्येतीच्या कुरकुरी सुरू झाल्या होत्या. तिघांचेही वय बोलू लागले. २००४ च्या जून महीन्यांत आमच्या आई आजारी पडल्यात. दवाखान्यात आहेत म्हंटलं की.....धावत मुंबई गाठली. माझ्या सौं वीणावंस त्यांची अतोनात सेवा करतच होत्या. मोठ्या बहीणीची, सौ.वीजूवंसची साथ होतीच. गरमीची रणरण..माझे आई बाबा भाऊ भावजय सगळेच गाडीने आईंना भेटायला पुण्याहून आलेत. आईंना असे हॉस्पिटल मधे बघून सौं. आई हबकली. आमच्या आईंना म्हणते, ''सिंधूताई, हे असं कसं चालेल, लवकर उभ्या रहा, तब्येत सावरा..''आईंच्या चेहर्यावर सौं. आईला बघून स्मितहास्य. सगळ्यांनाच बरं वाटलं. पुढे म्हणते...''आपण ठरविले आहे नं की लवकरच आपल्या रुचिर शिशिर कडे त्यांचे घर बघायला जायचे आहे. इतका लांबचा प्रवास आहे, आपल्याला तिघांना हिम्मतीने सगळे पार करून अमेरिका गाठायची आहे नं...''<br /><span class=""><br />आमच्या</span> आईंच्या मधून मधून होणार्या नागपुर भेटीमधे गप्पांमधे नातवांच्या घरी अमेरिकेला जायचे स्वप्न तिघे मिळून रंगवायचे. सिंगापुर बैंकाक, युरोप नंतर आता अमेरिका वारी नातवांच्या घरी होऊ घातली होती. काय काय दोघींचे बेत ठरले होते ते कधी कळलेच नाहीत.<br /><span class=""><br />आई</span> बर्या होऊन घरी आल्यात. आम्ही दोघे कुवैत ला परत आलोत. थोडेच दिवस गेले होते मधे तर आता सौं आईसाठी धावत जाणं झालं.. डायबिटीस ने शरीर थकत चालले होते. मे नंतर ३ महीन्याचत म्हणजे ऑगस्ट मधे भाचीच्या लग्नाला औरंगाबादला जायचे होते तर जाता-जाता आई बाबांना भेटून पुढे जावे अशा विचाराने पुणे गाठले. तिथली परिस्थिति माझी जून महीन्याची भेट आणि त्यावेळी असलेल्या परिस्थितिपेक्षा फारच वेगळी होती. फक्त ३ महीन्यांतच सौ. आई सगळीकडूनच थकलेली मला भासली. माझे भाऊ भावजय प्रचंड सेवेत होते आई बाबांच्या. त्यांच्या तब्यतीकडे बघून माझा पाय निघेना व भरीत भर ते दोघेही काढू देईनात त्यामुळे भाचीच्या लग्नाच्या १ आठवडा आधी सौं वीणावंसकडे पोहोचायचे असे ठरवून कुवैतहून निघालेली मी जेमतेम लग्नाच्या २ दिवस आधी औरंगाबादला पोहचु शकले.. लग्न आटोपून मी कुवैत ला परत आले. लग्नांत आमच्या आईंची तब्येत बरीच सावरली होती. नातीचे लग्न त्यांनी छान अनुभवले, लग्नाची मजा घेतली. सगळ्या कार्यक्रमात प्रयत्नांति सहभागी झाल्यात.<br /><span class=""><br />दोघी</span> आयांच्या तब्येती बाबत मधले ५-७ महीने असेच फोनाफोनी...''वरखाली होतच राहणार..इथला काळजी करू नका...चलता है..'' अश्या वाक्यांचा कुठे तरी दिलासा भारतातून मिळत राहिला व दिवस-महीने पुढे जात गेले. २००५ च्या मार्च मधे १५ तारखेच्या सुमारास आम्हाला फोन आला की सौं. आईला आयसीयू मधे ठेवले आहे तर लवकर ये.. दुसर्याच दिवशी मी पुण्यात पोहोचले. नंतर समजले की हार्ट अटॅक आला होता व एंजिओग्राफी करून कळले की बायपास सर्जरी करावी लागणार. धाबे दणाणलेच होते आमचे सगळ्यांचे पण हल्ली ते पण इतके सोपे झाले आहे... आणि आमच्याच घरांत बरेच आहेत ज्यांचे बायपास नंतर जीवन एकदम सुरळीत सुरू पण आहे. हो हो नाही नाही, एकमेकांना धीर देणे, संदीप चा हात हातात घेऊन तिचे रडणे, पुढची सांत्वने, एका आठवड्यांत पुन्हा घरी परत येण्याचा शेवटचा मिळालेला दिलासा.... ह्या सगळ्याची काही तासांत देवाणघेवाण झाली व शेवटी बायपास झाली.<br /><span class=""><br />आमच्या</span> आईंना तिला खूप भेटायला यायचे होते. ती दवाखान्यातुन घरी परत आली की या असे मी म्हंटले होते कारण त्यांची पण तब्येत कुठे ठीक होती इतकी. ९ मे २००५ ला तिची बायपास झाली. १० मे ला सौं. आईचा ६९वा वाढदिवस झाला. सगळ्या डॉ. नी व आम्ही बाहेरून तिला शुभेच्छा दिल्यात. (ती आय.सी.सी.यु. मधे होती तर भेटता येतच नव्हते) असे समजत होतो की तिच्यात सुधारणा होते आहे, पण तिला तिथे खूप एकटे वाटत असावे. सौं मनीषा (तिची सून.....माझी भावजय) च्या नावाचा जप सुरू होता. डॉ. नी तिची परिस्थिति बघुन सौ. मनीषा ला भेटण्याच्या तिच्या इच्छेला मान दिला. सौ. मनीषा ने आंत जाऊन तिला समजावले की उद्या इथून बाहेर स्वतंत्र खोलीत आपण जाऊ या. १६ मे ला सकाळी आयसीसीयू मधून बाहेर वॉर्ड मधे आणणार वगैरे सगळे ठरले असतांना अचानक १५ च्या रात्री काय घडले असावे आंत काही कळलेच नाही. अत्यधिक परिस्थितिची जाणीव होण्यापुर्वीच तिच्या जाण्याचा निरोप येणे आमच्या समजण्या पलीकडचे होते. इतके जिवाला थकवून गेले की शब्दांत सांगणे खूपच कठीण. रात्री मी व सौ. मनीषा दवाखान्यात राहात असू. त्यामुळे आम्हालाच त्या हळव्या व कठिण प्रसंगाला तोंड द्यावे लागले. सगळंच कसं सुन्नं झालं होतं. कधीच आम्हा कोणाला त्या 'बायपास' ची भिती वाटली नव्हती. मग असे का व्हावे. डॉ तरी काय उत्तर देणार..आमचे प्रश्न तर अनंत होते. सगळ्यात वाईट ह्याचे वाटत असतं सतत की तिला आम्ही कधीच एकटे सोडले नाही, बाहेर बसून सतत तिच्या बरोबर असण्याचे आम्हाला भासत होते पण ती एकटीच आहे, तिच्याजवळ कोणी नाहीये हे तिला भासत होते व त्याच दुःखात ती आम्हाला सोडून निघून गेली.<br /><span class=""><br />मुंबईला</span> आमच्या आईंना कळल्याबरोबर त्यांची सौं आईला भेटायला न मिळण्याची खंत खूपच वाढली. आल्याच धावत त्या आईला भेटायला व असे कधीही न बोलणार्या सुधाताईंना बघायला.... त्यांच्या मनांत खूपच वादळ सुरू झाले असावे. त्या वादळाची काय....पण साधी हवेची झुळुक पण आम्हाला जाणवलीच नाही. मुंबईला परत जाता-जाताच त्यांचे सुरू झाले की मला आता जगायचं नाही. आयुष्य ही देवाची देण आहे, मनांत काही आले तरी असलेले आयुष्य जगणे तितकेच अपरिहार्यच आहे हे कळत असूनही त्यांना वळत मात्र नव्हते. तशा तर त्या खुप विचारी व जग...जगातली सुख दुःख बघितलेल्या...टक्के टोणपे खाल्लेल्या असल्याने खंबीर भासत असत पण कधी कधी असले धक्के त्यापलिकडे जाऊन खंबीर असलेल्या माणसाला कोसळायला भाग पाडतात..तसंच झालं.<br /><span class=""><br />दुःखातच</span> सतत राहिल्याने त्यांच्या तब्येतीवर परिणाम जाणवण्याइतका झाला. ४ जूनला दवाखान्यांत भरती करण्यापर्यंत मजल गेली. ३ दिवसांनी म्हणजे ७ जून ला हे मुंबईला त्यांच्याजवळ दुपारी पोहोचल